Kaçıncı sözcüğümü yazıp sildim bilmiyorum. Saatlerdir bilgisayar başındayım. Hâlâ yazıma başlayamadım. Bu hafta dünya engelliler haftası nedeniyle engellilerin sorunlarına dikkat çekmek için bir yazı yazmayı planlamıştım. Oysa Reyhanlı, dönüp dolaşıp dilimin ucuna konuyor.
“Çıkınca Başköy'den nazlı bacılar
Okuşur ağlaşır hep duacılar
Yürekten çıkmıyor eski acılar
Anam da görmeye gelir mi acep”
İnsanın Reyhanlı Kul Celal’in, bu türküyü yüz yıl önce, bu günler için yakmış diyesi geliyor.
Sosyal medyada Reyhanlıların sayfalarında geziniyorum. Caddeler kan gölü, insanlar çığlık çığlığa, kayıp ilanları sayfa sayfa…Ya birileri sosyal medyaya kara haber pompalıyor ya da genel medya ruhunu satmış.
Baksanıza televizyon kanallarında eğlencenin bini bir para. Diziler kaldığı yerden. Futbol geyikleri ayyuka çıkmış.
Yahu bu ne duyarsızlık, ne aymazlıktır böyle?
Neden bu ülkede saydamlık yok?
Neden iktidarlar medyayı suç ortağı olmaya zorlarlar?
Ya da soruyu tersten soralım. Bu ülkede medya, iktidar yalakalığını, varlığının temeline yerleştirmekten ne zaman utanacak?
Eğer bir yurtta insanlar, birbirinin kederine ağlamıyor, kıvancına sevinemiyorsa nüfus cüzdanında aynı ülkenin mührü vurulu olsa ne yazar?
O yapmış, bu yapmış; şöyle olmuş, böyle olmuş…
Bu film bayat, çürük, iğrenç; kenef, kenef…
Her nasıl olursa olsun, kim tarafından yapılırsa yapılsın orada onlarca suçsuz insan can verdi, onlarcası da yaralı. Birçoğu yaşamlarının bundan sonrasını engelli olarak sürdürmeye çalışacak?
Niye?
Neden?
Başbakanın omurgası İslam bir devlet kurma hayalinin mi, Dışişleri Bakanının Yeni Osmanlıcılık fantezisinin kefareti midir bu canlar?
Devlet adamı, her hamlesinin, ulusuna ne kazandıracağını ya da kaybettireceğini çok iyi hesap edebilen bir satranç ustası olmak zorundadır.
Devlet adamlarının, ulus varlığını tehlikeye atacak hırsları olamaz. Bugün devleti yönetenlerin,
Mevlana’nın da dediği gibi hırsın, insanı kör ve ahmak ettiğini nasıl akıl edemezler?
Bu hükümet, Suriye olaylarında Ortadoğu bataklığının göbeğine oturmuştur.
Sanki bu ülkede demokrasi, otokratlığın kılıfı değilmiş gibi, başkalarına demokrasi havariliği yapmaya kalkıyorlar.
Kankalar belli: Sultanlar, Emirler, Şeyhler…
“Bana arkadaşını söyle, senin kim olduğunu söyleyeyim.”
“ Köpekle yatan, pireyle kalkar.”
“ Karga, mandayı babası hayrına bitlemez.”
Ne güzel atasözlerimiz var değil mi?
Bundan 943 yıl önce Yusuf Has Hacip, bir beyde olmaması gereken özellikleri, bakın nasıl sıralıyor:
Bu beş şeyi beyler, uzak tutmalı
Yayılsın isterse bey, adı sanı.
Biri acelecilik, biri cimrilik
Sabret, üçüncüsü öfke, kızgınlık.
Dördüncü kötü şey inattır beye
Beşincisi yararsız, yalan, ne şüphe!
Bunca halk bilgeliğini, böylesine ince uyarılarla beslenmiş devlet geleneğini unutup Irak’ta, Libya’da, Mısır’da, Tunus’ta ve şimdi de Suriye’de Amerika’nın Truva Atı demokrasisinin karakolluğunu yapmak, ne tarihimize ne Müslümanlığımıza yakışmıştır. Dileyelim ki bir yurttaşımızın bile burnunun kanamasının vicdani sorumluluğunu üstlenenler, kişisel hırslarından inatlarından, öfkelerinden arınıp bu vahşetin bir daha yaşanmaması için yeni yol haritaları çizerler.
Sayın Başbakan, geçen gün Suriye'nin Banyas şehrinde öldürülen bebekler için; ''Mahşer günü Rabbim bana soracak: Ey Türkiye Cumhuriyeti'nin Başbakanı, o bebekler için ne yaptın diye. Ne diyeceğim. Siyaset mi yaptım diyeceğim'' demişti.
Biz sorumuzu mahşere bırakmayalım Sayın Başbakan, şimdi soralım:
“Ey Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanı, Reyhanlı’da ölen, sakat kalan onca insanımızın canında, kanında izlediğiniz siyasetin rolü ne?”
