Tam televizyonda son günlerin popüler konusu veya “yeni gündem yaratma” saçmalığı olan “Zorunlu Osmanlıca Dersi” tartışmalarını izliyordum ki; cep telefonum çaldı… Arayan, benim Bozüyüklü Güzel Köylüm Emekli Ziraatçı Muhammet Yılmazsoy idi…
Köyceğiz’den arıyordu ve yanında da, 30 yıldır göremediğim sınıf arkadaşım Emekli Öğretmen Mustafa Kalay vardı… Telefonda bir hayli hasret giderdikten sonra, her ikisi de yeni yazılarımda okul hatıralarını, emeklilik sırasında yaşadığımız ülke gerçeklerini anlatmamı istediler… E zati biz bugünler için buralarda değil miyiz? Tabii ki yazacağımı söyledim…
Efendim, bizler 6-B Sınıfı olarak 42 kişi, Isparta-Gönen İlköğretmen Okulu 1969-1970 dönemi mezunu öğretmenleriyiz… Bu sınıfta yatılı olarak, tam 6 yıl boyunca Mustafa Kalay, Nihat Tanır, Ali Toprakçı, İsmet Öztürk, Şadi Öncü, Mehmet Çomak, Abdullah Afacan, Zühtü Karakaya, Mümtaz Karaca, Mustafa Özeren, Zeki Yaşar, Halil Öcal, Mehmet Yüksel, Hüseyin Altunya gibi sınıf arkadaşlarımızı nasıl unuturum? Diğer şubelerdeki Muammer Kâhya’yı, Ali Kocabaş’ı, Enver Karaöz’ü, İsmail Başoğlu’nu, M. Fethi Yüksel’i, Salih Okter’i; üst sınıf ağabeylerimiz Fuat Badem, Nail Oral, Hamdi Topçuoğlu, Ali Şimşek’i unutmamız mümkün mü?
Okul Müdürümüz Gök Mehmet (Kahvecioğlu’nu), öğretmenlerimizden Hüseyin Seçmen’i, Alihsan Şirincan’ı, Ahmet Demirel’i, Uçun Yakup Canlıer’i, Özbek İncebayraktar’ı, Aydın Taşkelle’yi, Halil Erkan ve İsmail Satır’ı, Mozart Seyfullah Yılmaz’ı, Muzaffer Ercan’ı, Okul Doktorumuz Mustafa Aydoğmuş’u nasıl hatırlamayız?
Nail Oral çok güzel futbol oynar, okul takımının değişmez futbolcusuydu… Hamdi Topçuoğlu güzel Türkçesi ile sürekli kültür faaliyetleri içindeydi… Mustafa Kalay ile ben 6 yıl boyunca “Okul Korosu” içinde yer aldık, Mustafa en harika mandolini çalan arkadaşımızdı, gecelerde ikili olarak çok programlar yaptık, 6 yıl boyunca da okul tiyatrolarında oynadık…
O yılların yatılı meslek okullarında kültür, sanat, spor, tarım, kitap okuma durumları süperdi!.. Bizden önceki “Köy Enstitüleri” daha da aktiftiler. Şimdiki duruma bakıyorum da, bu işin içinde bir oyun, gizli ellerin bizi geri götürme çabaları olduğu hiç de gözümüzden kaçmıyor…
Bu oyunun FARKINDAYIZ!.. Bilinçli, üretken, kendini yenileyen, tasarrufa önem veren, modern çağa uyum sağlayan bireyler yerine, uyuşturulmuş bir toplum, sömürülecek bir kitle, bir sürü yaratma çabası içinde oldukları kanaatindeyiz?
Köy Enstitüsü mezunu Öğretmenler, Sağlık Memurları, Ziraatçılar, bu ülkenin kaderini değiştirdiler, köylünün gözünü açtılar, tarımda üretimi arttırdılar!.. Nasırlı elli köy çocukları ilk o zaman keman ve piyano çalmayı öğrendiler, piyano!.. Mezun olan her genç; boya-badana, marangozluk, çatı aktarma, karatahta boyama, lehim yapma, arıcılık, inekçilik, bağcılık, pullukla çift sürme, çıkrıkla yükseklere su çıkarma işlerini yaparak öğrenir, köylülere de öğretirlerdi… Ama uyanmamızı, kalkınmamızı istemeyen “dost görünümlü gizli düşmanlarımız” önce Köy Enstitülerini 1953 yılında, sonra öğretmen okullarını kapattırıp, “Birbuçuk Ayda” öğretmen yetiştirmeye başladılar, yeni başladıkları “taşımalı sistemle” köylerde okul ve öğretmen bırakmadılar, ülkede eğitim-öğretimi bitirdiler!..
Ankara yollarına düşen EĞİTİM-İŞ Sendikası üyesi arkadaşlarımı kutluyorum!.. Her şeyin FARKINDAYIZ; yılmadık, yılmayacağız!..
Sakin KOŞAR…
