Giz

Soluklanamadım hayata,

Daha 15 yaşım

Ürkek kalbim, sus!

Öğretilen kalem tutmak değil,

Kılıf uydurmak tutsaklığa.

İki duvar arası kadar yok

Vicdanın boğuk sesi.

Tutsaklık ruhuma değil işleyen,

Bedenim kukla insafsızlıklara...

Yakama yapışan pençeler,

Daha 20 yaşım

Kapan gözlerim, görme!

Adımlarım hep bir geri,

Önüme çıkan duvarda

Yakalandım bir gece.

Hesapsızca gözlendim, görülmeden

Hangi zihniyet ki bunu yapan

Görmüyor insanlık,

Karanlıkmış mezarlık anladım...

Yuva olur mu çatısız?

Daha 30 yaşım

Sömürülen yaşam hevesim,

Kaçmalıyım, zincirleri unut!

Bir nimet var; masum çocuğum

Kabul görülmedik hayata.

Yuva mı bu çatı yok

Bir gün kurşun düşer üzerimize.

Zincirlerden kurtulamadık

Ölüm oldu bize bahşedilen,

Kurtuluşumuz bu muydu?

Duydunuz mu?

Dört duvar arası sessizliğin çığlığını,

Bedenimin incelen sesini.

Peki gördünüz mü?

Kalbimin morluklarını,

Ve gözlerimdeki son karanlığı.

Hangi sokaktan geçtim yabancı?

Kaç yuva var çatısız?

Çantam nerede benim?

Buldunuz mu beni?

Giz bu ürkek

İnsanlığın zihniyetindeki karanlık

Gözlerimle gördüm son gece...

Kaç yaşındayım, bilmiyorum.

Soğuğu işliyor musalla taşının,

Gözümün son damlası da akıyor işte.

Bana yakışan beyaz

O karanlığın kefeniymiş meğer.

Söylesem de duymazsınız beni

Giz ya bu,

Vicdanın olmadığı yerde

Göz görse ne fayda!

Kalbimin son çığlığı,

Kaç tane ben varsa

Aydınlığa ersin zihniyetler.

Bir can verdim

Bin nefes aldım ölümle,

Tutulmasın artık bu giz,

Kadındır insanlığın solu

Ve asla yitirmeyin onu.

Kadın toplumun temelidir. Yaşam hiç sayılamaz. Bugün hiçbir cinsiyet ayrımı gözetmeksizin yaşananlar, bir çıkmaz sokakta bulabilir sizi. Yazılanlar, her gün gazetelerin sayfalarında ve sosyal medyada gördükleriniz kadar görülmeyenler var. Köreltilen hayatlara köreltmeyin düşüncelerinizi ve aydınlansın zihniyetler...

" Farkına varmazsan, görülmezsin. "