Amerika ve Meksika gibi ülkelerde 1.800’lü yıllarda banka soyguncuları cirit atarken, en meşhur soyguncular olan Dalton Kardeşler, Bill Kid gibiler “Red Kit” veya “Tommiks” gibi çizgi romanlarda bütün dünyada okunurken; bizim ilk gangsterimiz, ilk banka soyguncumuz olan “Necdet Elmas” ve ortağı da, adaşı olan “Necdet Sinkil” idi… 1961 yılının sıcak bir Temmuz ayında, onlardan 2 asır kadar sonra bu iş ilk defa bizim başımıza geliyordu, hem de 1960 darbesi sonrası ve İstanbul’da askerî sıkıyönetim devam ediyordu…
İlk banka soygununu, İstanbul-Çemberlitaş’ta bulunan “Buğday Bankası” nda yaptılar, soydukları para da sadece 2.900 TL idi… Yeşil ve kanatlı bir Şevrole-İmpala marka lüks bir otomobille geldiler; çalışır haldeki otomobilde direksiyon başında Necdet Sinkil kaldı, şık giyimli, siyah gözlüklü Necdet Elmas bankaya yürüdü… İçeri girdiğinde, ceketinin altından çıkardığı “Sten” marka otomatik silahı çıkarıp; “Kimse kıpırdamasın, bu bir soygundur!” diye bağırdıktan sonra, elindeki torbayı veznedara attı… Kapıya yakın olan Banka Müdürü’nün; “Yetişin, bizi soyuyorlar!” diye bağırarak dışarı kaçması, daha fazla para almalarına mani olmuştu belki ve Necdet Elmas az bir parayla kaçmak zorunda kaldı…
Ertesi günkü gazetelerin ilgilendikleri ve manşet yaptıkları tek haber bu oldu… Kimse bir şey bilmiyor, herkes kendi kafasından bir şeyler uydurup yazıyordu… Bu durum tam bir ay sürdü, hiçbir ipucu bulunamadı, İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı yamulmuştu…
Bu olaydan tam bir ay sonra, yani 18 Ağustos 1961 günü, yine aynı ekip, bu sefer siyah bir Şevrole ile gelerek, İstanbul-Kazlıçeşme’deki İş Bankası önünde çalışır vaziyette durdu… Yine o şık giyimli, uzun boylu ve siyah gözlüklü Necdet Elmas Bankaya girdi… Bu sefer başına bir kadın çorabı geçirmişti… Aynı şekilde ceketi altından Sten tabancasını çıkarıp, torbayı veznedara uzatarak; “Kıpırdamayın, kimsenin canını yakmak istemiyorum!” dedi… Vezne kasası doluydu, bu soygunda tam “186.850 TL” çalarak kaçtılar, yer yerinden oynadı!..
Basının, Emniyetin ve Sıkıyönetimin bütün işi bu olmuştu… 15 gün süren araştırmalar ve bu soyguncuların başına konulan “100.000 TL” tutarındaki ödül herkesin iştahını kabartmıştı… Necdet Elmas’ın akrabası olan “Muzaffer” isimli şahsın ihbar etmesiyle, bunlar Darıca’da saklandıkları evde kıstırıldılar ve yakalandılar!.. Teslim olmadan önce, hep kibar ve bakımlı olan Necdet Elmas, tıraş olmak istediğini söyleyip, yine şık bir şekilde teslim olmuştu…
Mahkemeye Hâkim önüne çıktığında da gayet kibardı ve o günkü gazetelerde şöyle dediği yazıyordu: “Mahkemenizi incitecek bir söz ve harekette bulundumsa, beni affetmenizi arz ederim!.. Suç bir kirdir, ceza ise bir banyodur, banyonun dozu kaçırılırsa, herkese fayda değil zarar verir!.. Esas mütalaanın vicdanlarınızda yapılmasını arz ediyorum, çünkü ben bu suçları işlerken kimsenin canını yakmadım!..” demişti… Kendisine 20 yıl hapis verdiler, 13 yıl sonra 1974 yılında aftan yararlanıp çıktı, Beşiktaş’ta büfecilik yapıp, daha sonra Konya-Ereğli’ye yerleşti, 15 Ocak 1917 yılında da 87 yaşında iken Antalya’da öldü…
Onu yakından tanıyanların söylediğine göre, o tarihten itibaren kimseye bir kötülük yapmadığı gibi, bazı hayır işleri yaptığı da söyleniyordu…
O yıllarda ben İlkokul 5. Sınıfta idim… Rahmetli babam eve sürekli Cumhuriyet Gazetesi getirir, köydeki 4 radyodan biri de bizde olduğu için, haberleri pür dikkat ve her gün hepimiz izlerdik!.. Ülkemizin en güvenilir kişisi sayın Uğur Dündar, 18 Temmuz tarihinde bu konuyu yazınca, benim de eski anılarım depreşti, bu konu üzerinde birkaç söz de ben yazmak istedim… Sürç-ü lisan eyledikse affola…
