Okul yıllarının sıkıntılarından, güncel hayatın koşuşturmaları yüzünden, aile sorunları veya sağlık sebepleri yüzünden, belki de bu yaşa kadar bu soruyu kendinize hiç sormadınız? Belki sınıflarda Felsefe veya Sosyoloji derslerinde bu konu açıldı da, işin mahiyetini ve ciddiyetini o yaşlarda tam olarak kavrayamadığımızdan, işin ciddiyetini anlayamadık da, belki bu soruyu kendimize soramadık, kim bilir?
Evet, “İnsanoğlu Niçin ve Ne Uğruna Yaşar?” sorusu yıllardır anketçiler tarafından da sorulmuş… Alınan genel yanıtlar şunlar olmuş: “İnsanlar âşık olmak, üremek ve nesillerini devam ettirmek için yaşarlar… İnsanlar bir gün huzur ve güvenlerini tam sağlamak için yaşarlar… İnsanoğlu, canlı neslinin tek efendisidir, her şeye kendileri sahip olmak için yaşarlar… İnsanlar, kendilerinden sonra geride bir eser bırakmak için çalışır ve yaşarlar…”
Genelde en çok verilen yanıtlar bunlar… Hepsinde de doğruluk payı var da, ancak şöyle diyenler de var: “İnsanoğlu, kendini yaratan Tanrı’ya dua etmek, şükretmek için çalışır, üretir ve Cennete gitmek için yaşarlar!.. İnsanlar, kendi nesli dışındakileri yok etmek için yaşarlar… Her insan bir gün zengin olmak, en güzel kadınla evlenmek, en iyi yemekleri yemek uğruna savaşır ve yaşarlar… Her insan bir gün öleceğini bilir, vadesini doldurmak için yaşarlar… İnsanlar da tıpkı bitkiler, hayvanlar ve böcekler gibi doğar, büyür, gelişir, çoğalır, yaşlanır ve günü gelince de ölürler…”
Bakınız, ölümü en çok işleyen şairlerimizden Cahit Sıtkı Tarancı, 1936’da yazdığı “Ölümden Sonra” şiirinde ne diyor:
“Öldük, ölümden bir şeyler umarak/ Bir büyük boşlukta bozuldu büyü/ Nasıl hatırlamazsın o türküyü?/ Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü/ Alıştığımız bir şeydi yaşamak!../ Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok/ Yok bizi arayan, soran kimsemiz/ Öylesine karanlık ki gecemiz/ Ha olmuş, ha olmamış penceremiz/ Akarsuda aksimizden eser yok!..”
Orhan Veli, 1939 Varlık Dergisi’nde “Lâkırdılarım” adlı şiirinde şöyle demiş:
“1914’te doğdum/ 15’te konuştum/ Hâlâ konuşuyorum…// Lâkırdılarım ne oldu/ Gökyüzüne mi gitti/ Belki de hepsi geri gelecek/ Tayyare biçimine girip/ 1939’da…// Allah varsa eğer/ Başka bir şey istemem ondan/ Bununla beraber istemem/ Ne Allah’ın olmasını/ Ne de işimin/ Allah’a kalmasını…”
Yine Cahit Sıtkı Tarancı, 1942 Varlık Dergisi’nde şöyle yazmış:
“Kapımı çalıp durma ölüm/ Açmam!../ Ben ölecek adam değilim!../ Alıştım bir kere gökyüzüne/ Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar/ Sıkılırım/ Kuşlar cıvıldamasa dallarında/ Yemişlerine doyamadığım ağaçların/ Yağmur mu yağıyor/ Güneş mi var/ Fark etmeliyim/ Baktığım pencereden…// Nedir ki eninde sonunda ölüm/ Ayrı düşmek değil mi aşinalardan/ Kapımı çalıp durma ölüm/ Açmam!../ Ben ölecek adam değilim!..”
Biliyor musunuz; şairlerimiz Orhan Veli’yi 36 yaşında, Cahit Sıtkı Tarancı’yı ise 46 yaşında kaybettik!.. Ünlü şair Pablo Neruda ise şöyle diyordu: “Yavaş yavaş ölürler seyahat etmeyenler/ Yavaş yavaş ölürler okumayanlar/ Müzik dinlemeyenler/ Vicdanlarında hoşgörü barındırmayanlar/ Yavaş yavaş ölürler/ İzzet-i nefislerini yıkanlar/ Hiçbir zaman yardım istemeyenler/ Yavaş yavaş ölürler…” diyordu…
Demek ki neymiş; yaşamak sadece yiyip, içip, hoş geçip, zengin olmak, geriye mal mülk bırakmak, keyif çatmak, bu dünyadan ‘Bahar Otları’ gibi üç ayda gelip geçerek unutulmak, keçiler gibi dikine inat etmek değilmiş yaşamak!.. İnsanoğlu arkasında bir iz, bir eser, bir güzel söz bırakmak için yaşarmış, değil mi? Ötekileri nasılsa hayvanlar da yapıyorlar, ama biz insanız yahu, onlardan bir farkımız olmalı değil mi!?
