Hani Padişah III. Ahmet döneminde, 1711 yılında Osmanlı ve Rus Orduları “Prut Bataklığı” yanında karşı karşıya gelmiş, 140.000 kişilik Osmanlı Ordusu karşısında, 100.000 kişilik Rus Ordusu gerileyerek, Prut Irmağı’nın Falcı denilen mevkiindeki bataklığa sıkışınca, çok ağır koşullarda bir barış antlaşması imzalamak zorunda kalmıştı ya!
Bu savaşı birçok tarihçi kendi kafasına göre veya kulaktan dolma bilgilerle bugünlere kadar anlattılar. Çar Deli Petro’nun genç, güzel ve alımlı karısının, arabalar dolusu ziynet ve hediyelerle gidip, bir gece Baltacı Mehmet Paşa’nın çadırında buluşup, sabaha kadar evcilik oyunu oynadıktan sonra, savaşmadan bir barış antlaşmasının imzalandığını yazdılar ya!
Sonradan çıkan belgeler ve mektuplar; kazın ayağının böyle olmadığını, Baltacı Mehmet Paşa’nın savaşmadan ve kan dökmeden çok iyi bir antlaşma imzaladığını ortaya çıkardı. Zati Padişah III. Ahmet’in de bu işin böyle olduğunu bildiğinden dolayı, ordusuyla İstanbul’a dönen Baltacı Mehmet Paşa’yı çok görkemli törenlerle karşılayıp, hatırı sayılır hediyeler verdiğinden de anlıyoruz.
Antlaşma koşullarından bazıları şöyleydi: “Azak Kalesi Osmanlılara geri verilecek. Karlofça Antlaşması sonrası yapılan tüm Rus kaleleri yıktırılıp, içindeki her şey Osmanlıya verilecek. Rusya, Lehistan işlerine karışmayacak. Kırım Hanı ve Kazakların işlerine karışılmayacak. İsveç Kralı Demirbaş Şarl, ordusuyla ülkesine serbestçe dönecek. Osmanlı Devletinde Rus elçiler bulunmayacak. Müslüman esirlerin hepsi geri verilecek. Ruslar, Kırım Hanı’na her yıl vergi verecek…”
Peki, savaşılsa ne olacaktı? Belki Rus ordusu imha edilecekti, ama Osmanlı ordusunun da ele alınacak hali kalmayacaktı. Çünkü Osmanlı askeri fazla olsa da, Rusların da top sayısı fazlaydı. Bunlar bizimkilere çiçek atacak değildi ya, gülleleriyle ölüm yağdıracaklardı, ölüm!..
Bazıları diyor ki; “Kuzeyimizde bugün Rusya diye bir devlet olmayacaktı…” Evet olmayabilirdi, ama onun yerine de ya İsveçliler olurdu, ya Fransızlar, ya Avusturya-Macaristan veya İngilizler olurdu… Bizim için ne fark ederdi ki? I. Dünya Savaşı sonrası uğradığımız işgalleri, kimlerin bize yardımda bulunduklarını hatırlayınız!..
Baltacı Mehmet Paşa’nın talihsizliği şuydu: Dönüşte törenlerle karşılanmıştı ama, İsveç Kralı Demirbaş Şarl ile Kırım Hanı Devlet Giray, bu antlaşmanın yapılmasını hiç istememişlerdi… Onlar, bu savaşta Osmanlının Ruslara zayiat verdirip, Rusya’nın zayıflamasını, böylece kendilerinin rahatlamasını bekliyorlardı. Bu ikisi, İstanbul’a dönüşte kendi adamlarıyla halk arasında bir dedikodu yaydılar. Baltacı Mehmet Paşa’nın Ruslardan rüşvet aldığını, güzel Katerina’nın bir gece Paşanın koynunda yattığını, bu antlaşmayı da böyle bir firavunlukla Paşaya imzalattıklarını yaydılar. Halbuki Baltacı Mehmet Paşa inançlı ve çok namusluydu. Dedikodu hemen yayıldı. Bir isyan çıkmasından korkan ve kendi kellesinin derdine düşen Padişah III. Ahmet, hemen Paşayı öldürmek yerine, onu Limni Adası’na sürgün etti, hem kendini ve hem de Paşayı kurtardı…
Tarihimiz, böylesi asılsız dedikodular yüzünden çıkan birçok isyanlarla doludur. Aynı tür dedikodular yüzünden nice padişahlar, nice şehzadeler ve nice değerli devlet adamları boşu boşuna katledildi. Aklın, mantığın, eğitim ve kültürün olmadığı yerlerde, art niyetli çıkarcıların en çok uyguladıkları yöntem, işte bu yöntemdir. Peki, günümüzde bitti mi bunlar? Ne gezer efendim, işte size son ve en canlı bir örnek: “FETÖ elebaşısı, 1967 yılında CHP’ye Beş Bin lira bağışta bulunmuş, işte bağış makbuzu!..” iddiasına ne buyurulur
Lütfen tarihimizi, bu işi iyi bilen ve gerçek belgelerle yazanlardan öğreniniz… 