Bütün Dünya Müslümanlarının “On Bir Ayın Sultanı” dedikleri mübarek Ramazan Ayı geldi, sağlığı yerinde olup da oruç tutabilenlere ne mutlu!..
27 Haziran Cuma gecesi sahura kalkılıp, 28 Haziran Cumartesi günü ilk oruç tutulacak, 28 Temmuz Pazartesi günü de Ramazan (Şeker) Bayramı’nın birinci günü kutlanacak, bayram 30 Temmuz Çarşamba günü akşamı sona erecek…
Bakanlar Kurulu belki de Yaz aylarını düşünerek, geçmişte olduğu gibi, ülke insanlarımızın 9 gün tatil yapmasını sağlamak amacıyla, 31 Temmuz ve 01 Ağustos günlerini de tatil ilân edip, turizmcilerin yüzünü güldürmeyi düşünürler belki, ne bileyim ben?
Oruç tutanların ilk gün çok dikkatli olmaları gerekiyor. 11 aylık günlük alışkanlıklarla insanlar, bir an için oruç olduklarını unutarak, yanılabilirler? Genelde görülen kazalar şunlardır: Cepten veya çantadan bir cigara zıkkımı çıkarıp yakabilirler, masa üzerindeki sakızı veya bir meyveyi ağızlarına atıp, buzdolabından soğuk su da içebilirler? Tabii, bilmeden yaptığınız bu kazayı fark ettiğiniz anda ağzınızdakini çıkarırsanız, orucunuz zarar görmez, sadece bunu çevrenizde görenlerin alaycı diline düşersiniz, başka zararı da olmaz…
Ramazan günleri bizleri en çok uğraştıran küçük çocuklarımız, torunlarımızdır… Yaşları yetmediği ve akılları da pek ermediği için; “Anneee, illâ ben de oruç tutacağım… Dedeee, gece beni de kaldırın, ben de oruç tutmak istiyorum!” diye başınızın etini yerler…
Çocuklara kalkıp da; “Senin mecburiyetin yok, çocuklar oruç tutmazlar!” filân demeyiniz, hiç engel olmayınız, bazen gece sahura da kaldırınız ki, gönülleri hoş olsun… Zati sizin görmez tarafınızdan akşama kadar 5-10 oruç tutar-bozarlar, sakın heveslerini kırmayınız…
1960 darbesi öncesi ve sonrasındaki, o çocukluğumuz dönemindeki Ramazanları hiç unutamıyorum: Elektrikler daha yok, tabii ki buzdolabı da yok… İftar vaktine yakın saatlerde, maddi durumu iyi olanlar, Göktepe Dağı’ndan çuvallara sarılıp da getirilen kar kalıplarından birini satın alır, testereyle onu birer kiloluk parçalar halinde evlere dağıtırlardı. Kimisi bunu yine o Yazın sıcak günlerinde soğuk su olarak içer, kimisi de pekmezle karıştırıp “Karma” dedikleri dondurma halinde yerlerdi…
Kar hayrı yapılmadığı günlerde ise, ailelerimiz bizim ellerimize birer toprak Çine testisi veya toprak bardağı verirler, 2-3 kilometre ilerideki tarlaların içindeki derin “Haçeller Kuyusu”na su doldurmaya gönderirlerdi… Çevredeki en derin ve suyu en serin kuyu oydu…
Bazı Cumartesi günü akşamları bize, Denizli-Tavas’tan babamın asker arkadaşı ve kan kardeşi olan Hacı Abdurrahman amca gelirdi. Hacı yengemle evleneli 30 yıl olmasına karşın, kendi çocukları olmadığı için bizleri çok sever, abdestini alınca, havluyla önüne kim koşarsa, yeleğinin cebinden bir 25 veya 50 kuruş çıkarır verirdi. Tabii ben, bu vazifeyi kimselere kaptırmaz, o parayla sinemaya kaçardım… Ertesi günü Bozüyük’ün o meşhur Pazarı olduğundan, pazarda çok sayıda kıl yaygı satar, akşam Tavas’a dönerken de, babamla bana ve kardeşlerime mutlaka çeşitli şekerler gönderirdi; toprağı bol, mekânı Cennet olsun…
İftar vaktinde tek şeye dikkat ediniz; sakın top atılmadan veya akşam ezanı okunmadan sofraya oturmayınız!.. O sofra başında 3-5 dakika beklemek, insana 3-5 yıl beklemiş gibi gelir, içiniz daralır. Beklerken ağzınızdan akan o sularla, bahçenizi bile sulayabilirsiniz!..
On bir ayın sultanı Ramazan, bütün İslâm âlemine kutlu olsun!..
