Uzağa gitmeye gerek yok; daha geçen yüzyılda, daha Cumhuriyet kurulmazdan önce Osmanlı döneminde kadınların mahkemede şahitlikleri kabul edilmezdi… Sadece onlar değil, “Sübyan Mektebi” denilen ilkokullarda öğretmen olan erkek öğretmenlerin de şahitlikleri kabul görmezdi… Sebep olarak da; “Bunlar küçük çocuklarla uğraşmaktan, kendileri de çocuklaşmıştır, öyleyse mahkemede Kadı Efendiye sağlıklı bilgiler de veremezler” denilirdi…
Yine aynı dönemlerde ailelerin kız çocukları mirastan pay alamazlardı… Birisi gelip, 3 oğlu ve 4 kızı olan 7 çocuklu babaya “Kaç çocuğun var?” diye sorduğunda, baba kız çocuklarını es geçip, sadece erkek çocuklarını sayarak; “3 çocuğum var” diye cevap verirdi… Bu düşünce tarzı, Atatürk ve Cumhuriyet’in en güzel armağanı olmasına rağmen, 1934 yılında “Kadınlara Seçme-Seçilme-Miras Hakkı” yasasına rağmen ve aradan geçen tam 83 yıla rağmen, şimdilerde bazı Doğu İllerimizde hâlâ hüküm sürmektedir, ne acı değil mi?
Haa, 83 yıl kadar önce çıkan bu kanunla, ailede kız çocuklarının çilesi bitip de, erkek çocuklarının hükümranlığı sona erdi mi? Ne gezer efendim!.. Hâlâ çoğu yerde erkek çocuk sünnet olur, aile ona bir tarlasını-bahçesini verir… Erkek çocuğu askere gider, bir okulu bitirir, dönüşünde ona bir dükkân veya ev, bir araba, bir kamyon veya bir traktör alınır… Eee, kız çocuklarımız kanunen askere gidemez, zati maazallah ahlâkları bozuluverir diye de çoğu okullara da gönderilmez; evde ve tarla işlerinde ırgat gibi çalıştırılır, onlara bir halt da verilmez!..
1950’li yıllarda çocuktuk… Benim ailemde de üç kız ve iki erkek kardeşiz… Köyde maddi durumu iyi ailelerden olmamıza rağmen, üç kız kardeşimiz de ilkokuldan sonra okutulmadı!.. Bizler okuduk, evlerimiz yapıldı, kız kardeşlerimiz de tarlalarda tütün işlediler, ekin biçtiler!..
O yıllarda köylerde elektrik yoktu, zati para da yoktu... Bu sebeple, evlendirilen kızların çeyizlerinde buzdolabı, çamaşır-bulaşık makinesi, televizyon, fırın, klima, bilgisayar filân da yoktu… Bütün Kış günlerinde dikiş makinesi bile olmayan bu kızlarımız, kanaviçe-oya-nakış işleyerek, her işi elde yaparak, kendi çeyizlerini kendileri hazırlarlardı… O tarihlerde çeyizlerinde bir dikiş makinesi olan, bir radyo aldırabilen kızların çeyiz namları, dokuz köy ötelerden duyulur, herkes bu işe parmak ısırır, kızlar da kıskançlıklarından çatlarlardı…
Zaman zaman da, ailesinde bir tek oğlu olmayan bazı zengin ailelerin haberleri gelir, kızlarına çeyiz olarak develer, inekler, koyun veya keçi sürüsü, zeytinlik-meyve bahçesi filân bağışladıkları duyulurdu da, resmi tapularını vermezler, miras paylaşımında diğer kız kardeşleri ve enişteleriyle çoğu zaman papaz olurlar, mahkemelere düşerlerdi…
Yıl 2017… Peki çok değişen bir kafa yapımız var mı? Biz erkekler ağzımız açıldıkça, ortada hoşa gitmeyen bir durum oldukça; “Erkek adama bu yakışmaz!.. Karı gibi sırıtıyor yahu!.. Kadın kısmının zati saçı uzun aklı kısa olur!.. Karı kısmı dizde bir yamalıktır!.. Bak sana güveniyor, senet-sepet yapmıyorum, erkek sözü değil mi?” gibi sözleri her fırsatta sarf etmekten çekinmiyoruz…
Yani; yalan söylemek kadına mahsustur, dolandırıcılık kadına yakışır, yani sadece kadın güler erkek hiç gülmez, sadece erkeklere güvenilir de kadına hiç güvenilmez, öyle mi? Öyleyse, şu hapishanelerdeki her türlü suçtan yatan bunca erkek niye oradalar? Kadına karşı işlenen cinayetler bu ülkede niye 15 yılda % 1.500 arttı yahu!
Görüyorsunuz işte, bu kadınlar biz erkeklerden çok çektiler be kardeşim! Ufukta kendilerinin bir şeyler yapabileceği gözükmüyor!.. Şu bayram sonrası günlerde, 550 Vekilden sadece 18 tanesi kadın olan Yüce Meclis’teki Sayın Milletvekillerimiz bir zahmet bu konuya da bir ağırlık verseler, okullara dersler konulsa, yeni ve uygulanabilir yasalarla şu kadınlarımızı erkek egemenliğinden bir zahmet kurtarsak artık diyorum…
Bu vesileyle, şanslı Muğla’mıza atanan ikinci Bayan Valimiz Sayın Esengül Civelek hanımefendiye “İlimize hoş geldiniz efendim” diyorum… 