Bizim geleneksel kültürümüz methiyecidir. Osmanlı sarayları tarih boyunca, bir kese akçe için savaşa gitmeyen padişahları şahlar şahı, üzengiye ayağı basmamış sadrazamları şahsüvar ( ata iyi binen) diye öven yalakalarla dolup taşmıştır. Padişah ya da sadrazamlarımız pek sevmiştir bu kaside-gu’ları. Onların yazdıklarını okuya okuya kendilerini zümrüd-ü anka, ülkeyi de her şeyin güllük gülistanlık olduğu bir masal ülkesi sanmışlardır.
Karganın mandayı babası hayrına bitlediği nerde görülmüş? Malum, övgüsü bal olanın, yergisi zehir olur. Efendi, saltanat kayığından inmeye görsün, kaside-gu bir elinde yeni efendiye övgü, ötekinde de eski efendiye zehir zemberek yergi, el etek öpmeye koşmuştur. Nedense ayılamamıştır övülenler. Nice padişah, nice sadrazam, vezir kaside-gular yüzünden ulaşmıştır kendi uçurumlarına. Bu halk da böyle böyle tüketmiştir yüzyılları.
Bugün bu ülkede, cumhuriyeti yıkma çabaları “özgürlükçülük”, kendi anlayışını herkese kabul ettirme fikri,“demokratlık” yaftasıyla kitlelere yutturulabiliyorsa bunun vebali şahlar kadar, onları şahlar şahı yapan kaside-gulardır.
Unutulmamalıdır ki bugün bizi aralarına alsınlar diye kapılarında süründüğümüz ülkeler bugünkü düzeylerine ülkede olan biteni sorgulayan ve sorgulatan yazar ve çizerler sayesinde ulaşmışlardır.
Bir yazar, roman ya da öykü yazıyorsa, neyi yazdığından çok nasıl yazdığı önemlidir. Ancak köşe yazarının neyi yazdığı, nasıl yazdığı kadar önemlidir. Çünkü o, güncelin içinde gözden kaçanları odaklayan kişidir. Onun işi, birçoklarının görmediği, görüp de es geçtiği konuları gündeme taşımaktır.
Uzun zamandır siyasi yazı yazmıyorum; ama patronlarımın iktidar baskısıyla bana kapıyı göstereceği korkusundan değil. Öyle baskılara pabuç bırakacak patronun gazetesinde yazı yazmam ben. Benim kalemim dilenci değneği, hokkam dilenci çanağı değil. Benim işim, doğruları yazmak. Oysa başbakan, her yazarın kendisine kaside yazmasını bekliyor. Gazete patronlarından kaside yazmayan yazarları kapı önüne koymasını istemesi bundan.
***
Fişliyoruz, demiş adamın biri . Benim için gerek yok. Çünkü fikirlerim meydanda, adres açık. Haa, bakın! “Kanım bozuk” olabilir mi diye de bir korkum yok. Ama fişçinin “Eğer biz birazcık tökezlersek bu Ergenekoncular falan bu defa çok kötü intikam alır halktan.” cümlesinin ardındaki korkuyu anlıyor, “yanlış anlaşıldım” kıvırtmalarını gülümseyerek değerlendiriyorum.
“Senin yaptığını Çorumlular bile yapmaz” sözünü doğrulayan efendinin Türkçeyi bu kadar bozuk konuşmasını, kanıyla ilişkilendirerek değerlendirmeyi aklımın ucundan bile geçirmedim. Ancak cümlelerini, ÖSS’ ye hazırlanan öğrencilere, anlatım bozukluğu sorusu olarak sormaya karar verdim:
“Bu insanın kanı bu ülkenin kanı(ından) mıdır, ben sorarım. ( Ülke toprak parçasıdır. Sanırım “ulusun kanı” demek istedi. Ancak bir insanın kanı, ulusun kanı değildir. Cümle yine bozuk. Haydi bir hamle daha yapalım. Herhalde şunu demek istedi: Bu insanın kanı, bu ulusun kanından mıdır…
Tahlile göndermek lâzım bence. ( Nesne eksikliğinden not kırdım.)
Ve bu kanı bozuk insanlar hayatın her yöresinde olabilirler. (Bak yine olmadı. “Hayatın her yöresi” nden kastınız ne? Ayrıca, İlkokul öğretmeniniz size “ve” sözcüğünün cümle başı bağlacı olmadığını ve bir cümleye “ve” sözcüğüyle başlanılamayacağını öğretmedi mi?)
Vatandaşı fişlediklerini ifşa,
İktidara karşı olanların kanı bozuk olduğunu iddia,
İktidar aleyhine yazı yazan köşe yazarlarının, “dükkân” ın önüne konulmalarını rica eden bu üç kişinin “demokrasi havarisi” olduğunu savunan bir partinin mensubu olması ne yaman çelişki değil mi?
***
“Bir gün kırda bir tilki gördüm dedi avcının biri. Durmadan kendi çevresinde dönüyordu. İyice baktım. Kuyruğunu yakalamaya çalışıyordu. Bir çalı arkasına gizlendim. Saatlerce onu izledim. Tilki sonunda kuyruğunu yakaladı. Ama öyle bir hırsla asıldı ki kuyruk kopuverdi. Bir süre şaşkın şaşkın kuyruğuna baktı. Gökte bir şahin belirdi bir anda. Tilki, kuyruğunu bırakıp koşmaya başladı. Daha beş on adım atmıştı ki tökezledi. Kalktı birkaç adım sonra yine tökezledi. Bir daha kalkamadı. Çünkü şahin pençelerini tilkinin bedenine çoktan geçirmişti.”
“ Tilki, kuyruğunu koparmasaydı kurtulabilir miydi?” diye sordum”
“ Evet. Çünkü kuyruğu onun vücudunun dengesini sağlayan organıdır” dedi.
