Madem ki söz konusu olan devlettir, şehit olalım, hak mertebesine ulaşalım, eyvallah!
Peki, her şeyin en iyisini, en güzelini, en değerlisini pek seven devlet büyüklerimiz, neden kendilerini, kendi yakınlarını böylesine ulvi bir makamdan mahrum ederler?
Biz, yasımızı içimizde tutalım eyvallah!
Peki, analar babalar “Ben yandım, başkaları yanmasın!” derken, birilerinin “Bu cenazeler kıyamete dek gelecek!” demesi sorgulanmayacak bir konu mudur?
Biz susalım, acılarımız katmerleşsin, eyvallah! Televizyonlar bizim şehidimizi ebediyete gururla gönderdiğimizi anlatsın.
Peki, cenazelerimizin başında, kana kan isteyenler kimlerdir, sormayalım mı?
***
Yetmişli yılların ikinci yarısı. Ambargo yılları. MC’lerin ( Milliyetçi Cephe hükümetleri) biri kurulup biri yıkılıyor. Karpuz gibi ikiye ayrılmış, kimimiz sağcı, kimimiz solcu olmuşuz.
Öyle bir zamana varmışız ki neredeyse her gün bir yoksul evinden cenaze çıkar olmuş.
Nihayet 12 Eylül 1980’ de “Bizim çocuklar!” bir darbe yapıyor.
Ve 13 Eylül’de silahlar birden susuyor.
Artık, evlerden cenazeler çıkmadığı için mutluyuz.
“Çok şükür!” diyoruz.
Ancak, 60 yıllık Türkiye Cumhuriyeti’nin halk için yarattığı tüm değerlerin altının oyulduğunu fark etmiyoruz bile.
Kimdi bizi ayıran? Kimdi bizi birbirimize kırdıran? Sormuyor, sorgulamıyoruz.
***
Yıl 2015, 7 Haziran, Pazar.
Halk, aylardır, köy köy dolaşarak bir partinin propagandasını yapan, kendisinden 400 milletvekili isteyen cumhurbaşkanına: “Hayır!” diyor. Sana, bu ülkeyi tek başına yönetme hakkı vermiyoruz. Partiniz de artık tek başına bu ülkeyi yönetemeyecek.
Nasılsa uykudaki terör uyanıveriyor.
Önce Suruç’ta 21 Temmuz’da otuz iki gencecik fidan toprağa düşüyor.
O fidanlar daha mezara konmadan, Urfa Ceylanpınar’da iki polisimiz uykuda vuruluyor.
Planlanmış bir cinnetin düğmesine basılmış gibi.
Bugün 17 Ağustos 2015
27 günde 43 baba ocağına ateş dağı çökmüş
Sanıyoruz ki biz Marmara Depremi 16 yıl önce oldu ve bitti.
Oysa bu ülkede her gün deprem oluyor. Ne farkındayız ne umurumuzda.
Bugün Başbakan koalisyon için kafasındaki 9 seçeneğin de bittiğini ilan etti.
Yakında seçim var.
Şimdi bir an olsun soluklanalım ve kendimize soralım.
Eğer 7 Haziran’da AKP tek başına iktidar olsaydı; hele hele Cumhurbaşkanı başkan olabilme şansı yakalasaydı yoksul evlerimize yine bu cenazeler gelir miydi?
….
Biz 12 Eylül 1980 akşamı sandık ki ölümler duracak.
Oysa bu millet geçen otuz beş yılda kırk bin fidanı toprağa verdi.
Biz, sandık ki artık eşitsizlikler bitecek, o yüzden darbecilerin anayasasına “evet!” dedik.
Şimdi o Anayasa’dan kurtulamadığımız için ağıtlar yakıyoruz.
Biz sandık ki ayrılıklar bitecek.
Oysa şimdi paramparçayız.
***
Bizce bu seçim; Türkiye’yi esenliğe çıkarma değil; Cumhuriyet’i kendi dünya görüşü doğrultusunda biçimlendirme inadının seçimidir.
Biz, seçimleri demokrasi düğünü olarak görürüz. Başbakan ise “aşı” ya benzetiyor. Bizce bu, çok tehlikeli bir benzetme. Çünkü tarihte kimi aşıların bir ırkı yok etmek için kullanıldığı da bir gerçektir.
Düğün gelmiş hoş gelmiş.
Eminim ki artık davul halkın sırtında, tokmak da oyuncuların elinde olmayacaktır.