Anılar gelip geçiyor belleğimden:
Bir güz başı Erzurum’dayız. Isparta Gönen İlköğretmen Okulunda başlayan arkadaşlığımız 7. yılına burada giriyor. Ben, okumaya devam demişim. O, buraya kadar deyince ataması, Erzurum merkez köylerinden birine yapılmış.
Ağabeyi ve yengesi Erzurum Eğitim Enstitüsünün namlı öğretmenlerinden. Onlar bizim örneklerimiz. Fırsat buldukça Erzurum’a geliyor. Ağabeyinin evinde anılarımızı konuşuyoruz. Yengesi Ayşe Hanım, hem harika bir öğretmen, hem iyi aşçı. Kekler, poğaçalar hazır.
Baharı malum geç gelir Erzurum'un. Karlar eriyince İbrahim'e gitme vakti de geliyor.
Yarısı hayvanlar için ayrılmış bir otobüse biniyoruz. Otobüs tıklım tıklım. Derelerden geçerek
Köylere ulaşıyoruz. Her köyde üç beş kişi bıraka bıraka Halil İbrahim'in köyüne varıyoruz.
Köy yemyeşil. Orada köy bekçisi muhtardan da önemli. Onun evinde kalacağız. Ev dediğin toprak damlı kerpiç bir yapı. İçeri girip bir sedirin üstüne sıralanıyoruz:
Ben, Ramazan, İbrahim ve köylüler…
Ramazan da benim gibi eğitime devam diyenlerden.
Aynı sıralarda okumuşuz. Aynı karavanaya kaşık sallamışız. Aynı öğretmenlerin ışığını alnımızda hissetmişiz.
Dile kolay. Altı yıl. Çocukluk, ergenlik ve gençlik… Ne çabuk büyüdük adam olduk.
Köylüler geliyor.
Öğretmenin konukları gelmiş. Nasıl da saygılı hepsi.
Görünürde hiçbir kadın yok Bir ara kapı aralığında bir kadın kolu bir tepsi uzatıyor.
“Buyrun sofraya!” diyorlar.
Hayatımda ilk kez suböreği yiyorum. Tadı hâlâ damağımda, rengi gözlerimde, kokusu burnumda.
Arkasından bir kocaman demlikte çay geliyor.
“İç!” diyorlar.
Ağzımda bir minik topak sert şeker. Kıtlama, diyorlarmış buna.
Bir, iki, üç… Ardı arkası kesilmiyor
18. bardakta Halil İbrahim anlıyor durumumu
“O, çok içmez!” diyor.
Sonra yeni çay getirmemeleri için bardağa çay kaşığını ters koymam gerektiğini öğreniyorum.
Bir sigara sarıyorlar kaçak Bitlis tütününden.
Kaçak tütün… İnsan kendi ülkesinin tütününü niye kaçak içer ki?
Tonlarca tütün yetiştiren bir ailenin çocuğuyum ben…
“Ben sigara içmeyi bilmem ki!” diyorum.
“İç iç!” diyorlar.
Bir iki nefes demeden başım dönmeye başlıyor: Sarhoşum
“Hadi camiye!” diyorlar.
Adım atabilir miyim?
Sarhoş adam camiye mi gidermiş?
Halil İbrahim kurtarıcım:
“O hasta,” diyor. “Uyusun. Otobüs sarsmış.”
Sabah köyü dolaşıyoruz. Yoksulluğu görüyorum; sıcak kanlılığı, saygıyı…
Pazartesi sabah Erzurum'a döneceğiz.
Bizi bir öz kardeşi uğurlar gibi uğurluyor İbrahim…
Ben de bugün onu uğurladım: Öz kardeşimi uğurlar gibi.
52 yıl geçti gözlerimin önünden.
Hoca bugün onun için dualar okurken iki yerde “Halil İbrahim efendi” dedi.
Efendiydi, hem de çok.
Çocuğu olmamıştı. Öğretmenliği boyunca çocuklara baba olmuştu. Emekli olunca da Güllük'un en sarp yamaçlarından zeytinlik almış; eşek, köpek, kedi, kaz, güvercin, tavuk…
Bulduğu canlıyı bulduysa buyur etmişti evine bahçesine.
Bu gece Meral için çok zor olacak. Meral, 41 yıl hırsız gürsüz birlikte yaşamıştı onunla…
***
Hava sıcak mı sıcaktı bugün. Evinin terasından bir zamanlar yörenin en lezzetli balıklarının tutulduğu dalyana baktım: Dalyan kirli…Sazlıkların, ılgınların rengi bozuk.
Ekinambarı ovasından uçakların biri inip biri kalkıyor; ama suya dalıp çıkan tek bir kuş yok.
Hemen aşağıda feldspat dağları, balık yemi fabrikası ve çöplük…
Kulaklarımda dayanılmaz bir uğultu, burnumda karma karışık kokular…
Es bre meltem!” diyorum. Es artık. Ruhum senin serinliğine muhtaç.
Al beni dağlara, denizler ötesine, mesela Silivri'ye götür.
Bir ömür hizmet ettiği yurdunda, bu yurdu bölmek için savaşanların, 33 askeri kurşunlayanların tanıklıklarıyla, müebbede mahkum olanları anlat bana.
Kaleminden başka silahı olmayan gazetecileri yazarları anlat…
Suçları bu cumhuriyeti ve değerlerine sevmek olanları
Ve Teğmen Mermet Ali Çelebi'yi anlat…
Ne çok öfke, ne çok kin ekildi bugün toprağımıza, havamıza, suyumuza…
Sahi biz
Sevelim sevilelim/
Bu dünya kimseye kalmaz” diyenYunus'un torunları mıydık?
“Ne olursan ol yine gel!” diyen Mevlana nerede bugün?
Bugün 5 Ağustos Pazartesi. Bayrama daha üç gün var. Başbakan, reklam panolarını “Bugün Bayram, Birlik Olalım.” mesajıyla donatmış.
Bugün neyin bayramı ola ki?!
Aklımda Edip Cansever’in dizleri fır dönüyor:
“başka değil, yokluğu görmek için
kirli ağustos! Göz kapaklarımı da yaktım sonunda. “
Hoşça kal İbrahim. Sen gittin. Bu Ağustos çok kirli. Ben yaşadıklarımdan hiç mutlu değilim.
