Başka ülkelerin dillerinde de aynı yaygın söylemler var mı bilmiyorum ama, bizim dilimizde övdüklerimize; “Aslanım, Koçum, Kuzgunum, Şahinim, Ceylanım, Kanaryam, Bülbülüm…” gibi benzetmeler yapılırken; kızdıklarımızı da; “Öküz, Ayı, Domuz, Eşşek, Tilki, Çakal, Akrep, Karga, Yılan, Bukelamun, Köpek…” diye aşağılayıp, sevilmeyen hayvan isimleri takmak adettendir… Ancak, övgü için kullandıklarımızın da birer hayvan olduklarını hiç düşünmeyiz…
En çok kızdığımız hayvanlardan biri Domuzdur. Mısır, buğday gibi ekili alanlara ve bahçelerimize çok zarar verir. Küçük zeytinleri kırar, ormandaki fidanları telef eder. Sinsi ve aksi bir hayvandır. Çift tırnaklı olmasına rağmen, bir tek onun etinin yenmesi bile dinimizce yasaklanmıştır. Bunun iki sebebi vardır: 1- Etinde bol miktarda tenya bulunması. 2- Eşini kıskanmaması…
İkinci kızdığımız hayvan Tilkidir… Kümeslerimizdeki tavukların düşmanı, yeni yavrulayan koyun ve keçi yavrularının baş belâsı, ormandaki tavşan yavruları ve kuş yumurtalarının bir numaralı hırsızıdır!.. Çok kurnazdır, akıllıdır, ama biz insanlara hiç yaranamaz, sevilmez…
Tarihten gelen bir alışkanlıkla, Yılanın her çeşidini gördüğümüz yerde öldürürüz… Onu hep “Düşman” gözüyle bakarız, her cinsinin mutlaka zehirli olduğunu zannederiz… Halbuki, dünya üzerinde tespit edilebilmiş 1000 kadar yılan çeşidi vardır, bunların sadece 32 türü zehirli, geri kalan 968 türü zehirsizdir…
Tanrı, dünya üzerinde yarattığı her canlıya bir görev vermiştir. Bu yaratıklar da, kendi görev alanlarında faaliyet gösterir, ölünceye kadar bu işi yaparlar. Bazıları diriyken, bazıları da ölünce bile bir işe yararlar… Örneğin; bir fil veya geyik öldüğünde, onların etinden kaç hayvanın karnını doyurduğunu, kalan en küçük zerreleri de sineklerin yiyip, doğayı temizlediklerini hiç düşündünüz mü?
Ağaç ve otları demiyorum ama, hareket edebilen her canlı yaşamının devamı; “birbirlerini yiyip, tüketmeleri” üzerine kurulmuştur: Aslan geyiği avlar, etinin iyi yerlerini yiyerek beslenir. Beğenilmeyen iç organlarıyla leş yiyiciler, karıncalar, böcekler beslenirler. Kemik, tırnak, boynuz ve kıkırdaklarını Sırtlanlar, akan kanlarını ve en küçük zerreciklerini de Karasinekler yerler, geride hiçbir şey bırakmazlar… Toprağa düşen dışkılarıyla da, otları ve ağaçları beslerler…
Ben bunları size yazıyorum ama, bu yaşa geldim; şu Akrep ve Sivrisinekleri Yüce Rabbim ne diye yarattı, işte ben bunu anlayabilmiş değilim!? Yani bunlar olmasa, dünya mı yıkılırdı sanki? Yaz günü, bulduğu hayvan ve insanı zımbalayan bu Akrepler, uykumuzun en tatlı yerinde başımızda dıngıldayıp uykumuzu kaçıran, elimizi-yüzümüzü şişleyip, uyuz eşekler gibi kaşındıran şu baş belâsı Sivrisinekler bize çok mu lâzımdı yani? Olmayıverseler ne kaybederdik acaba? Havalar yine ısındı, keyfimizi kaçırmak için yine pusuda beklediklerinden adım gibi eminim, siz de bilesiniz…
Neyse; tarlalardaki ürünlerimiz ve evlerdeki huzurumuz için, fareleri tüketen yılanlara ihtiyacımız var. Hayvan ve kuş nüfusunun aşırı artmaması için, onları tüketen tilki, çakal, kurt ve ayılara muhtacız… Sinekleri gündüz havada avlayan kırlangıçlara, gece avlayan yarasalara minnet borcumuz var. Ağaçlar kuşsuz, kuşlar ağaçsız olmaz; güzel sesli kuşlara ruhumuzun ihtiyacı var… Velhasılı kelâm, her hayvan bizim neslimizin devamı için gereklidir!.. Birine hayvan ismi takarken, bundan böyle biraz daha dikkatli olunuz; çünkü her canlı bizim için çalışıyor ve üretiyor, biz bu hayvanlar âleminden daha ne istiyoruz ki!?
