Kan ve yaş... iki sözcük bir araya gelince hiç de güzel şeyler anımsatmıyor insana. Biliyorum buralarda arsız bir ota da o ad verilir; yine de gönlümden geçen ad, “n” ve “y” harflerinin yer değiştirmesiyle oluşuyor:”Kaynaş” Elbette her adın bir hikâyesi vardır; ama buraya yakışan bir ad bu.
Belediye Başkanı Nuray Bozyer burada doğmuş, bu derelerde yüzdüm, balık tuttum, Okula buralardan gidip geldim diyor.
Babasının evini adeta yeniden yaptırmış.Ev, dereye ve karşı tepelere hakim. Hayatı ve ayazlığı tam da buralara özgü. Biliyorum gece yazları buralarda yorgan altında bile dışarıda yatılmaz. Ama o hayatta akşamları çay keyfine kim ne diyebilir.
Kanyaş , Kavaklıdere’ye 6-7 dakika uzaklıkta bir yer. Nasıl olduğunu anlatmak için kaleme gerek yok. Gören göze kalem ne diyebilir ki?
Kanyaş’ta bir çok ev metruk. Her yerde olduğu gibi buraların sahiplerinin çocukları da artık şehirli olmuş. Eminim birçokları “Ah Kanyaş!” diyordur da şehirden buralara gelmek için işten güçten zaman bulamıyorlardır. Tatillerde de çocuklar Bodrum, Marmaris istediklerinden Kanyaşlıların çocukları özlemi, Kanyaş da garipliği her yıl daha koygun yaşamaya devam etmektedirler.
Kanyaş orman denizinde bir şiir ada. Havasına ne egzoz dumanı, ne kömür kokusu karışmış. Deresinden akan su, çakır, saf pırıl pırıl.
Bir domates tutuşturuyor elime Başkan, aklım çocukluğumda. Ben bu tadı bir yerlerden tanıyorum. Bu rayiha düş olmamalı…
Cevizlerin yeşil kabukları yarıldı yarılacak.
Az daha var… Biliyoruz hepimiz. Ama açgözlü çocuklardan farkımız yok. Ellerimiz ceviz kınası. Dilimden dizeler dökülüyor:
Ey su, ak böyle
Kinden kibirden uzak
Şarkılar söyleyerek
Ve hayat vererek
Tohuma
Kuşa kurda,
Ve börtü böceğe
Bize yaşatmayı anlat.
Balıklar korkusuz
Gençler delibozuk
Çocuklar haylaz,
Ey su,
Kollarımızı kanat yaparak
varalım rahlene
Bize pınarın pınarla
Buluşmasını anlat
Sen gibi
Dengeleyerek her şeyi
Ağsın göklere ruhumuz
Bizi nasıl bağlıyorsan böyle
Sevince, aşka ve umuda
Bağla geleceği geleceğe
Bize yarınsız bir anın
Çığlığını anlat.
Başkan, bir tas su uzatıyor. Suyu içerken derenin akışını izliyorum. Yudumladığım bana, akan başka canlılara hayat veriyor. Su olmak bu. Ayırmıyor hiç kimseyi, hiçbir şeyi.
Kahvelerini partiler yüzünden ayıran köylülerim aklıma geliyor. İçimi bir acı burgaçlıyor.
Kanyaş’a bir el değmeli. Burayı daha çok insan görüp iyi ki yaşıyorum demeli.
Ama korkuyorum. Çünkü biz doğmamış çocukların hakkına el koymayı kalkınma, gelişme ve zenginleşme olarak algılıyoruz.
Kanyaş, mal mülk, para pul hırsına asla feda edilmemeli…
