Bayramın ilk günü sabahı kahvaltımı yapıp, davetli olduğum Muğla’daki ‘Bayramlaşma Törenine’ yetişmek üzere yola çıktım… Böyle günlerde yolcu azlığı nedeniyle toplu taşıma araçları biraz geç kalktıklarından, yol boyunca sıralanan duraklardaki indi-bindilerden ötürü Muğla’ya biraz geç varabildik… Ben Öğretmenevi bahçesine vasıl olduğumda, zati tören bitmiş, katılanlar da dağılıyorlardı…
Öğretmenevi bahçesindeki bir masada çay içen dostlarımdan şair-yazar İbrahim Ergin, şair-yazar Av. Nuri Durusoy ve Muğla Sanatseverler Derneği Başkanı şair Sadettin Özbek, beni görünce hemen yanlarına çağırdılar… İçilen çaylar eşliğinde sanattan, şiirden, tarihten, dünya klâsiklerinden, günlük gazetelerden ve Ege Mitolojilerinden bahsederek, iki saatten fazla sohbet ettik… Havanın yağmura dönmesiyle ben izin isteyip Yatağan’a döndüm…
Sohbet sırasında İbrahim Ergin dedi ki; “Hiç unutmam, yıllar önce ünlü köşe yazarı ve futbol yorumcusu Hıncal Uluç, böyle bir kurban bayramı günü çocukluğunu anlatmış, benim de içimi burkmuştu… Hıncal Uluç 8-10 yaşlarında bir çocuk iken, babası buna bir küçük kuzu alıvermiş… Avluları geniş olduğu için, Hıncal bu hediyeye çok sevinmiş, aylarca bu kuzusunu elleriyle beslemiş, karnı doyduğunda onunla oynamış, kuzusuyla ayrılmaz olmuşlar… Böyle bir Kurban Bayramı günü babası, Hıncal’ı komşulara göndermiş… Hıncal geldiğinde bir de bakmış ki, aylardır besleyip de büyüttüğü, her gün oyunlar oynarken, onunla can dost olduğu kuzusunu, babası bir kasaba kestirip ‘Kurban’ etmiş… Biliyor musunuz, Hıncal Uluç o günden beri tam 70 yıldır kırmızı et yemiyormuş” dedi…
Hepimiz donup kalmıştık… Sadettin birer çay daha söylediğinde, ben de Sözcü Gazetesi’ni açıp, üstat Bekir Coşkun’un o günkü “Aslında Danalar Bizi Kovalamalı” başlıklı yazısını okuyuverdim… Sayın üstat diyordu ki; “…Biliyorum, yine danalar kaçacak, ahali onları kovalayacak, Boğaz yine kırmızı akacak… Boğayı kesemeyince ön ayaklarını kıran o adam, yine iş başında olacak, kimse görmeyecek; ama dana yine kaçacak… Türkiye ekonomik krizde ya, dört günde 1.1 milyon büyükbaş ve 3 milyon küçükbaş hayvan kesilecek, bunlara toplam toplam 7 milyar TL ödenecek!.. Bir günde ülkenin tüm hayvanlarını kesip-yedikten sonra, yine Sırbistan ve Rusya’dan, tabii ki ‘helâl’ olmayan şartlarda kesilen etlere 10 milyarlarca dolar ödeyeceğiz!.. İllâ kırmızı et dağıtmak gerekiyorsa, Diyanet İşleri illâ ‘Kan Akıtın’ diyorsa… Bunun için dedim; aslında bu danaların bizleri kovalaması lâzım!..” diye yazıyordu…
Ben ayrılırken şair-yazar İbrahim Ergin elime bir dergi tutuşturdu… “Menteşe Dergisi”nin 8’inci, yani son sayısıydı… Dolu dolu 94 sayfa hazırlanan dergide tam 48 şair, yazar ve karikatürist arkadaşımız yer almıştı… Menteşe Belediyesi adına İmtiyaz Sahibi olan sayın Başkanımız Bahattin Gümüş’e ve emeği geçen tüm arkadaşlarımıza teşekkür ediyorum!..
Daha ilk gün, TV’yi açıp da akşam haberlerini izlerken tüylerim diken diken oldu: “Bayram için yollara düşen vatandaşlarımızdan tam 74 kişi trafik kazalarında can vermiş, 198 kişi yaralanmıştı… Birçok şehir, ilçe, belde ve köylerden, daha ilk gün hayvanı keserken kendini kesen vatandaşlarımızdan hastanelere gelenlerin sayısı ise belirsiz ama, kazazedelerin sayılarının binlerle ifade edildiği söyleniyor… En kötü olay da Bolu’da meydana geldi: Tam kurban keserken, genç bir erkek torun, elini öpmediği dedesi tarafından, kestiği kurbanın başında öldürüldü!..
Bütün bunlara bakınca, sayın Bekir Coşkun ve sayın Hıncal Uluç’a hak vermemek mümkün mü!? Bana ve sizlere göre de aslında develer, danalar, koçlar ve keçilerin biz insanları kovalamaları gerekmiyor mu, ha!? 