Bugün size 1914 yılında doğup, 1950 yılında henüz daha 36 yaşındayken kaybettiğimiz, İstanbul-Rumelihisarı Mezarlığı’nda gömülü olan ünlü şairimiz Orhan Veli Kanık’ın; 1938-1940 ve 1941 yıllarında aynı başlıkla yazdığı üç bölümlük “Kitabe-i Seng-i Mezar” (Mezar Kitabesi) adlı şiiriyle, bir insan yaşamının aslında ne olduğunu, sonuçta nelere maruz kalacağımızı ne güzel anlatıyor:
Kitabe-i Seng-i Mezar (I).
“Hiçbir şeyden çekmedi dünyada/ Nasırdan çektiği kadar/ Hatta çirkin yaratıldığından bile/ O kadar müteessir değildi/ Kundurası vurmadığı zamanlarda/ Anmazdı ama Allah’ın adını/ Günahkâr da sayılmazdı/ Yazık oldu Süleyman Efendiye…”
Kitabe-i Seng-i Mezar (II).
“Mesele falan değildi öyle/ To be or not to be kendisi için/ Bir akşam uyudu/ Uyanmayıverdi!../ Aldılar götürdüler/ Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü/ Duyarlarsa öldüğünü alacaklılar/ Haklarını helâl ederler elbet/ Alacağına gelince…/ Alacağı yoktu zaten rahmetlinin!..”
Kitabe-i Seng-i Mezar (III).
“Tüfeğini deppoya koydular/ Esvabını başkasına verdiler/ Artık ne torbasında ekmek kırıntısı/ Ne matarasında dudaklarının izi/ Öyle bir rüzgâr ki/ Kendi gitti, ismi bile kalmadı yadigâr/ Yalnız şu beyit kaldı/ Kahve ocağında el yazısıyla:/ Ölüm Allah’ın emri/ Ayrılık olmasaydı…”
Bazı insanlar yaşamı, ölümü, kazancı, sevgiyi ve sevdayı gözlerinde çok aşırı büyütürler… Orhan Veli ise bu halimizle hep dalgasını geçmiş, sanki çok erken öleceğini biliyormuşçasına, bize de akıl verircesine, bu kısacık yaşamında çok önemli şiirlerini bırakarak gitmiştir…
Örneğin; 1937 yılında Varlık Dergisi’nde “İntihar” adlı şiirinde şöyle diyordu:
“Kimse duymadan ölmeliyim/ Ağzımın kenarında bir parça kan bulunmalı/ Beni tanımayanlar/ ‘Mutlak birini seviyordu’ demeliler/ Tanıyanlarsa/ ‘Zavallı çok sefalet çekti’ demeli/ Fakat hakiki sebep/ Bunlardan hiç birisi olmamalı…”
Ölümü en çok işleyen şairlerimizin başında tabii ki Cahit Sıtkı Tarancı gelir… Bazen bu işi çok ciddiye alır, bazen de dalgasını geçer… Varlık Dergisi’nde 1942 yılında yazdığı “Dalgın Ölü” şiirinde bakın ne diyor:
“Dün güzel bir kadın geçti/ Kabrimin yakınından/ Doya doya seyrettim/ Gün hazinesi bacaklarını/ Gecemi alt üst eden…/ Söylesem inanmazsınız/ Kalkıp verecek oldum/ Düşürünce mendilini/ Hay Allah/ Öldüğümü unutmuşum!..”
Halbuki aynı şairimiz 1945 yılında yazdığı “Otuz Beş Yaş” şiirinde hayatı, yaşlanmayı ve ölümü çok ciddiye alıyor ve şöyle diyordu:
“…Şakaklarıma kar mı yağdı, ne var/ Benim mi Allah’ın bu çizgili yüz/ Ya gözler altındaki mor halkalar/ Neden böyle düşman görünürsünüz/ Yıllar yılı dost bildiğim aynalar…// Neylersin, ölüm herkesin başında/ Uyudun, uyanamadın olacak/ Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında/ Bir namazlık saltanatın olacak/ Taht misali, o musalla taşında!..”
Ölümü sakın gözünüzde büyütmeyiniz, bütün insanlar böyle gidiyor zaten, dünya ise devam ediyor!.. İyisi mi, siz her şartta yaşamaya bakın, boşverin gerisini…
