26 Şubat 1959 Taşkent-KONYA doğumlu sayın Ahmet Davutoğlu, ne tesadüftür ki; 26 Şubat doğumlu olup, Türkiye’nin de 26. Başbakanı oldu…
Duyumlarımız böyle ya; Ahmet Davutoğlu 2009 yılında Dışişleri Bakanı olunca Konya’da itibarı birden artmış, yerel gazeteler kendisine daha bir önem vermeye başlamışlar… Yaşlı gazeteci Mehmet usta başka partili olduğundan, gariban ve mütevazı gazetesinde ona pek yer vermezmiş, ama Bakan olunca bir haber yapmış: “Konyalı Bakanımız Davut Ahmetoğlu İlimizin medar-ı iftiharı oldu!..”
Gazete haberinde kötü bir şey yoktur ama, sadece ismini yanlış yazmıştır… Önce Ahmet Davutoğlu’nun yakınları yaşlı Mehmet ustayı ikaz etmişler. Birkaç ay sonra bir haberde daha “Davut Ahmetoğlu” yazmış, bu sefer partilileri ihtar etmişler…
Birkaç yıl sonra bir haberde daha “Davut Ahmetoğlu Başbakan Oldu!..” diye bir haber daha yapınca, Başbakan’ın avukatı hemen tazminat davası açmış. Konyalı fukara gazeteci Mehmet usta beyninden vurulmuşa dönmüş. Cepte beş kuruşu yokken soluğu hemşehrisi Başbakan Ahmet Davutoğlu’nun yanında almış.
Başbakan biraz sitemle; “Niye hep adımı yanlış yazıp duruyorsun, mahsus mu yapıyorsun!?” diye sormuş. Mehmet usta; “Efendim, zati benim gazete haftada bir çıkıyor. Arada bir sizin haberi yapıyorum. Arkadaşlar çok ihtar ettiler ama, ben sizin adınızı yazarken, hep kendi eski gazetelerime bakarak yazdığımdan, bu yanlışlığı da hep bundan yapıyorum, bir kastım yok da, yaşlılık işte!” deyince, Ahmet Davutoğlu kahkahalarla gülüp onu affetmiş. Eline bir kartını verip, bir daha adını yazarken karta bakmasını öğütleyip, yol parasını da cebine koyarak Konya’ya göndermiş…
---1960’lı yılların başında Isparta merkezinde “Kirli Ali” lâkaplı biri yaşarmış. Cüsseli, safça, ama dürüst ve yardımsever bir adammış. Esnafların çoğunun getir-götür işlerine bakar, karnını onlardan doyururmuş. Bulduğu yere oturduğu ve yattığı için de adı “Kirli Ali”ye bu yüzden çıkmış…
1965 yılında sayın Süleyman Demirel Adalet Partisi (AP)’den Başbakan olunca, memleketi Isparta’nın ana caddelerindeki kapkara ve perişan haldeki dükkânların yerine, birkaç yıl içinde, boydan boya en az 5 katlı ve modern binalar dikildi…
1968 yılında memleketini ziyareti sırasında, herkes onu muhabbetle sarılıp, kucaklarken; bir köşeden öfkeli gözlerle kendisine bakan Kirli Ali dikkatini çeker. Yanına varıp; “Hayrola hemşehrim, sen niye yanıma gelmiyorsun, sana bilmeden bir zararımız mı oldu?” diye sorar.
Kirli Ali; “Yıkılan eski dükkânlar varken benim rahatım çok iyi idi, şimdi beni şu camdan binaların yanından bile geçirmiyorlar, bu binaları yaptırmayacaktın!” demez mi?
Demirel; “Hay Allah, bütün derdin bu muydu? Sana iş versek, bu binaların gece bekçiliğini yapar mısın? O zaman kimse de seni oralardan kovamaz” demiş.
Kirli Ali kabul etmiş, onu birkaç gün içinde giyindirip, bekçi yapmışlar. Beş ay kadar sonra Kirli Ali sivil kıyafetle, hemşehrisi Demirel’in evini arayıp bulmuş. Demirel onu elli metre ileriden tanıdı ve hoş geldin “Bekçi Ali” dedi… Kirli Ali; “Hiç hoş gelmedim efendim, beş aydır sokakta yatırmıyorlar, hiçbir yere oturtmuyor, yük taşıtmıyorlar, benim huzurum kaçtı beyim! Şu bekçi elbiselerinizi alınız, beni de rahat bırakınız” demez mi?
Demirel, yanındaki Esat Kıratlıoğlu’na dönüp; “Koca ülkeyi ve partimi yönetiyorum ama, şu bir tek hemşehrim Kirli Ali’nin hakkından gelemiyorum, görüyor musun Esat!?” diyerek, bekçi elbiselerini geri almış… Sakin KOŞAR…
