Hani görev gereği veya birilerine iyilik olsun diye yaptığımız işler vardır ya? Genellikle bu görevler sırasında Şeytan devreye girdiğinden midir bilinmez, hep işler ters gider, kaş yapayım derken insanlar göz çıkarırlar ya? İşte bugünkü konumuz, yaşanmış bazı ders niteliğindeki anılardır…
1976 yılında, Karaçalı Köyü’nden Kör Ali’nin oğlu Hışır Hasan, komşu Gandaklar Köyü’nden dul Sarı Zehra’nın kızı Aysel’e fena halde âşık olmuştu. Kız gönüllüydü ama, babası Kör Ali ile anası Yarma Nezife’yi o köye iki defa gönderip istetmiş, araya iki köyün Muhtarlarını sokmuş, ama bir türlü kızın anası Sarı Zehra’dan olumlu yanıt alamamışlardı…
Hışır Hasan bir gün, üç arkadaşını da alıp, Gandaklar Köyü’ne düğüne gitti. Orada da samimi olduğu iki genç vardı, ufak-tefek olan Hışır Hasan’ın bu sevda derdini çok iyi biliyorlardı. Geç vakide kadar içtikten sonra, aralarında anlaştılar: Gandaklar Köylü iki arkadaşı, iki gün sonra gece, kızı bir çuval içinde kaçıracaklar, köy sınırında Hışır Hasan ve arkadaşlarına teslim edecekler, Hışır Hasan da onlara iki yıldır kullandığı Mobilet motosikletini verecekti…
İki gün sonra motosiklet kazanacak gençler, daha o köye elektrik filân gelmediğinden, zifiri karanlıkta Sarı Zehra’nın evi yakınında, avludaki helâya yakın bir yerde pusuya yattılar. Hışır Hasan oralara gidip çok nöbet tuttuğu için biliyordu ve arkadaşlarına da; “Saat 22.00 oldu mu, Sarı Zehra uyur, benim Aysel de saat 23.00’e doğru helâya kalkar, dönüşünde de, avludaki köpeğin zincirini çözüp koyuverir. Siz onu helâdan çıkınca çuvallayın ki, köpeği salmadan kaçırın” diye tembihlemişti…
O saat geldi çattı. İki genç koca çuvalı kendilerine siper edip, kapıyı gözlüyorlardı. Karanlıkta biri çıkıp, helâya doğru geldi. Bunlar çuvalı hazırlayıp, helâ kapısına yaklaştılar. Köpek hırlıyordu ama, bağlıydı. Biraz sonra helâdaki çıktı, bunlar çuvalı başına geçirip, ağzını da tutarak hızla uzaklaştılar, köy sınırına geldiler. Hışır Hasan ve arkadaşlarına teslim edecekleri sırada çuvalı çıkardılar: Bir de ne görsünler; Aysel kızı kaçıracaklarına, anası Sarı Zehra’yı kapıp da gelmemişler mi!? Sarı Zehra ünü çıktıkça bağırır, küfrederken, bunların ikisi Gandaklar Köyü’ne, üçü de Karaçalı Köyü’ne doğru tabanları yağlayıp, sıvışmışlar…
Yıl 1981. Gökpınar’da Okul Müdürü olarak görevliyim. Durmuş Bacak adlı Köyden bir hizmetlimiz vardı. Ona ne söylersen söyle, o kendine münhasır bir gençti, kendi bildiği duayı okur, kendi aklının erdiğini yapardı: Muhtara haber göndeririz, o gider köy imamına haber verir gelir; Bozüyük’e evrak göndeririz, o gider evrakı Bahçeyaka Okul Müdürlüğüne teslim eder; öğrenci velimiz Ahmet Emek’i okula davet ederiz, Durmuş kardeşimiz gider Hüseyin Emek’i çağırır gelirdi…
Günlerden bir Salı günü, benden izin alarak Bozüyük’e Hüseyin Tütüncü’nün değirmenine gitti. Dönüşünde Gökpınar Camii imamına uğrayıp, okula geldi. Beş dakika sonra minareden Selâ verilmeye başlandı. Biz merakla “Selâ kimin için veriliyor, yine kim ölmüş?” diye beklerken, bizim imam minareden; “Bozüyük öğretmenlerinden Yaşar Hoca vefat etmiştir. Cenazesi öğle namazına müteakip Bozüyük’teki evinden kaldırılacaktır Allah rahmet eyleye” demez mi? Okulum öğretmenleri olarak hepimiz buz kesildik, hele ben penceremde donup kalmıştım. Çünkü, daha bu sabah saat 07.30’da Ağaların Kahvesi’nde Yaşar Gök öğretmenimle çay içip de ayrılmıştık, şimdi ise saat 10.45 idi… Ben hemen Bozüyük’e cenazeye koştum, ama sonra işin aslı anlaşıldı: Meğerse bizim hizmetli Durmuş’a; “Yaşar Hoca’nın babalığı vefat etti, Gökpınar’da selâsını verdiriver, cenaze öğleyin kalkacak” diye sıkıca tembihlemişler, bizim Durmuş da imama gelip; “Yaşar Hoca babasının evinde öldü, selâsını veriver, cenazesi öğleyin kalkacak” demiş… Yüce Tanrı hepinizi böyle görevlilerden ve görev kazalarından muhafaza eyleye inşallah!..
Sakin KOŞAR… 