Rize'nin Çamlıhemşin İlçesi Ülkü Köyü'ndeki Karşı Mahalle'de yaşayan, eşleri vefat eden 80 yaşındaki Semiha Barın ile 78 yaşındaki Fatma Barın, aynı evde iki ayrı hayat yaşıyor. Birlikte oturdukları salonda iki ayrı soba, iki ayrı elektrik aboneliği, iki telefon ile iki oturma grubu kullanan eltiler yemeklerini de aynı mutfakta hazırlıyor ancak ayrı yiyorlar...
Semiha Barın, yıllardan bu yana aynı evde ayrı ayrı yaşam sürdüklerini belirterek bunu bozmadıklarını ve bozmayacaklarını belirterek, şöyle dedi:
"Sobamız ayrı, aynı salonda elektriklerimiz ayrı. Odunumu ben yapıyorum. Benim odunumla onu niye ısıtayım? Soğuk hava olunca o da ben de sobalarımızı yakıyoruz. Her şeyimiz ayrıdır. Böyle gelmiş böyle gidiyor. Birlikteyiz ama her şeyimiz ayrı." Fatma Barın da aynı evde yaşadıklarını ancak her şeylerinin ayrı olduğunu belirterek, şöyle konuştu:
"Ben bu eve sonradan gelin geldim. Geldiğimde böyle düzen vardı, şimdi aynen devam ediyor. Bir soba onun, diğer soba da benim. Bir ışık onun, diğer ışık benim. Yemeklerimizi de ayrı pişirip yiyoruz. Zamanında ayrılmışız, biraz da kırılmışız, öyle gidiyor. Artık beraber olamayız. Ortak yaptığımız bir şey yok. Düşman değiliz ama, ayrı gelmiş ayrı gidiyoruz" demişler…
Şimdi sizler bu garip ve tuhaf inatlarını düşünüyor, belki de şöyle diyorsunuzdur: “İkiniz de eltisiniz. İkiniz de 70 – 80 yaşınıza varmışsınız! Birbirinize yardım ederek, gül gibi geçinip gitmek varken; ne diye bir odaya iki soba kurup, iki ayrı elektrik aboneliği ve iki telefon aboneliği alır da, niye iki kat fatura ödersiniz ki!? Bu inat akılsızca değil mi, hiç düşünmüyorlar mı” diyorsunuz belki de? Ama sorun bu değil ki!.. Sorun, illâ birinin dediğinin olması… Ama ikisi de haklı olduğunu iddia ederse, bu anlaşma nasıl olacak? İşte bu yüzden Karadenizlilerin her biri haklıdır, onun için her şeyleri de ayrıdır…
Karadenizli bir ailenin anne ve babası 26 yıl önce küsmüşler, aynı evde oturuyorlar, aynı yemeği yiyorlar ama, birbirleriyle asla konuşmuyorlardı…
Yine Karadenizli bir çiftçi, tarlasına gideceği sırada çalışmayan bir kamyonetine küsüp, 22 yıldır onu damın içinde tuttuğu halde, bir daha kapısına bile dokunmamıştı…
İlkokul “Okuma Kitabı” sayfalarında vardı: İki Karadenizli genç, bir derenin kenarında giderken, bir Kırlangıç suya dalar gibi yapıp, uçup gitmiş. Karadenizli inadı bu ya; Temel Kırlangıcın kuyruğunun suya değdiğini, Dursun ise değmediğini iddia ederler. Saatlerce, Keçileri bile kıskandıracak bir inat uğruna kavga edip, küserek ayrılırlar…
Yıllar sonra bu iki eski arkadaş Almanya'da çalışırken karşılaşırlar. İkisi de evlenip, çoluk – çocuğa karışmış, saçları ağarmış halde, birbirlerini hasretle kucaklayıp, geçmiş hayatlarını saatlerce birbirlerine anlatırlar. Gülerler, yerler, içerler, hüzünlenirler, köylerinde ölenleri anarlar… Geç vakte doğru ayrılırlarken, Temel gülerek; “Ula Tursun, haçan üzerinden çok uzun zaman geçti amma, ula o Kırlangıç'ın kuyriğu suya değmişti be” der…
Bu söze çok içerleyen Dursun birden ciddileşir, kaşları çatılır, Temel'e öfkeyle; “Ula Temal, sen adam olmayacaksun da! O Kırlangıç'ın kuyriğu suya değmemiş idu, ne diye inatlaşup duruyorsun yahu!? Bir daha beni arama, benimle ölene kadar da konuşma!” deyip gider…
Tüfek satıcısı Temel'e bir tüfek müşterisi gelir. Birkaç tüfeği inceledikten sonra, birini beğenir, fiyatını sorar. Tam o sırada Kahveci çırağı çay getirir, adamın elindeki tüfeği görünce; “Ula ha pu tüfekten Tursun emmimde de var, ama bu tüfekler serçeyi bile öldirmez” demez mi?
Kafası atan Temel tüfeği doldurur, elinde pazar filesiyle yoldan geçen tanımadığı birine ateş eder, adamı öldürür. Temel öfkeyle çaycı çırağına dönüp; “Aha koca adami bile furdim, öldü işte, niye öldürmezmuş ula bu tüfek!?” diye bağırır…
İşte “Karadeniz İnadı” böyle bir şeydir… Bir pire için sadece bir yorganı değil, koca bir evi de yakar geçer, hiç pişmanlık da duymazlar…
