Dün Dünya İnsan Hakları günüydü. Ama dünyanın her köşesinde milyarlarca insan, böyle bir günün varlığından habersiz yaşamlarını sürdürüyordu.
Peki, ülkemizde durum farklı mı? Ne Yüksekova'da polis amcalarını taşlayan Maho, ne Viranşehir'de sekizinci çocuğunu doğurmak için hastanen yollarına düşen Zilha, ne de Ege dağlarında zeytin toplayan Mehmet Emmi bugünün kendi haklarıyla ilgili bir gün olduğunu bildi.
Aslına bakarsanız dünyada hak günü çok: Çocuklar, hayvanlar, kadınlar, tüketiciler, mülteciler, azınlıklar…
Hadi hayvan haklarını anladık. Ya insan haklarına ne demeli? Kimin hakkını, kimden koruyor insan?
Bu çağda geleceğimiz olan çocukları, yetişkinlerden; anamız, bacımız, yarimiz dediğimiz kadınları erkeklerden; düşünceleri veya inançları yüzünden yurdunu terk etmiş insanları ayrımcılıktan, dışlamacılıklardan; azınlığı çoğunluktan… kısacası insanı insandan korumak için günler icat etmek ne hazin bir şeydir insanlık için.
Bin yıllar önce “Homo homini lupus” yani “İnsan, insanın kurdudur.” demiş Plautus. Aradan bunca zaman geçmiş. Yaşadıklarından ibret alsaydı insan, böyle günlere gerek kalır mıydı, acılar sürüp gider miydi böyle?
20 Kasım'da çocuklar, 3 Aralık'ta engelliler, 5 Aralık'ta da kadınlar için meydanlarda, salonlarda nutuklar çektik. Ama ruhunu açık arttırmaya çıkarmış kimi gazetelerimiz, böyle bir günde bile ülkemizden konut almak isteyen Gariban Arapların 4 eşlilik yüzünden yaşadıkları sıkıntılarını manşet yapabiliyor. İnsanlar rengi,
Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-Moon: “Uluslararası hukuk açıktır; kim olursanız olun, nerede yaşarsanız yaşayın, sözlerinizin önemi vardır. Gelin, İnsan Hakları Günü'nde sözlerimizin dikkate alınması hakkını savunalım.”diyor.
Aklıma basılmamış kitapları yüzünden tutuklanan yazarlar geliyor. Fikirlerini söyledikleri için eğitim hakkı ellerinden alınan üniversite gençlerini anımsıyorum. İşini kaybetme korkusuyla kendilerini sansürleyen anlı şanlı köşe yazarlarını düşünüyorum.
Avusturyalı Yazar İngeborg Bachman, Malina adlı romanında İkinci Dünya Savaşı'nı izleyen dönemi, insanlık için en korkunç yıkım dönemi olarak niteler. Ona göre bu yıkım, savaş cephelerinde değil, insanların iç dünyalarında gerçekleşmiştir.
“Evet, yoksa kuşku mu duyuyorsunuz bundan? Bu sözde uygar dünyada, görünüşte uygar davranan insanlar arasında, gerçekte sürekli bir savaşın egemenliğinden kuşku mu duyuyorsunuz? İnsanların birbirlerini ağır ağır öldürmekte olduklarına inanmıyor musunuz? Kimi zaman herkes açık ve seçik görebiliyor bu gerçeği, ama uzun zaman parçaları boyunca da insanlar yine belli bir dinginlik içerisinde yaşayıp gidiyorlar; küçük yaralarıyla, yaralanmalarıyla birlikte ve aslında yaşanabiliyor bunlarla... İnsanın gerçek ölümü, hastalıklardan değildir, insanın insana yaptıklarındandır."
İnanıyorum ki şu an, bu gerçeği “Tanrı sözü “ymüş gibi milyarlarca insana okusak, birçokları sadece kulak kabartacak; ama koşullandırıldığı gibi, vurdumduymaz, umursamaz; unutkan yaşamaya devam edecektir.
İçinizdeki sevgi kuşları her gün, her saat tuzaklara çekiliyor, çığlık çığlığa boğuluyor dostlar.
Her ne kadar sevginin rehberliğinden asla vazgeçmesek ve Tevfik Fikret gibi “Ebna-yi beşer (tüm insanoğulları) birbirinin kardeşi... Hülya!
Olsun ben o hülyaya da bin canla inandım.” desek de her geçen gün biraz daha yalnızlaştığımızı, acı da olsa dile getirmek zorundayız.
