Biliyorsunuz, artık köyler hızla boşalmaya, şehir ve kasabalara göçlerin önü alınamaz hale geldi… Bunun iki ana sebebi var; geçim sıkıntısı ve terör!..
Köylü üretici, artık ne tarlasına-bahçesine ekip-biçtiklerinden para kazanabiliyor, ne de hayvancılıktan!.. Herkes gibi, onlar da bu işleri bırakıp, az da olsa aylık gelir getiren işlere yöneldiler… Çünkü bu mazot, tohum, gübre ve zirai ilâç fiyatlarıyla ürettikleri hiçbir şeyi, ithal edilen ürünler kadar ucuza satamıyor, her şeyde zarar eder oldular!..
Ne diyordu ünlü şairimiz Nazım Hikmet; “Bir ağaç gibi tek ve hür/ Ve bir orman gibi kardeşçesine…”
Evet, günümüz insanları şehirlerde toplaşıp, “orman” gibi bir kalabalığı yarattılar ama, ne yazık ki, bu kalabalık içinde tek başlarına ve yalnız yaşıyorlar!.. Kimse birbiriyle konuşmuyor, selâmlaşmıyor, birbirlerine dertlerini anlatmıyorlar-paylaşmıyorlar!.. Apartmanda kapı komşusu olanların, birbirlerinin hallerinden haberleri yok!.. Ne yazık ki az nüfuslu köylerinden, çok nüfuslu şehirlere gelenler, o devasa nüfus içinde gittikçe yalnızlaşıyorlar!..
Allah aşkına, toplu taşıma araçlarına bindiğinizde bir dikkat ediniz; herkes başına buyruk, herkes yalnız, aynı koltukta oturan kimse, yanında oturan yolcu ile bile konuşmuyor, selâmlaşmıyor, niye yolculuk ettiğini, nereye gittiğini sormuyor!.. Yaptıkları birkaç şey ise şunlar: Çoğu ya tablet-cep telefonuyla ilgileniyor, birkaçı ya gazete okuyor, bazıları da şoför-yolcu tartışmalarını uzaktan ve sessizce izliyor…
Haberleşme alışkanlıklarımız da çok değişti ve bir hayli kısaldı: Eskiden uzaktakilerle ferman gibi mektuplarla haberleşirdik… İğneden-ipliğe her şeyi sorar, anlatırdık… Hele sevdalılar, birbirlerine yazdıkları aşk mektupları sayesinde, edebiyatın gelişmesine çok büyük katkılarda bulunurlardı, bu sayede ortaya ne şair ve şiirler çıkardı… Şimdi öyle mi ya? Sadece cep telefonuyla veya bilgisayarla haberleşiyorlar, bunu da kelimeleri kısaltarak yapıyorlar!..
Örneğin: “Nhbr… Nslsn… By by…” Yani; “Ne haber… Nasılsın… Bay bay…” Sevgililerin haberleşmeleri desen daha beter: “Nsn şkrm… Bn iyym… Sn svyrm, çv…” Yani; “Nasılsın şekerim… Ben iyiyim… Seni seviyorum, çavv…”
Eskiden aşklar bir ömür boyu sürerdi, şimdi herkes şıpsevdi olmuş, beş dakikada sevgili, bir dakika sonra kanlı düşman oluveriyorlar!?
Geçende birilerine şahit oldum, dondum kaldım: Bir kızımız sevgilisini aradı; “Seni çok özledim Selim, daha sık aramak için bana 30 kontör göndersene canım!” dedi… Karşı taraftan olumsuz cevap gelmiş olmalıydı ki, hemen mahmuzlarından pençelerini çıkardı ve saldırıya geçti: “Bittin olum sen!.. Sakın bi daha beni arama, annadın mı lan Selim dallaması!? Hade kuyruğunu topla da ananın yanına git, hadee!..”
Şu edebi dilinin ve konuşma adabının asaletine bakar mısınız? Yahu bu haberleşme sistemiyle bu millette ne anlatım özelliği gelişir, ne edebiyat gelişir, ne de yeni şairler ortaya çıkar!.. Olsa olsa, ortaya böyle kuduz hastalığına yakalanmış vahşi kediler çıkar!..
Dünyayı öyle bir hale getirdik ki, daha fazla ürün alıp da, daha fazla insanı doyuralım derken, bütün tohumların genleriyle oynadık, hepsini –çok af edersiniz- “PİÇ” ettik, ortalık kanser hastasından geçilmez oldu!..
Daha fazla insanı, daha hızlı ve daha ucuza taşıyalım derken, trafik kazalarından ölen insanlar, savaşlardan daha fazla ölmeye başladılar!.. Yeni dünya, teknoloji, gelişmişlik ve çağdaşlık buysa eğer; bırakın olmasın, ben almayayım dostlar!.. İyiden iyiye bütün insanlığımızı yitirmeye başladık, hiç olmazsa bunun farkında mıyız acaba!? 