Hani bazı kalem erbaplarımız zaman zaman yazarlar; “Artık patatesler de, domatesler de bozuldu… Nerede o eski sarı patatesler, nerede o sulu, bol çekirdekli domatesler…” filân diye dert yanarlar ya? Sadece sebze ve meyvelerimiz değil; insanlar da, hayvanlar da, mikroplar da eski bildiğimiz canlılar değiller artık!..
Geçenlerde Esentepe Sitesi’ndeki evimin penceresinden, zati nazlı yağan yağmur kesilince avluyu seyrediyordum… Avluya bir kumru kuşu kondu, etrafını dikizleyerek yayılmaya başladı… Birkaç dakika sonra alaca bir kedi, tam siper yere yatarak, ağır ağır kumruya yaklaşıyor, kumru kafasını kaldırınca da hemen yere yapışıyor, bekliyordu…
Kumruya iki-üç metre yaklaşınca, zati kıçı-başı açıkta olan kediyi kumru fark etti, hızla uçarak uzaklaştı, avanak kedi de arkasından bakakaldı… Her tarafı toz olan bedenini de, silkelenerek ve yalanarak temizlemeye koyuldu…
Ulan aptal kedi, ulan atalarının yüz karası kedi; hani senin avcılık maharetlerin nerede kaldı!? Madem bir kuş avlayacaksın, bu işin optik taraflarını da bilmen gerekirdi!.. Ne oldu senin doğuştan gelen avlanma yeteneklerine!? Ne oldu reflekslerine ve atikliğine!? Tabii, Allah’ın günü bizim apartmanların mutfak pencerelerinden “bir miktar artık yiyecek atacaklar mı acaba” diye, akşamlara kadar oralarda nöbet tutmaktan, bütün meziyetlerinizi kaybettiniz değil mi? Hem o kadar yozlaştınız ki, siz sokak kedilerinin en sevdiği yiyecek olan farelerin simalarını bile unuttunuz!.. En yoğun olduğunuz yerlerde fareler cirit atıyorlar, haberiniz bile olmuyor, yazıklar olsun size!..
Atalarımız derdi ki; “Kediyi minareden atsanız bile dört ayak üzerine düşer” derlerdi… Atik ve cesur insanlara; “Kedi gibi çevik maşallah!” derlerdi… Ayrıca bir de, iyilik yaptığınız insanlar tarafından ihanete uğrayınca; “Nankör kedi, kedi gibi gözünü yumuyor” derlerdi… Ecevitler tarafından yapılan böyle bir suçlamaya muhatap olan en son siyasetçinin de, sayın Hüsamettin Özkan olduğunu hatırlıyorum…
Belki bilenleriniz vardır: Sevgili Peygamberimiz bir gün evinde öğle namazı kılarken, seccadesinin üzerine, çölün en zehirli yılanlarından biri olan Engerek Yılanı gelip çöreklenmiş… Kenarda uyuklayan Peygamberimizin kedisi bunu fark edip, tam secdeye varmak için eğilen Peygamberimizin ayakları arasından fırlayarak, zehirli yılanı yakalayıp, evden dışarı götürmüş, sevgili Peygamberimiz de hiçbir şey olmamış gibi namazına devam etmiş… Bu olaydan sonra biz Müslümanlar bu kedileri hep kutsal hayvanlar olarak kabul eder ve onları çok severiz, namaza durduğumuz zaman da, o günden beri ayaklarımızı biraz açık tutarız…
Lâkin, son yıllarda bu kediler de bozuldular… Gidip özgürce avlanıp, karınlarını doyuracakları yerde, biz insanların artıklarıyla yaşamayı tercih ederek, hep kolaycılığa kaçar oldular, bu yüzden ortalık fareden geçilmez oldu…
Bizim avluda avlanan kedi de biraz akıllı davransaydı eğer, avcılık yeteneklerini kaybetmemiş olaydı; avlunun hemen sağ tarafındaki çiçeklik içinden kuşa yaklaşıp, onu kolayca avlayacaktı… Ama nerede o kabiliyet!? İyi ki de böyle davrandı, kumru da böylece kurtuldu…
Demem o ki, artık ne kediler eski kediler, ne köpekler eski köpekler, ne de sebze ve meyveler eski tadında ve lezzetindeler!.. Bir bozulmuşluk, bir tatsız ve tuzsuzluk içinde yeni bir yaşama doğru gidiyoruz ki, inanılır gibi değil!.. Ama bu gidiş, gidiş değil; galiba bir koca gidişe doğru sürükleniyoruz da, haberimiz yokmuş gibime geliyor!? 