Onu, Flaman evinin sofasında görünce eski bir dostu görmüş gibi sevinmiştim. O, benim topraklarımın ürünüydü. Yünü benim topraklarımın koyunlarının yapağısı, ipliğinin boyası, benim dağlarımın kırlarımın bitkilerindendi. Onu bu yeryüzünde yalnız Karacahisar kadınları ve kızları dokurdu.
Ona göbekli diyorlardı. Tam ortasında bir demet çiçek; bir çerçeve ve yine çiçekler… Sonrası bembeyaz yapağı. Bu halıları bu kadar alımlı gösteren zıtlıklar olmalı. İç içe girmiş onca karmaşanın ardından saf beyazın çağrısı, sonra yine kenarlarda köşelerde benzer yoğun desenler: Nar çiçekleri, yapraklar, güller, başaklar, yoncalar ve göz.
Kem gözlerden korunmak için göz motifinin işlenmesi ilginç: Göze göz, dişe diş…
***
Karacahisar, Milas'a 29 kilometre uzakta bir köy. Okuyanı çok. Milas Belediye Başkanı Muhammet Tokat da bu köyden.
Bugünlerde Karacahisarlılar, kara kara düşünüyorlar. Düşünmeyip de ne yapsınlar? Köyünüze termik santral yapacağız, deselerdi, siz ne yapardınız?
“Aman aman, hoş geldi, sefalar getirdi mi?” derdiniz.
Malum, Gezi olaylarıyla birlikte “kamuoyu yoklaması” gündeme oturdu. Hani bir de termik santraller için kamuoyu yoklaması yapsak ve “Köyünüze termik santral ister misiniz ?” sorusunu sorsak, acaba bu ülkede kaç kişi “evet” diye cevap verir?
Termik santrallerin çevre için en sağlıksız enerji kaynağı olduğunu bilmeyen yok.
Özellikle bölgemizde insanlar, köylerinin çevresinde düşük kalorili kömür çıkacak diye korku içinde.
Düşük kalorili kömür, termik santral demek; termik santral, dağların ovaların allak bullak edilmesi, kül, kükürt ve bilumum zararlı gazlarla sarmaş dolaş yaşamak demek.
Yaklaşık 40 yıl önce genç bir öğretmen olarak Yatağan Termik Santrali'nin çevreye vereceği zararları görerek devrin Başbakanı Süleyman Demirel'e adeta yalvarmıştım.
Sayın Demirel, gerdanını kıvırarak:
“Yapılacak… Devlet, Polonyalılara her geçen gün için tazminat ödüyor.” deyip kestirip atmıştı.
Aradan geçen zamanda, Yatağan'da yaşanan çevre felaketi, ne yazık ki haklılığımız ortaya koydu.
Eğer Karacahisar'a termik santral yapılırsa Karacahisarların da Şahinlerliler, Eskihisarlılar, Kapubağlılar, Yeniköylüler, Gibyeliler gibi toz duman içinde yaşamayacaklarının garantisini bir Allah kulu veremez. Kaldı ki Karacahisarlılar kuş uçumu 3 kilometre uzaktaki Yeniköy termik santralinin sonuçlarını da gözleriyle görüyorlar.
Biliyorum, bazıları çıkıp; “ … ama enerjiye ihtiyacımız var!” diyecek.
Evet, enerjiye ihtiyacımız var; ama yaşanabilir bir doğa yoksa, enerji ne işe yarar?
“Yıkmadan, yok etmeden yapmak.”
Kalkınmanın ve gelişmenin sihirli anahtarı artık bu.
Üç arabanın yakılmasını asla kabul edemeyiz. Eğer o araçlara zarar verenler vandalsa binlerce canlının yaşam alanlarını yok eden termik santralleri kuranlar neci oluyor?
Belçika, çevreye verdiği zarardan dolayı 25 yıl önce 5- 6 bin kalorili kömür ocaklarını kapattı. Biz, hem de yılın 300 günü güneşli ve rüzgârlı bir bölgede, kalorisi 1000 olmayan yarısı toprak kömürleri yakarak enerji üretmeye çalışıyoruz.
İşin kolayına kaçmak bizimki. Bir şey elde ederken çevreye verdiğimiz zarar umurumuzda bile değil.
Eminim ki bazıları da “Çoluk çocuk iş bulacak!” düşüncesiyle bizi pişmiş aşa su katmakla suçlayacaktır.
Aslında onlara yapılan muamele “Ölümü gösterip sıtmaya razı etmek.” İşsizlik ve ekonomik gerilik bir bölgenin talan edilmesinin gerekçesi olamaz.
Yıllar önce Eskihisar'ı gezerken Flaman dostum Dirk Jansen'in söyledikleri hâlâ kulağımda:
“Bu yer biz de olsaydı, turizmden, termik santralin ülke ekonomisine sağladığı girdinin birkaç katını elde ederdik.”
Karacahisar, yanı başındaki antik Hydisos'u, halıları ve doğasıyla bunu elde edebilecek bir yer.Ancak bunu başarabilmek için hayata ve geleceğe farklı bir bakış açısı gerek:
“Tüketmeden, yok etmeden, gelecek hakkını gözeterek kalkınma.”
Bunu yönetenlerimizin kavrayabilmesi için o “göz” motifini hayatın her alanına yerleştirmekten başka çıkar yol görünmüyor.
