Biliyor musunuz, Alman Diktatörü Adolf Hitler de kendini edebiyata vereceğini söyleyince, bu işe çok bozulan üstad Orhan Veli, 1939 Eylülünde “Gangster” adlı şu şiiri yazar: “Şiir yazdım bunca senedir,
Ne buldum?
Eşkıyalık edeceğim bundan sonra!
Haberi olsun yol kesenlerin;
İş yok artık kendilerine
Dağ başlarında!
Madem ki ekmeklerini alıyorum
Ellerinden,
Buyursunlar, onlar da benim yerime,
Şiirler yazsınlar,
Münhal (açık) var edebiyat âleminde…”
Efendim bendeniz de bir sürü ciddi memleket gerçeklerini yazıyor, kendi çapımda
aydınlanmaya, uyanmaya biraz faydam olsun diyorum; bunlar istediğim kadar okunmadığı
gibi, her seçimde gidip gidip olmadık adamlara oy veriyorlar, üç ay sonra da zamları kapıda görünce, başlıyorlar ciyak ciyak bağırmaya!.. Bir değil, iki değil! Yeter ama yahu, ben de ciddi şeyler yazmayacağım bundan sonra, artık düşünmenizi değil, sadece gülmenizi sağlayacağım anasını satıyım!.. Bana ne ciddi memleket meselelerinden yahu!? Alın size, sadece güleceğiniz şeyler işte:
-- Bizim Halife Padişahlardan biri, o zamanlar emrimizdeki Arabistan’dan gelen bazı şikâyetler üzerine, orayı adam etmek üzere bir Kadı göndermiş. Kadı önce çarşı-pazar gezip, ülkenin hal ve gidişini anlamak istemiş. Bakmış ki, Arap erkeklerinin hepsi uzun entariler giyiyor, rüzgâr estikçe de, altlarında don olmadığından, malın-mülkün hep meydana çıktığını hayretle görmüş.
Ertesi günü bir emir çıkarıp, böyle erkeklerin sokaktan yakalanıp getirilmesini emretmiş. İlk donsuz Arap huzuruna getirilince de sormuş;
- Adın ne!?
- Abdülmuttalip oğlu Abdülrezzak…
- Evli misin?
– Dört karım var; birinden 12, ötekinden 8, üçüncüsünden 13, dördüncüsünden 18 çocuğum var, ellerinizden öperler Kadı efendi, deyip kenara çekilir…
İkinci Arap’ı getirirler, Kadı sorar:
- Adın ne!?
– Abdülvahap oğlu Feyzullah!..
– Evli misin? – Üç karım var; ilkinden 14, ikincisinden 9, üçüncüsünden 15 çocuğum var, biri de karnında!..
Üçüncü, dördüncü, beşinci donsuz Araplar da aynı şeyleri söyleyince Kadı kararını açıklar: “Abdülrezzak, Feyzullah, İbadullah, Hamdullah ve Abdülmecit adlı sanıkların, don giymeye fırsatları olmadığından beraatlerine karar verildi, gidebilirsiniz” deyip, verdiği bu yakalama emrini de iptal etmiş…
-- Temel ile eşi Fadime çok yaşlanmışlar. Temel 85, Fadime de 82 yaşına gelmişler. Evde yalnız oldukları bir gün, Fadime’nin aklına eski gençlik günleri gelir ve ocak başında yarı uykulu curunlayan Temel’e;
- Ula Temal, eskiden biz yatak odasında bişeyler yapardık, haturladun mu ula? diye sorar… Temel başını sallar:
-Hiç aklımdan çıkmayur da, elden bişey gelmeyur be Fadima…
- Hadi hadi, ben çıkıyom, çabuk gel de bi daha deneyelum da… deyince, Temel ‘tamam’ demiş ama, yukarı çıkması gecikince, Fadime yatak odasından tekrar çağırmış: - Ula kör olasuca Temal, hadi gelsene, sabrumu taşurdun ama haa!.. deyince, Temel aşağıdan bağırmış:
- Ula bi dur be Fadima; sen orada koca mezar kılıklı şeyini açmuş bekleyisun, bense burada bir ölüyü diriltmaya çalışayırum da! Kolay mu bu 85 yıllık ölüyi kaldurup da, o senin koca mezarına gömmek be Fadima!? demiş…
Ne o, devamını arıyorsunuz değil mi hınzırlar!? Yok öyle 25’e simit!.. Bugünlük bu kadar yeter; hadi kapatın gazetenizi de, hepiniz işinize-gücünüze bakın artık, hadiii!
