Öyle bir davaydı ki, Allah düşmanın başına bile vermesin!..
Öyle bir davaydı ki, 91 yıllık Türkiye Cumhuriyeti ve hiçbir demokratik ülke, böyle bir suçlama ve yargılamaya şahit olmamıştı…
Öyle bir davaydı ki, hukukçu olmadıkları halde, “Bu davanın Savcısı benim” diyenler oldu…
Ve öyle bir davaydı ki, sonradan içine 30 ayrı davayı daha ‘karasakız’ ile buna yapıştırarak, “Ergenekon Davası”nı tam bir “Aşureye” veya bizim yörenin deyimiyle, tam bir “Dokuz Karı Aşı”na çevirdiler, zati aslı-astarı olmayan bir darbe girişimini, sanal bir canavara dönüştürüp, içeri attıkları aydın ve yurtseverleri de, tam bir öcü gibi halka göstermeyi başardılar…
Ayarlanmış yalancı şahitler, kurgulanmış yargı mensupları, türetilmiş sahte belgeler, tescilli düzenbazların “gizli tanık” palavrasıyla verdikleri ifadelerle; hiç suçu ve günahı olmayan bir sürü aydın gazeteci-yazar, asker ve bilimadamını yıllarca zindanlarda çürüttüler!.. Bu sürede kimisi hastalandı, kimisi üzüntüden kansere yakalanıp öldü, kimisi de “yarım insan” olarak özgürlüğüne kavuşarak aramıza karıştı…
Ergenekon Örgütü’nün para kasası ilân ettikleri merhum Okkır, sefalet içinde hastane odasında ölürken, geride ailesine sadece borçlarını bırakarak gittiğini hepsi ibretle gördüler!.. Yıllarca bu insan hakkında yazdıklarından hiç utanmayacaklarını biliyorum da, o yandaş yazarların bu acı gerçek karşısında bile, birazcık yürekleri burkuldu mu acaba?
26. Genelkurmay Başkanı emekli Org. İlker Başbuğ, zindanın kapısından çıkar çıkmaz soruyordu; “Kimseye kin ve düşmanlık duymuyorum, ama benim hayatımdan tam 26 ayımı çaldılar! Bunun hesabını bana kim verecek!?” diyordu… 26’ncı Genelkurmay Başkanıydı ve ömrü boyunca terörle mücadele etmişken, “Terör Elebaşısı” suçlamasıyla ağırlaştırılmış müebbet hapse mahkûm ettiler, tam 26 ay hayatından çaldılar!.. “Yandaş ve Yalaka Medya”nın son günlerde sıkça kullandıkları tabirleriyle söylüyorum; bu “26”lar çok manidar değil mi beyler?
General Hasan Iğsız’ın eşi ağlayarak soruyordu; “Eşim emekliydi, tam biraz dinlenecekken zindana attılar, ailemizi perişan ettiler! Biz de tatil yerine, yıllarca Silivri Zindanı’na seyrüsefer ettik! Bu bizden çaldıkları hayatımızın hesabını kimler verecek!?” diyordu…
Tuncay Özkan’ın kızı gözyaşları içinde soruyordu; “Şimdi babamın yüzüne utanmadan bakabilecek o yöneticileri arıyorum!..” diyordu. Onlar hâlâ başımızda, hadi verin yanıtını bakayım, utanmadan Özkan’ın yüzüne bakabilecek misiniz, ha!?
Hele o Ergenekon ve Balyoz Davaları’nın Savcı ve Yargıçları… Anayasa Mahkemesi’nin kesin kararı ve TBMM’nin kararlarını tınlamayan, en sonunda da HSYK’dan zılgıtı yiyenler; siz nasıl bu mahkûm ettiklerinizin, şimdi suçsuz bulunup da özgür bırakılan (yanlışlıkla salıverilen katiller hariç), bu yurtseverlerin yüzlerine nasıl bakacaksınız!?
Gezi Direnişi’nde polisin vurduğu 8. Şehidi Berkin Elvan oldu. Geçen Salı sabahı onu da kaybettik. “Kahraman Polislerime emri ben verdim” diyenleri; Filistinli, Mısırlı, Somalili çocuklar için kameralar önünde gözyaşı dökerken, bir gün olsun bu kendi öz çocuğumuza “Geçmiş olsun evlâdım” demeyenleri asla ve sakın unutmayınız!..
Biz hep umutluyduk… Bu bir avuç kiralanmış yetkililer dışında, 91 yıllık sağlam Atatürkçü, Cumhuriyetçi olduğunu, sağlam hukuk geçmişi olan bu büyük ülkenin yetiştirdiği birçok adaletli Yargıç ve Savcımız olduğunu biliyorduk!.. Zaten onlar sayesinde bu sosyal yaşamımızı idame ettirdiğimizin ayartındaydık, sabırla bugünleri bekledik ve bugün de çok sevinçliyiz… Herkese ‘geçmiş olsun’ diyerek; 30 Mart’ta sandıklara eksiksiz gidip, bu tür olaylara bir daha meydan vermeyecek bir ortamın yaratılacağı, tıpkı 1989’daki gibi bir seçim sonucunu halkımızdan bekliyoruz!.. Hadi göreyim sizi Atatürkçüler, Cumhuriyetçiler, vatanseverler; bunları düşünerek sandıklara gidiniz, gün sizin gününüzdür artık…
Sakin KOŞAR…
