Gazetelerdeki haberler şöyleydi: “İki yedek hâkimin Milliyet Gazetesi’ne yaptıkları açıklamada, hükmün, yani mahkeme kararının oluşturulduğu müzakerelere başından sonuna katıldıklarını söylemelerinin ardından, Yargıçlar Sendikası açıklama yaptı. Açıklamada; kanuna ve diğer mevzuata göre hükmün oluşturulacağı müzakerelere sadece kararın altında imzası bulunan hâkimlerin katılabileceğine dikkat çekilerek; "Bu şekildeki bir yasal görev ve yetkisi bulunmayan yargıçların katılım ve katkısıyla oluşturulup, yasaya uygun müzakere edilmiş gibi tutanağa bağlanarak açıklandığı, verilen beyanatlarla ortaya çıktığından, hukuksal temelde müzakere yapılmadan duyurulan karar nedeniyle, hükmün hukuken doğmadığı, yani 'yok hükmünde olduğu' tartışmaları da hiç bir zaman gündemden düşmeyecektir" denildi…
İstanbul Barosu eski Başkanı Turgut Kazan da aynı görüşü savundu: “Özel Yetkili İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi’nin, Ergenekon kararı yok hükmündedir. Gerekçenin yazımı beklenmeden, derhal Yargıtay’a götürülerek, bu gerçeğin tespit ettirilmesi gerekir. CMK’nun 227. maddesi uyarınca, 'müzakerede ancak karara ve hükme katılacak hâkimler bulunur.' Yedek üyeler dahil, başka hiç kimse bulunamaz” diye açıklama yaptı…
Kusura bakmayınız, ben hukukçu olmadığım için bu konuda büyüklerimizin işine hiç karışmayacağım. Hemen bir gazeteden, bugünkü “Yengeç Falımı” okudum. Aynen şöyle yazıyordu: “Sevgili Yengeç; bütün işlerinde güzel gelişmeler olacak. Yıldızlar güzel günlerin geleceğini işaret ediyor. Kendini iş hayatına fena kaptırmışsın, sevgiline zaman ayırmaya bak. Beraberliğiniz mutlu sona doğru ilerliyor ama, aksi halde..?” diyordu… Son tarafını pek tutturamamıştı ama, olsundu. Biz mutlu sona ulaşalı tam 42 sene oldu Rezzan Kiraz hanım, musluklar kurudu, ok - yay duvarda asılı, daha neyin gönül işi bu!? Bir daha bunları biz sabunluklara değil, gençlere söyle, olur mu?
Neyse… Ben size, bir mizah ustasına dava açanlara karşı, zamanın sayın Cumhuriyet Başsavcısı’nın “Takipsizlik Kararı” verişini anlatayım
Antalya Defterdarı iken, 1940 yılında hicivli bir şiir yazan sayın Abdullah Çağlayan’ı, daha sonra tayin olduğu Afyon’da şikâyet ederler ve bu şiirle “memurları fena yola sevk edip, hükümet aleyhine tahrik ediyor” suçlamasında bulunurlar.
Uzun şiirin bazı bölümleri şöyledir:
“… Tatar Ağası gibi böyle dolaşma yaya/ El oğluna baksana; ne ar kalmış ne haya/ Sen de bir dayı bulup, sırtını ona daya/ Ne derse ‘huuu’ diye salla hemen başını/ El ovuştur, gerdan kır, versinler maaşını…/ Tıkamış kulağını herkes Hak’kın sesine/ Bir cevahir kutusu olsan, kimin nesine/ Seni feda ederler, elin bilmem nesine/ En iyisi ‘huuu’ deyip, sallamaktır başını/ Eğil, bükül, gerdan kır, versinler maaşını…/ Bir soğan soyulurken yaşarıyor da gözler/ Hazine soyulurken aldırmıyor öküzler/ Hayadan eser yoktur, nafile bütün sözler/ Beyhude inat etme, salla hemen başını/ Gerdan kır, belini bük, al gitsin maaşını…” Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Şiirden, sanattan anlayan sayın Başsavcı İlhan Dizdar; “Bu bir mizahî ve edebî sanat eseridir, takipsizlik kararı veriyorum” diyerek davayı reddetmiştir. Demek ki o yıllarda sayın Savcılarımızın yetki ve selâhiyetleri çok genişmiş, iyi ki de öyleymiş…
Niye böyle diyorum? Baksanıza, günümüzde daha basılmamış ve yayımlanmamış kitaplardan ötürü, söylenmemiş sözler, yapılmamış bir eylem veya darptan ötürü kaç gazetecimiz, yazarımız, subayımız, milletvekilimiz hapislerde yatıyorlar, görmüyor musunuz?
Hiç boşuna beklemeyiniz; ben Ergenekon Davası sonuçları hakkında yine bir yorum yapmayacağım, çünkü hukukçu değilim!.. Hukukçu olanların görüşlerini de zati sizlerle paylaştım, bugünlük bana müsaade… 