Evet, gündemi saptırma var... Evet, din eğitiminin ve tesettürün yaygınlaştırılması hamlesi var... Evet, cinsiyet ayrımcılığının, çok küçük yaşlardaki çocukların istismarı ile başlaması var... Evet, tüm gençlerimizin istikbalinin ve ülkemizin geleceğinin eğitim yoluyla karartılması var... Ama çok daha önemlisi, Türkiye’nin çağdaş bir toplumdan, bir ortaçağ toplumuna dönüştürülmesi sürecinde yaşanan yeni bir aşama da var!” diyerek tepkisini ortaya koyarken, Can Dündar da 23 Eylül 2014 tarihli Cumhuriyetteki yazısında “Bunca Suç, O Başörtüsüne Sığmaz! başlıklı yazısında “Hep aynı oyun: Ne zaman köşeye sıkışsalar, ne zaman içerde veya dışarda sorular yığılsa; “Konsolosluktakileri niye zamanında çekmedin?” “Rehinelere karşılık ne verdin?” “Yolsuzluk soruşturmalarını neden örtbas ettin?” “Asansör kazası, Soma faciası ne oldu?” “İşsizlik neden arttı, büyüme neden durdu?” ...soruları peşpeşe sıralansa... Hemen başörtüsünü getirip örtüyorlar suçlarının üstüne... Yine öyle yaptılar. “Kadınlar yüksek sesli gülmesin” diyen bakan, “Ortaöğretimdeki kızlar türbanla derse girebilsin” kararını açıkladı. Aman gülmesinler, örtünsünler, hatta örttürsünler; “Biraz da öbürleri, çocuklarını yurtdışında okutmak zorunda kalsın”. O arada Reza’ya dokunulmasın, karısı daire alınacak parayı bir alışverişte harcasın; rüşvet kutuları, saatleri, sıfırlamalar, “Hakara makara”lar tartışılmasın. Yemezler. O örtü, bunca suçu örtmeye yetmez.” ifadeleriyle dinin ülke yönetiminde ne denli araçsallaştırıldığına özellikle dikkat çekiyordu. Bu yönetmelik değişikliği ile 4+4+4 ucube eğitim sistemine türban takılarak eğitimin tümüyle dinselleştirilmesi yönünde önemli bir hamle yapılıyordu. Siyasal iktidar %50 oyunu konsolide etmek adına her tür bilim dışı, pedagoji dışı yöntemleri hayata geçiriyordu.
