Bugün Demeç Gazetemizde 14’üncü yılımı doldurduğum gün… İlk bu köşedeki yazılarıma, 15 Mart 1997 yılında rahmetli Çetin Erim büyüğümüzün “Yatağan Gazetesi”nde başlamıştım… Yani, bu köşe yerel basında 21 yıldır yayımlanıyor…
Yatağan Gazetesi o yıllarda haftada bir gün, Cuma günleri ve sadece dört sayfa çıkarılıyordu… Bütün yazılar matbaada tek tek harfler dizilerek gazete yayına hazırlanırdı… Nerede o günlerde şimdiki gibi hızlı ve dijital teknolojiler!.. Ne internet, ne bilgisayarlar var, ne flaş bellekler, ne de görüntülü cep telefonları… Fax bile yeni yeni yaygınlaşıyordu…
O yıllarda siyasi – mizah konuları çoktu… Başbakanlığı sayın Tansu Çiller’den, merhum Necmettin Erbakan devralmıştı… Siyaset dili bugünlerdeki kadar berbatlaşmamış, eleştiriler düzeyli, her yerde espriler gırla gidiyor, herkes bunları anlayışla karşılıyordu… Meclis kürsüsüne altı kızarmış baklava tepsileri, Pazar fileleri geliyor, rahmetli Kamer Genç elinde gemici feneri ile gündüz vakti “Adam” arıyor, rakipleri de onu tenhalarda “Çiçek Sulamakla” suçluyorlardı… Rahmetli olduktan sonra anlaşıldı ki; merhum Kamer Genç, milletvekilliğinden aldığı bütün maaşlarını, son kuruşuna kadar fakir-fukara öğrencileri okutmak için bağışlarmış…
İşte böyle bir zamanda, CHP için Yatağan’da beraber çalışma yaptığımız Tarcan Oğuz arkadaşım bir gün beni alıp, doğruca Yatağan Gazetesi’ne, Çetin Erim ağabeyin yanına tanıştırmaya götürdü… Her hafta Cuma günü çıkan gazete için bir köşe yazısı hazırlamamı yazıyı iki gün önceden getirmemi istediler… Çetin ağabey, uygun görürse yayınlayacağını söyledi, çaylarımızı içtikten sonra ayrıldık…
Eve vardığımda omuzlarımda tonlarca ağırlığında bir yük varmış gibi hissettim… Köşemin adı ne olacaktı, nasıl yazılar yazacaktım, tabii ki siyaset ağırlıklı olacaktı ama, olabilecek tepkilere ve açılabilecek davalara karşı ben ne halt edecektim!? Bütün gece bunları düşünüp, sabah erkenden Çetin ağabeye koştum… O günlerin “Basın Yasası” kitabını alıp, iyice hazmederek okudum, nelerin suç olabileceğinin ayartına vardım…
Ertesi günü de, köşemin adının “GÜLELİM-DÜŞÜNELİM Siyasi-Mizah Yazılar” olmasına karar verdim… Logo hazırlandı ve ilk köşe yazım, milli bayram ve milli anma günlerinde yapılan törenlere halkın niye yeterince katılmadığı ve neden ilgi göstermediği üzerineydi… Hem yöneticileri ve hem de halkımızı esprili bir şekilde eleştirmiş, çok iyi tepkiler almıştım…
1997 Mayıs ayında, bir Vali Yardımcısı ile Muğla Gazeteciler Cemiyeti Başkanı merhum Ünal Türkeş, Yatağan Gazetesi’ne yıllık denetime gelmişler… Benim o güne kadar yazdığım Ecevit, Erbakan, gaflarıyla ünlü Çiller, fıkralarıyla ünlü eski Başbakan Yıldırım Akbulut, Mesut Yılmaz ve Esat Kıratlıoğlu ile ilgili mizah yazılarımı okuyup, benimle tanışmak istemişler…
Biraz kuşku ve endişeyle de olsa, koşup gittim… Vali Yardımcısı da, Ünal Türkeş de beni gülerek karşıladılar… Ünal Türkeş; “Yazılarını okudum, çok beğendim… Bu yazılarından benim gazeteme de gönderir misin? Genelde bu ülkede mizah yazarı eksikliği var, senin bu eksiği gidereceğini ve Muğla’da da çok okunacağını düşünüyorum” dedi…
Bunu duyar da hiç durur muyum? O tarihlerde haftada iki gün çıkıyordu Devrim Gazetesi… Hemen ilk yılımda “Siyasi Mizah Yazılar Dalı” kategorisinde Muğla birincisi oldum… Milâs- Önder, Fethiye-Beşkaza ve Köyceğiz Gazeteleri de yazılarımdan istediler, orada da yazmaya başladım, kendimi birden basın dünyası içinde buluverdim… Tarcan Oğuz yüzünden girdiğim bu basın dünyasında 21 yıldır yazıp duruyoruz işte… Benden bıkıp da yaka silkenler varsa eğer, sadece üç defa öksürsünler yeter! Ben hemen anlarım ve bu işleri de derhal bırakırım… Hadi bugünü de bu yazıyla yırttık, hoşçakalın dostlar…
