Bir gün sokak köpeğinin birine sormuşlar; “Günde kaç tane taş yersin?” diye de, sokak köpeği hemen; “O taş sayısı hiç belli olmaz ki, yediğimiz taş sayısı, her gün buradan geçen ‘zinaların’ sayısına bağlıdır çünkü!” demiş ya?
Bazen sohbet sırasında dostlarım da bana sorarlar; “Unutamadığın insanlar var mı?” diye... Hiç olmaz olur mu? Öncelikle ailemizden zamansız kaybettiğimiz yakınlarımızdan sonra, toplumda iyi-kötü iz bırakmış, bazı anılarıyla ‘unutulmazlar’ arasına girmiş birçok insanımız vardır!.. Zaten onların bu güzel anıları da olmasa, bu kavanoz dipli dünyanın şu kahrı çekilip de, yaşama zevkimiz tamamen yok olup gidecek ya, neyse?
Çoğu mezarlıkların giriş kapısında hep şöyle yazar: “Her insan, er veya geç ölümü tadacaktır!..” Yani, bir canlı olarak dünyaya geldiyseniz eğer, bir gün tamamen yok olup gitmekten hiçbirimizin asla kurtulamayacağını işte böyle yüzünüze çarparlar!.. Ama söylenen de doğrudur!.. Kaza-cinayet-hastalık-savaşlar hariç; her canlı kendine biçilen ömrün civarında bir gün yok olup gidecek!.. Bu işe kimisi “ölüm, kimisi tahtalı köye gidiş, kimisi son yolculuk, kimisi de ebedi istirahat” diye adlandırır!.. Zati bunun için atalarımız; “Giden geri gelseydi, dedem de gelirdi” lâfını sırf bu yüzden söylemişlerdir ya...
Efendim, tabii ki her insan hatırlanmaz, özlenmez, ölümünden sonra pek anımsanmaz ama; kendi dar dünyamda benim aklımdan hiç çıkmayan –hısım/akrabalar hariç- bazı isimler vardır: “Eşek Hakkı, Balıkçı Deli İsmet, Kocabıyık Yusuf Amca, Atilla Hoca, Eskihisarlı Arabacı Dayı, Sinemacı Topal Turgut, Mehmet Aslan Hoca, Köy Kâtibi Necati Özler, Terzi Çavuş Dayı, Deli Reşat, Ömer Ağa ve oğlu Cemil Bey, Topal Kadir, Dondurmacı Kel Seyfi... gibi... Bunların hepsi, yaşamları boyunca yaptıkları güzel veya komik işlerle gönüllerimizde yer edinmiş, ama yıllar önce ebediyyen kaybettiğimiz büyüklerimizdi...
Gazeteci Mustafa Aktaş anlatmıştı: Yıllar önce Köfteci Eşek Hakkı ile dükkân komşusu imiş... Bir sabah erkenden gelen Eşek Hakkı, kısa süre sonra komşusu Aktaş’a gelip; “Komşu sen benim dükkâna göz-kulak ol, ben eve varıp geleceğim!” demiş... Aktaş da; “Yahu şimdi evden gelmedin mi sen?” diye sorunca da, Eşek Hakkı kulağına eğilip; “Demin çişimi yaparken fark ettim, evden gelirken aceleyle yengenin donunu giyip de gelmişim, onu değiştirip geleceğim, elâleme karşı çiçekli karı donu biz erkeklere yakışmaz!” demiş, iyi mi? Mustafa Aktaş gülmekten yerlere yatmış, herkese de bunu anlatmış ve akşamlara kadar gülüp-eğlenmişler...
Bir başka gün dükkâna Mustafa Aktaş biraz geç gelmiş, komşusu Eşek Hakkı’ya selâm verip ‘hayırlı İşler’ dilemiş, o ise kapkara bir suratla arkasını dönüvermiş... Hemen yanına gidip; “Yahu Eşek komşu ne oldu, bu surat ne!?” deyince, Eşek Hakkı öfkeyle; “Senin şu ufak çırak bana hakaret etti, çok canım sıkılıyor!” demiş... Ne olduğunu sorunca da; “Çocuk bana ‘Eşek Amca’ yerine, ‘Hakkı Amca’ diye hakaret etti, kov bunu gitsin saygısız kerata!” demiş... Mustafa Aktaş yine gülmekten yerlere yatmış, yine herkese bu olayı anlatmış, o günden sonra herkes istinasız olarak ona “Eşek Hakkı” diyerek saygısını göstermiş...
Çok basit bu iki olayda bile, bakınız şimdilerde bile gülüp-eğleniyoruz, bu güzel ve özel insandan bahsediyoruz!.. Son yıllarda gülmeyi ve mizahı unuttuğumuz şu günlerde, yine bu eski büyüklerimiz bize ilâç gibi geliyor değil mi? Ya Atilla Hoca ve futbolcu Mehmet Yücel’in merhum Reşo’ya yaptıkları ölümcül şakalar hiç unutulur mu? Atilla Hoca, anlatılan fıkralara pek gülmezdi, kendisine kızıp da; “Sen niye gülmüyorsun ki!?” diyenlere de hep; “Ben elin ortasında pek gülmem, ama hepsini biriktirir, bunlara hep evimde topluca gülerim” deyişi unutulur mu? Bu güzel insanların hepsi de hızlı yaşadı, birçoğu genç yaşta öldüler, ama bu güzel anıları bizlere hediye kaldı, hepsine Allah rahmet eyleye...