DP, AP, ANAP ve DYP’nin, güçlerini ve halk desteklerini yitirip de, geriye sadece tabelâlarının kalması sonucu, son yıllarda bu insanların çoğu AKP ile idare etmeye çalıştılar, ama olmadı… Bugün siyasi hayatımızda büyük bir boşluk var…
Umutlarını yitirmeyen Merkez Sağ seçmenleri, zaman zaman eski parti isimleriyle birilerini parti başına getirip, eski muktedir günlerine dönmeyi ummuşlardı… Ama bu yönetici ve Başkanlarda umdukları beceri ve heyecanı bulamadılar…
Bu Başkanların çoğu, iktidar partisi tarafından avlanıp-tavlanıp, partiye dahil edildiler, hemen hooopp diye de, en üst yönetim kademelerine getirildiler… Ertuğrul Günay, Süleyman Soylu, Numan Kurtulmuş ve Tuğrul Türkeş, bunlardan bazıları…
Bu durum, iktidar partisi içinde terfi bekleyenlerin kalplerini kırdı, çalışma şevklerini pasifize etti… Parti liderine karşı çıkma, itiraz etme güçleri ve cesaretleri olmadığından, bazıları istifa edip gittiler, çoğu için ise; kol kırıldı, yen içinde kaldı, çoğu hâlâ parti içinde kaldı… Kaldı ama, içten içe bu kırgınlıklar şimdilerde su yüzüne çıkmaya başladı… Sanırım, 01 Kasım Genel Seçimleri sonrasında, bunlar eleştiriye ve kendilerini iyice göstermeye başlayacaklardır?
1950 yılından sonra, ülkemizin Merkez Sağ parti oyları % 65 ile % 70 arasında değişti durdu… Bu oranın bitiş tarihi ise, 03 Kasım 2002 Erken Genel Seçimleri oldu… Yani Merkez Sağın bitiş milâdı, bu lüzumsuz Erken Genel Seçim idi…
Peki, bu güçlü bir “Merkez Sağ Parti” bize gerekli mi, gereksiz mi? Siz beğenseniz de, beğenmeseniz de, ülke insanımızın siyasi yapısı böyle… Bunun için ben de ‘gerekli’ diyorum!.. Çünkü siz de çok iyi biliyorsunuz ki; 1950 yılından 2002 yılına kadar kurulan bütün Merkez Sağ liderleri ve iktidarlarının; Atatürk’le, Cumhuriyet’le, Laiklikle, Sosyal Yaşam’la, Eğitimle, Bilimle ve Yargı ile bir dertleri yoktu… Biz bu sıkıntıyı 19 yıldır yaşar olduk!..
Tamam, 1950-1960 arasında İnönü ve Menderes, 1965-1972 arasında İnönü ile Demirel, 1974-1980 arasında Demirel ile Ecevit, 1983-1993 arasında Özal ile Ecevit-Baykal-Erdal İnönü’nün ülke yönetimi üzerinde, ekonomik ve siyasal konularda çekişmeleri vardı ama; Atatürk, Cumhuriyet, Laiklik ve Yargı üzerinde bir sorunları olmamıştı… 1996 sonrasında Merkez Sağ gücünü yitirdi, radikal dinci partilerle başlayan “giyim-kuşam-türban-din-iman” tartışmaları, işte bizi bugünlere getirdi…
Yakında 01 Kasım Genel Seçimleri var… Meclis’e girebilecek bir Merkez Sağ Parti var mı? Yok… Bunu ben değil, sık sık yapılan yeni anketler söylüyor… O zaman ne yapmalı? Bu durumdan ve gidişattan memnun değilsek eğer, yapılacak tek şey; Atatürk’le, Cumhuriyet’le, Laiklikle ve Yargı’yla derdi olmayan, köklü ve güvenilir bir partiye oylarımızı vermeliyiz!..
Peki, Merkez Sağ Parti gerekli mi? Evet, bence hemen, şimdi gerekli… 01 Kasım seçimleri sonrasında güçlü, güvenilir ve herkesin saygı duyduğu kişilerden oluşacak bir Merkez Sağ Parti derhal kurulmalı, gelecek seçimlere hazırlanmalıdır… Çünkü 19 yıldır görüldü ki; böyle bir parti kurulmazsa, 90 yıllık Cumhuriyet kazanımları, ülke saygınlığı ve birikimleri, bazı hayalperestler yüzünden ebediyen kaybolup gidecek!..
Sakin KOŞAR…