Onu, pazar akşamı sahildeki çay bahçelerinden birinde birasını yudumlarken gördüm.
" Merhaba" dedim, " Oyunu kullandın mı?"
Birasından bir yudum çekti.
"Malesef!" dedi.
Şaşırdım. Çok okuyan, saplantı derecesinde teoriler üreten biriydi.
“Ben hikikomori oldum” dedi.
Gülümsedim.
“Hamdi Bey, inanın ki doğru söylüyorum.” dedi.
“Nedir bu hikikomori” dedim.
“ Elini ayağını çekme hastalığı abi!” dedi ve ekledi:
"Ben bu milletten bir nane olmayacağını bildiğim için seçimden, siyasetten elimi ayağımı çektim. "
Bu toplumda böyle bir hastalık var mı, diye düşündüm. İşin içinden çıkmam olanaksızdı.
Kulağımda Sezen Aksu’nun eski bir şarkısı:
“Seni gidi vurdumduymaz seni gidi yaramaz
Canın isterse ararsın, istemezse aramaz..”
….
Eve döndüm ve unutmamak için defalarca yinelediğim "hikikimori" sözcüğüne baktım ve öğrendim.
Hikikomori, bir meşgaleye saplantı derecesinde bağlanıp sosyal çevreden elini ayağını çekmek olarak özetlenebilecek bir davranış bozukluğuymuş.
Gerçi biz, işimize gelmediği zaman
“Bana ne?”,
“Neme lazım!” der kaçarız.
“Yemek varsa yanaş, iş varsa kıynaş.” (Uzaklaş, sıvış),
“Her koyun kendi bacağından asılır.”,
“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.” gibi hayatımıza yön veren atasözlerimizi de pek sık söyleriz; ama bunları daha çok “Vurdumduymazlık “ ve “adamsendecilik” olarak nitelememiz doğru olmaz mı?
Bana göre, bir sosyal iletişimsizlik, bizdeki ise hem “sosyal iletişimsizlik” hem de “sosyal sorumsuzluk” hastalığı.
"Boş vermişim boş vermişim
Boş vermişim dünyaya
Ağlamak istemiyorsan
Sen de boş ver dünyaya"
Ne güzel şarkıdır bu. Bu gece nedense dilime hep Ajdalar Sezenler dolaşıyor.
Sosyal sorumluluklarının bilincinde bireyler, özgüveni gelişmiş, girişimde bulunan, başkası/öteki sevgisini içselleştirmiş, hataları için özür dileyebilen, hatalarından ders çıkarabilen bireylerdir. Onlar spor salonları, sanat atölyeleri, laboratuvarları, kütüphaneleri tıklım tıklım okullarda araştırarak, tartışarak, sorgulayarak, biçimlendirerek, üreterek, değerlendirerek yetişirler.
Oysa biz, ezberlerimizi tıklım tıklım sınıflarda birbirimizin ensesine anlatarak yetişiriz. Bu yüzden birbirimizin gözünün içine bakarak konuşamayız ve her yanlışımız, her eksiğimiz için sığınacağımız mazeretimiz hazırdır.
Adına ister hikimorilik diyelim, ister adamsendecilik, isterse vurdumduymazlık... Bizim sosyal sorumsuzluk hastalığımızın temelinde işte bu insan yetiştirme düzenimiz vardır.
Kimileri meydanlarda istedikleri kadar “Birey devlet için değil, devlet birey için var olacaktır.” nutukları çeksin; onlar bilirler ki adamsendeciler de vurdumduymazlar da özgür, girişimci birey değildir. Devletin nereye gittiğinin, nasıl olduğunun onlar için hiç mi hiç önemi yoktur. Devleti biçimlendirenler de onlardan hiç zarar gelmeyeceğini çok iyi bilirler.
“Bak bak dur baştan ''içeriğin iyisi kötüsü olmaz'' bak sen, bi adam sendecilik bi vurdumduymazlık. Beni tükettiniz ya.”
Hay Allah! Gecenin bu saatinde Cem Yılmaz’ın bu reklam filmini neden anımsadım ki ben?
Geliniz, 10 Ağustosu "Hikikimori"ler günü ilan edelim.
Sizce de yakışmaz mı?
