İYİ Kİ BİR SİNEMAMIZ VAR

Bugün altyapı çalışmalarına ilişkin konulardan söz etmeyeceğiz.

Bugün sinemadan söz edeceğiz.

Yanlış anlamayın, Türk Sineması ya da beyaz perdenin geldiği noktayı değil, geçmişte çift olan sinemamızın birinin yanması sonucu elde avuçta tek bir sinema kaldığı gerçeğinden söz edeceğiz.

Malum Muğla kültür ve sanat şehri olarak adlandırılıyor.

Bu ne kadar gerçeği yansıtır ya da yansıtmaz elbette herkes için farklı bir bakış açısı oluşturabilir.

Bu iki kavram için yapılan iyi niyetli çalışmaları da gözlemleyebiliyoruz.

Ama sanat denince aklıma hemen geçmişten bugüne kentimizde var olan sinemaları hatırlıyorum.

Geçmişe bakıldığında sinemalarımız aklıma geliyor. Yazlık ta vardı, kışlık ta.

Bu sinemaların günümüzde hala varlığını sürdürüyor olmasını da kültüre ve sanata sahip çıkan bir kentliliğe yorumlamayı arzu edenlerdenim.

İyi saatte olsun dönemin Belediye Başkanı Sayın Erman Şahin’in görev süresinde yapılan belediye sinemasını bilenler hatırlayacaklar.

Hani Kulüp Sineması adıyla bilinen Belediye Sineması.

Yerini de bilmeyenler için söylüyorum; şu andaki katlı otoparkın inşa edildiği yer.

Hatta bir de yazlık Bahar Sinemamız vardı. Yeri de, şimdiki otopark olarak kullanılan Turgutreis Caddesindeki Feyyaz Gölcüklü İşhanı’nın arka tarafı.

Hatta benim çocukluğumda başka bir anlamı ve hatırası da vardır Bahar Sinemasının.

Bunun yanında bugün halen daha hizmet veren bir de Zeybek sinemamız var.

Halen daha hizmet veren diyorum, sözünü ettiğim diğer ikisi artık yok çünkü.

Biliyorsunuz Kulüp Sineması yani Belediye Sineması yandı.

Ama yerine yenisini yapma gereği duymadık.

Büyüklerimiz öyle uygun gördüler.

Yanan sinemamızın yerine de, nüfusu neredeyse 1 milyona ulaşan ve buna bağlı olarak ta nüfus ve trafik artışı artan Muğla ilinin merkezi durumundaki şehrimize bir otopark inşa ettik.

Söz konusu otopark kentin büyük bir ihtiyacını karşıladı ama kültür ve sanatla anılan şehrimizde, kaybettiğimiz sinemalarımızın yerine de yenilerini koyamadık. 

Otopark yaparken, sinemayı da inşa etseydik.

Allah’tan günümüzde sanatsal anlamdaki beyaz perdeyi izlememizi sağlayan bir tek Zeybek Sineması kaldı şehirde.

Bugün sadece Zeybek Sineması kent merkezinde faaliyetini yürütmekte.

Bunun için Zeybek ailesine de teşekkür etmek lazım.

Sinemanın olduğu yerde bir canlılığın olduğu ya da olabileceği düşüncesine sahibiz.

Çocukluk yıllarımızda söz konusu her iki sinemaya da aralıksız giderdik. Her ne kadar da o dönemin film teknikleri günümüzle büyük farklılıklar gösterse de, sinema kültürümüz çocukluk yaşlarımızda yeşermeye başlamıştı ki, günümüzün artan imkanlarıyla daha da filizleneceği yerde neredeyse son buldu gitti desek abartmış sayılmayız.

Demek ki o sinema kültürü o dönem o kadar yaygındı ki, sinemalarımız kent merkezinde hem çifter çifter, hem de birbirine çok yakındı.

Bugün gelinen noktada Zeybek Sinemasına da sahip çıkılmamış olsaydı, kent merkezinde hiç sinemamız da olmayacaktı.

Bu sinemaların dışında Zihni Derin İş Merkezi’nde de bir sinema açılmıştı ama malum iş merkezinin işlevsizliği bu sinemanın da yok olmasına sebep oldu.

Kimse de bu durumu dert etmedi. Dile de gelmedi.

Zihni Derin’in de hali ortada.

Acaba ne oldu da böyle oldu?

Kimler bu sinemaları istemedi?

Bugün geldiğimiz noktada sinemaseverler, film izlemek için AVM’lere koşuyor.

Bu tespitimize kızanlar “sinema yok mu, var ya işte” diyebilirler belki ama benim sözünü ettiğim kültür ve sanatı yaşatmaya yönelik bir yaklaşım.

Kent sinerjisini devamlı kılmakla alakalı bir yaklaşım.

Cadde ve sokaklarımız bomboş. Esnaf sıkıntıda. Sokakta sirkülasyon yok denecek kadar az.

İyi ki büyükşehir olduk. En azından ciddi bir nüfus görev yapıyor büyükşehirde. Öğle arası ve mesai dışında bu çalışanların yarattığı sirkülasyon dışında durum vahim.

Neyse sinemaya dönelim.

Yazlık ve kışlık sinemalarımız ne yazık ki yok oldu.

Bu bir gelenek midir bilmiyorum ama Muğla’da doğup büyüyen biri olarak, Muğla’nın yerel yöneticileri miras bir isim istemeyip, kendi isimleriyle bir şeyler yapmaya çalışıyor gibi düşünüyorum.

Yani yerine aynısını koymak istemiyorlar.

Yani biri tarafından yapılanı sonra gelen istemiyor ve yerine koymuyor gibi algılıyor, birilerinin yaptığını, diğeri bozuyor gibi bir hava seziyorum.

Bu tezime doğrulayan daha birçok örnek te mevcut.

Oysa ki yerine konulan projenin yanına kaybolanı da koysak daha yararlı olmaz mı?

O zaman da insanın aklına, “gelecekte hangi yeni isim, acaba eski isme ait bir mirası istemeyecek?” ya da “sırada hangi eski isme ait bir proje yıkılarak, yerine başka bir proje yapılacak” soruları akla geliyor?

Bu miras istememe durumunun, yönetenlerin aynı çatı altında görev yapmış ya da yapıyor olsalar bile geleneksel bir yapıyla devam edip etmeyeceğini bilemeyiz ama tek bildiğimiz bu anlayışın sona ermesidir.

Çünkü bu çekişmelerin zararı kente olacaktır.