Yatağan İlçemizin yetiştirdiği en mütevazı, en mukallit, en şakacı, en ilginç insanlarından biri, şüphesiz ki merhum “Eşek Hakkı” idi… Şimdiki Yatağan Garajı’nın Doğu tarafındaki eski sıra dükkânların üçüncü sırasında küçük bir köfteci dükkânı vardı.
Komşuları da; bakkal, terzi dükkânı, kahvehane idi…
Her sabah ayrı bir tavırla, ayrı bir şakayla komşularını şaşırtır, güldürür, kendine hayret ettirir, her gün bir başka gündem yaratırdı…
Bir gün yine erkenden gelip, tuvalete gitmiş. Bakkal Mustafa’nın yanına pantolonunun ucundan tutarak telaşla gelip; “Üle komşu, benim hemen eve gitmem lâzım, benim dükkâna göz-kulak oluver” demiş…
Bakkal Mustafa; “Yahu Eşek Hakkı, daha şimdi dükkâna geldin, hayrola evde ne yapacaksın?” deyince, Eşek Hakkı Bakkal Mustafa’nın kulağına eğilip; “Kimseye söyleme ama; ben evden sabah biraz telâşla çıktım. Kendi iç donum yerine, yataktaki yengenin donunu giyip de gelmişim! Demin tuvalete gidince gördüm! Sakın komşulara söyleme, ben şu karının donunu değiştirip de geleceğim!” demez mi?
Bakkal Mustafa yerlere yatmış, tabii ki bu sırrı hemen tüm esnaf komşularına da anlatmış… Bizim bu Eşek Hakkı’nın, içki içmesi de ayrı bir âlemdi… Herkes bardağın yarısına rakıyı koyar, üstüne su ilâve eder öyle içer değil mi? Yooo… Eşek Hakkı ise, bir 70’lik rakıyı büyükçe bir tencere içine boşaltır, üstüne bir o kadar su koyup, o rakıyı kepçe ile içerdi… Çünkü, başka türlü o rakı onu kesmez, kafayı bulamazdı…
Bizim köyde, iri-yarı ve kemikli bir Ömer Amcamız vardı… Yılda bir – iki defa düğünlerde içki içer, ama içtiğinden bütün köylü, o gün haberdar olurdu…
Onun huyu da şöyleydi: Önce herkes gibi çay bardağı ile sulu rakı içmeye başlar, biraz kafayı bulunca da, o günün meşhur “tırtırlı rakı şişesini” susuz olarak kafasına diker, sonra da kabına sığmaz olurdu…
Ardından düğün meydanına çıkar, zurnacılara “Kerimoğlu Zeybeği” çaldırır; oyun oynamak yerine, yavaş yavaş elbiselerini çıkarır, en son önü yarık, uçkurlu ve önü yarık uzun kaput iç donunu çıkarırken köylüler yetişir, ama onu çıkarmasına da kimseler mani olamazdı… En az dokuz-on kişilik heyetle, evine anadan üryan halde törenle gider, ün-âlâmet, nara atarak yürüdükleri köy yollarında da, herkes bu ilginç manzarayı seyrederdi…
Yine bizim köyün bir Koca Memet’i vardı. O da her düğünde küfelik olur, evine normal halde götürülemediğinden, hep traktör vagonunda hususi olarak giderdi… Ancak, düğün yerinde anası Kara Nezik teyze varsa; anasından çok korktuğundan, onun önünde ip gibi, evine kuzu gibi ve yaya olarak giderdi…
Görev yaptığım köyde, Kahveci İsmail diye bir arkadaşımız vardı. Akşama kadar avlanır, sabaha kadar kahvesini açardı. Senede bir defa yılbaşında içki içer, o gün kabına sığmazdı… En büyük özelliği de; o sarhoş halinde illâ evin toprak damına çıkar, ele-güne karşı büyük hacetini de çatır çatır, mutlaka o evin toprak damında eder, taharatını da damdaki yuğgu taşına kıçını sürterek yapar, aşağı öyle inerdi… Sarhoşluk işte, ne yapacaksın ki !?
Hani, başka içkiler neyse de; rakı denilen meret, vallayi şişede durduğu gibi durmuyor işte… Sade bizimkiler olsa neyse de; şaraba, biraya, votkaya, wiskiye alışkın nice yabancılar da sahillerimizde iki duble yuvarlayınca; “Ne olacak bu ülkenin hali !?” diye sormaya başlıyorlar… Zati bizimkilerin derdi bize yetiyor, size ne kardeşim bu ülkeden, siz kendi memleketinizin hallerine baksanıza!..
E biz boşuna mı diyoruz; bizimkiler kadar içmesini bilmiyorlar efendim, asıl sebep de bu…
