Geçenlerde ucuz tarifeden, yerel yöntemlerle birilerine mektuplar göndermiştim dostlar... Ne gariptir ki; mektupları dağıtan postacıdan, üzerinde açık eşkalleri ve adresleri olmasına rağmen, mektupla ve adresle hiç ilgisi - alâkası olmayan biri bu mektupları almış… Söylediklerinden anlaşılıyordu ki; mektupları alan bu kişi de, hiç kendi eşkal ve adresi ile alâkası olmadığı halde, mektupları açıyor, “adab-ı muaşeret” kaidelerine hiç riayet etmeden, bu eloğlunun mektuplarını okuyor, bir de yanıtını yazıyordu, iyi mi?
Üstelik yaptığı bu adap dışı hareket sonrasında da demiş ki; “Aaa, ulan bu mektup bana gönderilmemiş ama, aslında bana yazılmış, vay canına yahu! İyi ki bu eloğlunun mektuplarını açmışım da, iyi ki okumuşum!.. Yoksa bunu gönderen dallamanın, benim hakkımda ne düşündüğünü asla öğrenemeyecektim!.. Şimdi kendine sorsam, bir de benimle ilgisi olmadığını söyler, işin içinden sıyrılır, daha da canımı sıkar” demiş… Ama bu arkadaş bilmiyor ki; “Postacı Kapıyı İki Kere Çalar!..” İşte bu, ikinci mektuptur ve artık ta kendisinedir…
Değerli okuyucularım, biliyorum biraz kafanız karışmış, bu işten pek bir şey anlamamış da olabilirsiniz?
İşte yaşananlar: Ben, “Gazetemiz Demeç Nedir, Ne Değildir?” başlıklı bir yazı yazdım. “5187 Sayılı Basın Kanunu” ve 24 Temmuz 1960 tarihinde kabul edilen “Basın Ahlâk Yasası” gereklerine göre, köşe yazısı ve haberlerimizin nasıl olması gerektiğini anlatmaya çalıştım. Ama bir arkadaşımız bu yazıdan alınmış, kendisini eleştirdiğimi düşünerek, kendi köşesinden hayal ürünü bir “Mektup” yazmış.
1 Kasım Cuma günü telefonla kendisini aradım, bu yazının kendisi ve yazılarıyla ilgisi olmadığını söyledim. Bana ne dese beğenirsiniz; “Bunlar telefonda konuşulmaz, yanımızda bir kişi daha olması koşuluyla, yüz yüze görüşelim” demez mi? Tabii, şimdiye kadar hâlâ ve nedense, yanıma hiç uğramadı ama; ne yani, iki yetişkin insan olarak bizler, böyle basit bir meseleyi, illâ yanımızda bir tanık veya bir “urgancı” bulundurarak mı konuşacaktık ki !?
Yazımızda ne isim vermişiz, ne onun yazdığı paragraflardan bir örnek yazmışız, sadece yasalar gereğince olması gerekeni söylemişiz; adam hemen üzerine alınıyor ve “bu yazı bana yazıldı” diyordu… O köşe yazısının yazarı benim! Kimi kastettiğimi, siz benden daha iyi mi bileceksiniz!? Ben “hayır siz değilsiniz” diyorsam, odur!..
Yazınızda diyordunuz ki; “… mektubun muhatabının ben olmadığımı söyleyerek, işin içinden sıyrılmaya çalıyordu” diyordunuz!.. Peki, muhatap siz olsaydınız ne yapacaktınız!? Beni Hakkari’ye, Van’a filân mı sürdürecektiniz? Yoksa siz; benim sizden çekindiğim için yalan söylediğimi falan mı ima etmeye çalışıyordunuz!? Her fani, kendi cirimi kadar yer yakar!..
Bizim okulda da ilginç bir ağabeyimiz vardı: Bir köşede iki kişi konuşuyorsa, hemen kendi aleyhinde dedikodu yaptıklarını zanneder; bir başka köşede fıkra anlatan birkaç arkadaş güldüğünde, onların da kendisine güldüklerini sanır, akşama kadar sinirlenir, sağlığı bozulur, sürekli okul revirinde yatar, kendisine özel yemek çıkardı… Onun bu durumu kimsenin umurunda olmazdı ama, o sadece kendi sağlığına zarar verir dururdu…
Bir kuşku duydun ise, bu aynı gazetenin yazarları olarak; bu olayı köşende yazarak yedi düvele duyurmak yerine, doğrudan bana gelip sorabilirdin, doğru olan bu değil miydi?
Bu arkadaşımızın da, bizim okuldaki ağabeyimiz gibi bir alınganlığı, bir rahatsızlığı filân mı var, her şeyi kendi üzerine niye alınıyor, doğrusu anlayamadım gitti..?
Sonuç olarak, size bu mektubu şahsen gönderiyor ve şunu tekrar söylüyorum:
Tıpkı telefonda da dediğim gibi; o yazının muhatabı siz değildiniz!.. Yazımı bir daha, ama anlayarak okuyunuz lütfen!..
Bu konuyu bir Yunus Emre şiiriyle bitirelim:
“İlim, ilim bilmektir,
Abes yere yelmektir…” İlim kendini bilmektir,
Sen kendini bilmezsen,
Ya nice okumaktır?
Okumaktan murat ne?
Kişi Hak'kı bilmektir,
Çün okudun bilmezsen,
Ha bir kuru ekmektir!
Okudum, bildim deme;
Çok taat kıldım deme,
Eğer Hak bilmez isen,
