Belki içinizden; “Bu ne biçim lâf muhterem!? Sana ait olan evinin duvarları tabii ki sana aittir! Odaları, tabanı ve tavanı sana ait olup da, duvarları komşun Uğur Beye, Belediyeye, kredi çektiğin Bankaya veya elektrik abonesi olduğun Aydem’e ait olacak değildi ya?” diyenleriniz olabilir?
Sakın bunadığımı, bu anormal Yaz sıcaklarında kafayı sıyırdığımı filân düşünmeyiniz? Tabii ki evimin duvarları benim tapulu özelimdir ve bana aittir!.. Her resim duvara asılmaz ki!.. Benim evime her düşünceden hısım-akrabalarım ve dostlarım gelirler; sevenleri var, sevmeyenleri var, yakışık alır mı?
Ama zaman zaman ziyaretime gelen dostlarım; duvarlarımdaki Türk Bayrağı, Yüce Atatürk’ümüzün resimleri, tekmili birden İstiklâl Marşı şiiri, kapatılan Endüstri Meslek Lisesi Öğretmenlerinden sayın Reşat öğretmenimin, bir spor ayakkabı karşılığında 1981’de yapıverdiği yağlıboya kendi tablomu ve aldığım ödülleri görünce soruyorlar: “Yahu sen parti yönetimlerinde çalıştın, hani parti liderlerinin posterleri? İnönü’nün resmi nerede, merhum Ecevit’i de göremiyoruz?” filân diyorlar…
Hepsinin resim ve posterleri arşivimde tabii ki var! Ama hepsini duvarlarıma asarsam, benim duvarlarımda her düşüncenin cirit attığı “Taksim Meydanı” vaziyetini almaz mı?
Bence evimin duvarlarında 29 Ekim 1923’te kurulan güzel ülkemiz Türkiye Cumhuriyeti Bayrağı, kurtarıcımız ve kurucumuz Atatürk’ümüzün resmi ile İstiklâl Marşımızın 41 mısralık şiiri yeter… Her resmi duvarlarıma asmaya kalksam, benim aile özelim ne hale gelir? Dedelerim-ninelerim, annem-babam-kardeşlerim, hanımın yakınları, amcalarım-dayılarım-halalarım-teyzelerim, yeğenlerim-kuzenlerim, gelinlerin-damatların, onların çocuklarını nereye koyacağım ki? Ya bitirdiğim okulların diplomaları, hatıra fotoğraflarımı ne yapacağım?
İşte ben bunun için diyorum ki; evimin duvarları bana aittir ve benim özelimdir…
Vallayi İsmet’in Hindisini Biz Çalmadık !..
Yaz başında Kaptan Selçuk, Müdür İsmet, Hasan Ali ve ben, konken başında bir muhabbet yapmıştık: Müdür İsmet; hani o bizim ‘gedik dişli’ iken, şimdi ‘takma dişli’ olan İsmet, avlusuna çok güzel bir bahçe yapmış, ördek-kaz-hindi almış, sebzeler olunca bizi oraya davet ediyordu…
Kaptan Selçuk dedi ki; “Sen davet etmesen de, biz Sakin’le gider istediğimizi alırız, evde kimsenin olmadığı zamanı da, Gültekin’den öğreniriz nasılsa” deyince, Müdür İsmet celallendi ve; “Eğer benden habersiz bahçeme bir girin var ya, yemin olsun sizi bahçeme saldırı, cebren ve hile ile hayvanlarımı korkutup, ürkütüp de verimden düşürmekten polise şikâyet ederim, görürsünüz gününüzü!” demez mi? Kaptan’la birbirimize bakakalmıştık…
Biz o günden beri o mahalleden bile geçmez olduk, yolumuzu da değiştirdik! Hatta Veteriner Fikret Bey ile mahallenin market sahibi, geçenlerde bana; “Ya Hocam, dükkâna uğramaz oldun, bilmeden bir hata mı işledik?” diye sordular da, onlara bile; “Sebep siz değilsiniz, bizi faka bastırmak için can atan bir dostumuz var da, Kış gelene kadar buralardan geçmiyoruz artık” demiştim…
Geçen hafta sonu Müdür İsmet’in bir hindisi ve birkaç ördeğini çalmışlar, İsmet de; “Ben yapanları tahmin ediyorum ama, elimde en ufak kanıt yok! Aksi halde çoktan canlarına okuyacağım!” demiş, iyi mi? Şimdi önümüzden bir polis gelse sırtımızı dönüyor, karşı binaların imar durumlarını inceliyor gibi yapıyor, polis gidince hemen oradan tüyüyoruz!.. Çok zormuş böyle hiç yoktan iftiraya uğramak yahu!..
İnsanlık namına o hırsız kardeşten istirham ediyoruz; ne olur ortaya çık, suçunu itiraf et de, bizi bu zan’dan kurtar bilader!.. Bak, eski Bakan sayın Erdoğan Bayraktar bile, arsaları nasıl imara açtıklarını itiraf etti de rahatladı. Hadi sen de çık ortaya da, insanlık namına bizi bu töhmetten kurtar, diyetini biz karşılarız be kardeş…
Sakin KOŞAR…
