Bugün çok güzel bir hava var; Güneş pırıl pırıl, gökyüzü masmavi, kuşlar havada sevinç çığlıklarıyla uçuyor, ılık esen hafif rüzgâr, durdukları yerden bir türlü ayrılamayan yemyeşil ağaçlarımızı, aheste aheste sabah sporu yaptırıyor, kahvaltılarını yapmış çocuklarımız neşeyle okullarına koşuyor, insanlar umutla işlerine gidiyorlar, ne güzel bir gün…
Her sabah yaptığım gibi, ilk olarak Termik Santral’ın bacalarına bakıyorum, göğe doğru uzanmış beyaz duman ve buharlarını görüyor, “inşallah filtreleri de çalışıyordur?” diye içimden geçirip, çöpleri alan Belediye Emekçilerimize “Günaydın, kolay gelsin arkadaşlar” diyorum… Sesimi duyan ve sanki onları ‘bakmakla yükümlü ve zorunlu olduğum’ düşüncesindeki üç Kumrum, hemen mutfak pencereme konuyorlar, yemlerini verip çekiliyorum…
Kahvaltıyı hazırlamış olan sevgili eşime; “yumurtamı rafadan hazırladın değil mi?” diye soruyor, bana nazikçe; “Eve yumurta getirdin de, bir tek rafadan pişirmesi eksik kalmıştı; önünde bulduğun çökelekle, zeytine şükret!” dedi… Olsun, bugün keyfimi kimse kaçıramayacak!..
Kahvaltı sonrası biraz uzanıp, devletin biz emeklilere vereceği II. 6 aylık ve % 3,5’luk maaş zammı aklıma düştü, biraz keyfim yerine geldi… Şunun şurasında Temmuz’a iki ay kalmış, eve yumurtadan sonra sucuk-salam da alıp getirip, şu kadının dilinden kurtulmazsam namerdim!…
Giyinip avluya indim… Orada tek başına kalmış arabama bakıyorum, arabam da bana bakıyordu: Ben içimden; “Hava güzel, bugün de yürüyeceğim, sen burada kal” diyor, o ise sanki; “Burada tek başıma bırakma, ne olur bugün beni de götür” diyordu…
Elimde çantam, kulağım; karşı apartmanın alt katındaki kadının, üst kat komşu kadına, balkondaki çamaşırlarının üzerine sofra bezi silkmesinden ötürü kavgasında; gözüm de yol kenarındaki renk renk güllerini seyrederek yürüdüm…
Ana yolda, boş geçen kamyonlar şen-şakrak aşağı doğru giderken, sırtlarında ağır mermer bloklarla yukarı doğru ahlaya-pohlaya giden kamyonlar ise, sanki sırtında 263 kiloluk top mermisi olan Çanakkale Kahramanı Seyit Onbaşı gibi sıkıntılı yürüyorlardı… Yanlarından ise, camları açık, direksiyona biraz yan oturmuş, ön ve arkalarına bayraklar asılmış, son ses verilmiş teyplerle, son hızda askere gidecek gençlerin arabaları geçiyordu…
Kahveye vardığımda, önlerinde birkaç gazete olan emekliler bir yandan kahvelerini yudumluyor, bir yandan da son siyasî çekişmeleri konuşuyorlardı… Bir ara bana dönüp; “Sen ne diyorsun şu Kılıçdaroğlu’nun Savcı tarafından ifadeye çağırılmasına Hocam?” diye sordular… Onlara dedim ki; “Bugün beni şu kısır siyaset, iktidar-muhalefet çekişmeleri hiç ilgilendirmiyor! Kim, ne dediyse dedi, bana ne yahu! Bugün hava güzel, siz bunları tartışacağınıza, birkaç mahalle gezip de, Yatağan’da ne var, ne yok, biraz da onlarla ilgilensenize” deyip, sandalyemi biraz sola döndürerek, mal yükleyen manavları seyre daldım… Bir süre sonra da kalkıp, şerliklerini özlediğim torunumun okuluna ziyarete gittim…
Böyle güzel havaları yabana götürmeyiniz… Bizim deli Orhan Veli’nin; “Beni bu güzel havalar mahvetti/ Böyle havada istifa ettim/ Evkaftaki memuriyetimden/Tütüne böyle havalarda alıştım/ Böyle bir havada âşık oldum/ Eve ekmekle tuz götürmeyi/ Böyle havalarda unuttum/ Şiir yazma hastalığım/ Hep böyle havalarda nüksetti/ Beni bu güzel havalar mahvetti” şeklindeki şiirine filân da hiç aldırmayınız… Siz hayatı böyle havalarda seviniz ve yaşayınız…
