Yaşamımızda karşılaştığımız, Korku neden kaynaklanır? Hiç düşündünüz mü?
Yeni doğan bir bebeğin, daha önce karşılaşmadığı durumdur, korku. İnsan hayatına bu şekilde adım atmış olur. Peki yaşamda karşılaştığımız diğer olaylar birer korku mudur.?
Sevgiliden ayrılmak, yaşanmış hatıraların gitmesi demektir.
Sınıfta kalmak, arkadaşlardan ayrılmanın üzüntüsüdür.
Bu yaşananları korku olarak adlandıramayız. Kısaca kederlenme diye düşünebiliriz.
Peki gerçekte korku o ana kadar yaşamadığımız ve insanların gerçekleştirmesi duygusunun ötesinde bir şey olmalı.
İşten atılma, işveren için bir eylem olarak değerlendirilir. Oysa çalışan için bir korkudur, sorumluluklarını yerine getirememe korkusu.
İşe alınmama duygusu bir korkudur, öğrendiği veya aldığı eğitimi yarım bırakma duygusu.
Sonu açlıkla bitecek olayların hepsi, bir korkudur.
Savaşlar bir korkudur aynı zamanda. Üstün olma veya üstün durumda bulunduğun zaman, güçsüz durumda olan yarattığın düşmana karşı üstünlük yaratabileceğin durumdur. Peki, bu durum aynı zamanda insanlık üzerinde yaratılan bir psikolojik üstünlük durumu olabilir mi?
Yağmurlu havalarda birden patlayan şimşeğin korkusu ile bombanın yarattığı kokuyu aynı olarak değerlendiremeyeceğimize göre, ( şimşeğin yüksek elektriklenme sonucu, bombanın ise insan yapımı olması bir nedendir) her ikisinin insan üzerinde yarattığı duygu farklıdır.
Doğanın yarattığı korku, insanlarda tanrı içgüdüsünü yaratmış olmasına rağmen, savaşları yine de tanrısal güç göstergesi olarak kullanmaya devam ediyor insanoğlu.
Kutsal kitaplarda, doğanın verdiği bütün nimetleri, insanların ortak paydası olarak nitelendirilmesi bile, güç savaşlarının başlatılması için engel teşkil etmiyor.
Elde etme, tembellik insanoğluna sunulan en büyük ganimeti teşkil ediyor. ( Bir yeri işgal etmek için girişilecek eylemlerde insanların önüne serilen, zenginliğin paylaşılması değil mi?)
İktidarı verdiğin (paylaştığın değil) güç, bu gün daha çok ekonomik zenginlik yaratıyorsa kendisine, bunda yarattığı korkunun hiç mi eseri yok.
İnsanoğlu, kent yaşamlarını oluşturduğu zaman, aynı zamanda bir müttefik yaratıyor kendisine. Yumruğu güçlü olandan, beyni güçlü olana doğru evrimleniyor yaşam. Bu evrimlenme kent yaşamında yeni ittifakların doğmasına neden oluyor.
Üretmeden yaşam.!!! ( sanayilerin kent yaşam alanları yakınlarına kurulması bir neden değil burada )
Kentlerin oluşumu, işsizlik aynı zamanda bir huzursuzluk kaynağına dönüşmeye başlayan yaşamın doğmasını tetikliyor. Aynı zamanda iktidarın sorgulanması sürecini ortaya çıkarıyor. Kentlerde kurulan şehir imparatorlukları yavaş yavaş sınırları büyüyen imparatorluklara dönüşmeye başlıyor. Geçmiş imparatorlukların zenginliği en geniş topraklara sahip olmayla ölçülürken, bu sanayileşme sonrası ekonomik zenginliklere dönüşüyor.
Sanayi kültürünün gelişiminin ana gerekçesi, insan yaşamını kolaylaştırma olarak açıkladılar insanlığa. Korku sonradan insanlığa verilen bir ilaca dönüştürüldü.
Açlık, işsizlikle,
Barınma, evsizlikle,
Cehalet, eğitimle,
Feodalizmin, kapitalizm ile aşılacağı söylendi ve öğretildi.
İnsanların sosyalleşmesinin sanatla aşılması ise sürekli engellendi.
Oysa mağara duvarlarına açlık sonucu yapılan hayvan figürlerinin, bir yaşam duygusu olduğu anlatılmadı. Ve ilk insanların arasındaki görev paylaşımları.
Daha çok geçmiş değil, kendi çocukluğunuzu bir düşünün, orada görev paylaşımlarını göreceksiniz. Anne babaların uğraşlarını, dede ve ninelerin daha az çalışmalarını.
Korku aynı zamanda, haksız kazanç elde eden zümrelerin, kazançlarını koruma kaygısıdır. Burada insanlara yer yoktur. Varsa, yoksa haksız elde ettiği kazancını koruma ve arttırma kaygısıdır. Ve bu sistemin devamıdır. Yıkılırsa altında kalacağını bilir, onun için yeni ittifaklar ile zenginliğini koruma içgüdüsü içinde hareket eder.
Bu yarattığı sistem, insanlara işsizlik olarak döner, açlık olarak döner, evsizlik olarak döner. Yaratılan korku imparatorluğu ve yarın telaşı bireyin duygularını köreltir. Etrafında dönen bütün olayları görmemezlikten gelmeye başlar. Nede olsa böyle kurulmuş bir sistem vardır, birey olarak karşı çıkması onu kurtaramaz. Örgütlülük akılının ucundan bile geçmez, geçse de üç beş çapulcudur artık onun için. Ta ki kendisine dokunana kadar.
Korku görsel bir kavramdır, duyguların körleşmesi ana etkendir. Etrafındaki olaylara tepki verilmemesi artmasına neden olur.
Duyguların birleşmesi, korkuyu ortadan kaldıracak bir kavramdır. Görselliğin duyguları doğru tetiklemesi sonucu ortaya çıkar. İnsanların sosyalleşmesini arttırır, duygu selini ortaya çıkarır. Korkunun en büyük düşmanıdır aynı zamanda. Yıldırımın nedeninin bilinmesinin korkmayı azalttığı gibi. Aynı zamanda savaşların nedenlerinin ortadan kalkmasını sağlayacağı gibi.
Bir siyasi figürün halkından korkması için ne gibi bir neden olabilir?
Halkın üzerinde baskı ve şiddeti arttıran siyasi figürün, kullandığı yöntemin açıklaması, korkması mıdır?
Yapılan yanlış uygulamalar bunda bir etken midir?
Oysa, siyasinin görevi toplumsal uzlaşıyı gerçekleştirmek değil midir?
Yoksa siyasinin duygusu, bir bebeğin karşılaştığı ilk durum mudur?
Neşet Karadağ
04.08.2014
