Bizleri yaratan Tanrı hariç; Dünya ve Evren üzerinde doğup, büyüyüp, nefes alan ve beslenen her canlı, bir gün yok olup gitmeye mahkûmdur!
Öyle olmasa idi, milyonlarca yıl önce dünyanın tek hâkimi olan Dinozorlar bugün de var olmaz mıydı? Öyle olmasa idi, 2.000 yıldır dünya üzerinde din ve inanışları bize öğreten Peygamberlerimizden biri bile hayatta olmaz mıydı? Öyle olmasa idi, tarih kitaplarının var oluş nedeni olan, tarih yazan o ünlü Hükümdarlar, Krallar, İmparatorlar ve Padişahlar, zaferlerini altın harflerle yazdıran o ünlü komutanlar, o zenginliği dillerden düşmeyen Karunlar, aşk öyküleri kitaplaşan ve dillere destan o meşhur âşıklar, bugün aramızda olmazlar mıydı?
Demek ki her canlı için bir süreç var, zamanı gelince gidiyor, arkadan da yeni nesiller geliyor, yaşam onlarla devam ediyor...
Bu süreç içinde kimisi babadan oğula, kimisi seçimle, kimileri de mevcut yasalarca atanmaları sonucu bir göreve geliyor, bir süre sonra da bir başkası onun yerine geçiyor! Hayat böyle ise, bizler ne yapalım ki?
Birçokları, uzunca süren bu görevi sırasında kendisini dev aynasında görmeye başlar. Hele çevresine de yalakaları doldurmuşsa; “bu işi, kendisinden başka hiç kimse lâyıkıyla yapamaz” yanılgısına düşer, kendisini oranın 'değişmez kişisi olduğu' yanlışına kaptırır!.. Bu yüzden de, makamına asla ortak kabul etmez, yeni heves edenleri de “Hainlikle, İhanetle” suçla-maya başlar!.. İşte bu düşünce bir tükenişin, bir bitişin, artık işin sonuna gelmişliğin en büyük emaresidir!..
Hiç kimse 'vazgeçilmez' değildir!.. Hiç kimse 'yeri doldurulamaz' da değildir!..
Atalarımızın meşhur sözü vardı; “İt Ürür Kervan Yürür!” derlerdi ya? Evet, işler bir şekilde ve birileri tarafından yürütülmeye başlanır. Ama iyi gider, ama kötü devam eder? Vazifesini iyi yürütmüş, yeni atılımlar yapmış, yeniliklere imza atmış görevlilerin yerleri tabii ki tam doldurulamaz ama; o görevli için, “o kişi görevden gitti, artık her şey bitti” de denilemez!.. Büyük Atatürk de bunu bildiği için, yerini gençlere emanet ederek gitmiştir!..
Demek istediğim şu; altı ay kadar sonra Yerel Seçimler var. Büyükşehir, Şehir, İlçe Belediye Başkanlıkları ile Meclis Üyeleri ve Muhtarlar seçilecek.
Dört yılda bir yapılan bu seçimlerde, ya yeniden aday olan mevcut görevdekilerle, defalarca aday olmuş seçilememiş veya ilk defa aday olacaklarla bu seçimlere gidilecek…
Hiçbir Belediye Başkanı, Meclis Üyesi ve Muhtar; “Ben olmazsam tufan olur, kimse benim kadar bu işi yapamaz” diye sakın düşünmesin, sakın bu yanılgı içine düşmesin!.. Bilsinler ki, kendilerinden önce de orada görev yapan birileri vardı. Onlar gidince nasıl dünyanın sonu olmadıysa, nasıl ki işler kaldığı yerden bir şekilde yürüdü ise, kendilerinden sonra da aynı şeyler olacaktır!.. Yani, siz orada yoksunuz diye ne her şey duracak, ne de orası kapatılacaktır!.. Siz; seçilince neler yapacaksınız, sadece bize onları anlatın, yeter!..
Ülkemizi bugüne kadar 12 Cumhurbaşkanı, 25 TBMM Başkanı ve 61 Başbakan yönetti. Şehir ve Kasabalarımızın başlarına da yüzlerce Belediye Başkanı, Köy ve Mahallelerimizin başlarına da, bir o kadar Muhtarlar gelip-gitti… Siz hiç, giden seçilmiş birinin yerine, “Başkana karşı ayıp olur, Muhtara karşı ayıp kaçar” diye kimsenin gelmeyip de, o makamın boş kaldığını veya kapatıldığını gördünüz mü? Böyle saçmalık olur mu?
Zaman zaman, her seçim yaklaştığında duyuyoruz; “Başkanlık, Muhtarlık, çocuk oyuncağı mı!? Onun yapacağı işi, ben ayaklarıma yaptırırım be!? O kim be; daha dünün çocuğu, bir de karşıma çıkıp aday olmuş!? ” gibi, hiç de geçerliliği olmayan, mesnetsiz tepkileri duyuyoruz da, onun için bunları bir hatırlatalım dedik…
Birisi de kalkıp; “Peki, siz kim oluyorsunuz beyim; ananızdan Başkan mı, Muhtar mı doğmuştunuz!?” diye sorarsa ne diyeceksiniz? Herhalde buna yanıt verilemez…
İster bunları dikkate alırlar, isterlerse bu söylemlerini sürdürürler, kendi bilecekleri iştir tabii… Burada biz sürç-ü lisan eylemiş, yanlış bir şey yazmış isek, taraflarından affola…