Hani, güya espri yapıp biraz eğelenmekten ziyade, bazılarına “Çin İşkencesi” çektirdiğimiz “eşşek şakalarımız” vardır ya? Bunlardan benim başıma da çok gelmişti…
1992 yılının bir bayram arifesi günüydü. Benim dükkânı devraldığım Ünsal Cinaz (Yılmaz) geldi. Bir spor kulübü ihalesine girmiş, “kırmızı- beyaz” ve” yeşil-beyaz” olmak üzere 90 tane ödünç futbolcu tozluğu almaya gelmişti. Biz de, Yatağan Bahar Turnuvası yaklaştığından epeyce stok yapmıştım… Arife günü olması nedeniyle zaten kalabalık olan dükkânın içinde ben tozlukları sayarken; herhalde çok samimi oldukları Ünsal Cinaz’ın geldiğini duymuş olacaklardı ki; Fatih Gürpınar, rahmetli Reşo ve Mehmet Yücel dükkâna geldiler. Önce Cinaz’a sarıldılar, öpüştüler, masanın kenarına geçerken bana da aynı sevgi ve muhabbeti gösterdiler. Saniyeler süren kısa hoş-beşten sonra, bizim Cinaz ensesinden kaşınmaya başladı. Ne olduğunu sorduğum sırada, benim de aynı şey başıma geldi. Ense tarafımda hafif bir kızarma ve aşırı bir kaşıntı başladı…
Fatih, Reşo ve Mehmet, bayram hazırlığı için tıraş sıraları olduğunu söyleyip dükkândan ayrıldılar. Ancak ben, bizim Fatih ve Mehmet’in yüzlerindeki alaycı ifadeden huylanmıştım…
İçerisi müşteri dolu, çocuklarım onlarla uğraşıyor, ben tozluk saymaktan ve ensemdeki kaşıntıdan helâk olurken, bizim Cinaz adeta uyuz eşek gibi kaşınıyor, ikimize de terler basıyordu. Bir ara göz göze geldik ve ikimiz de aynı şeyden huylanmış olacağız ki; ikimiz de aynı anda “Bu bize Fatih’in bir oyunu!” deyiverdik…
Benim büyük oğlan Muhammet gelip enselerimize baktı; “Enselerinize ‘kaşıntı tozu’ sürmüşler’ demez mi? Ben böyle yeni düzenbazlıkları, bu yeni yetmelerin şeylerini bilmediğim için; “Kaşıntı tozu ne oğlum, bu ne rezalet yahu!?” deyince, Cinaz kaşınmaya devam ederek güldü; “Ben geçen günü Fatih’in ayranına ‘ishal tozu’ koymuştum, bunun intikamını aldı herhalde?” demez mi? İyi de, tam arife günü kalabalığında benim günahım neydi!? Ben bunun intikamını çok fena alırım” dedim… Dolaptan soğuk su ve sabun çıkartıp, kaşınan ve kızaran yerleri yıkayıp, üstüne de Arko Kremi sürdük de, kaşıntıdan bir süre sonra öyle kurtulabilmiştik… Aynı yılın Şubat ayının bir Cumartesi akşamı idi… Bütün dışarıda okuyan öğrenciler, köy dışında çalışan memurlar, ahı gitmiş vahı kalmış Bozüyük Pazarı’na az sayıda gelen esnaflar, Zeybeklerin Kahvesi’nde hınca hınç oturuyorlar, biz de köşede konken oynuyorduk…
Yine Fatih, Reşo ve Mehmet Yücel, bizim masanın yanına çıkageldiler. Ama oturacak yer yoktu, bizleri aldı bir telâş… Fatih; “Biz gidelim bari, yer yok, sonra geliriz” dedi… Reşo hemen; “Ben Mustafa ağabeyin ayranını içmeden gitmem” derken, Mehmet Yücel de; “Ben bunlarla okey oynamadan gitmem arkadaş” dedi…
Fatih arabasına kadar gidip döndü… Onlar daha ayakta beklerlerken, kahvenin içine öyle bir yellenme kokusu sardı ki, herkes birbirinden şüphelenmeye, burunlarını tıkamaya başladılar… Biri; “Şu karşıdaki şişko yapmıştır bunu, ben bilirim” derken, biri de; “Akşam kuru fasulyeyi fazla kaçıranlar var aramızda” dedi… Bir süre sonra koku öyle fazlalaştı ki, sanki biri kahvenin orta yerine etmişti… Müşteriler birer ikişer dışarı giderken, topluca kahveyi terk ediverdiler, içeride bizler kaldık… Bu arada çay-kahve parasını ödemeden çok kaçan da olmuş, Kahveci Mustafa bağırıyordu…
Sonra anladık ki; muzır Fatih arabasına gidip, “Osuruk Hapı” denilen bir maddeyi kahvenin içinde ayağı altında ezmiş, meğerse bu müthiş kokular oradan geliyormuş… Gelenler muratlarına ermişler, kahve boşalmıştı. Oturup ayranlarını da içtiler, bizlerle okey oyunlarını da oynayıp, geç vakit Yatağan’a döndüler, olan da Kahveci Mustafa Şahbaz’a ve bu muzip olayı bizim üzerimize atan köylülerimize olmuştu… Cinaz ne yaptı, intikamını aldı mı bilmiyorum ama, benim de gecikmiş olan ve hâlâ Fatih, Reşo ve Mehmet Yücel’den bir intikam alacağım var, bunu da böyle bilsinler…
Sakin KOŞAR… 