Çok eski yıllardan beri üretici köylülerimizin bir geleneği olan ‘Domuz Beki’ mevsimi yine geldi… Mısırların olgunlaşıp da, közde veya suda pişirilme zamanı, bu işin başladığı aylardır… Yani, genellikle Ağustos ve Eylül ayları…
O aylarda hangi köye gitseniz, tıpkı ‘askerlik anıları’ gibi, tıpkı bir ‘yılan hikâyesi’ gibi, mutlaka bir domuz beki hikâyesine rastlar, uzun uzun dinlersiniz… Genelde hep domuzlar suçludur, zarar verenler hep onlardır; ama biz insanların domuzlara verdiğimiz zararlardan, onların aşırı çoğalmasına bizlerin sebep olduğundan filân hiç konu açana rastlamazsınız!..
Doğanın ekolojik dengesini bozanlar domuzlar mı? Tilki, çakal, kurt gibi vahşi hayvanları zehirlerle, son model silahlarla katledip, nesillerini kurutan domuzlar mı? Bu hayvanlar birbirlerini doğal olarak tüketir ve dengelerken, etrafta bunca domuz yoktu… Aşırı yavrulayan domuzları avlayarak, bu doğal dengeyi sağlıyorlardı… Ne zaman ki insanoğlu ormanlara yollar yaptılar, ormandan tarlalar açtılar, doğal sularını borularla yerleşim yerlerine götürdüler ve avcı hayvanları yok ettiler; bu hayvanlar da o zaman aşağılara inmeye başladılar… Bizleri çok sevdikleri için değil, hasretimize dayanamadıkları için değil, mecbur kaldıkları için aşağılara indiler… Bunun tek sebebi de, yine bizleriz yani…
Neyse; geçtiğimiz yıllarda birkaç defa bizler de domuz beklerine gittik… Bu tehlikeli iş için çok da hazırlıklı ve donanımlı gittik tabii… İlk gidişimizde 17 kişiydik… Yanımıza bir kişi dışında tüfek, fişek almayı hiç akıl eden olmamıştı ama; bolca biftek, ciğer, kanat, turşu, domates, biber, soğan ve soğuk su almıştık… Ne kadar rakı içtiğimizi ise, sabah ışıklarında topladığımız bir çuval boş 70’lik şişeden anlamıştık…
Kimler yoktu ki; ben, Mustafa Öztürk, Sedat Işık, Necmettin Turgut, Asım Demirel ve ağabeyi Tahsin, Selahi Kesiktaş, Camcı İskender, Mustafa Ali Hanay, İlker Öztürk, Ramazan Çankaya, Şükrettin Öztürk, İsmail Ülgen, Niyazi Bülbül, Damat Metin filân…
Orta yerimizde koca bir kütük yanıyor, etrafında oluşan közler üzerinde her seferinde en az 17 mısır kocanı kavuzuyla beraber pişiyor, kucak kucak yeni koçanlar geliyordu… Hiç kimse götürdüğümüz yiyeceklere meze olarak dokunmuyor, sıcak sıcak közden aldıkları mısırları tuzlayıp tuzlayıp, hep onları dişliyorlardı… Sabah ışıklarında gördüğümüz ikinci sürpriz de, yarım vagon olarak kenara yığdığımız boş ve yanık mısır koçanlarıydı…
Böyle bir ortamda, o tarlaya domuz mu gelirdi? Dağ gibi ateş yanıyor, fıkralar-espriler havada uçuşuyor, gülüşmelerimiz ve arada şarkı-türkü söyleyenlerin sesleri taa Bozüyük, Bozarmut ve Madenler’den bile duyuluyordu… Yani sizin anlayacağınız, çok bereketli ve verimli bir domuz beki gerçekleştirmiş, mısır tarlası sahibi kardeşimiz dışında kimseler bir zarara uğramamıştı… Zati birkaç gün sonra tarla sahibi Tahsin Demirel de zararın farkına yeni varmış olacaktı ki, bana telefon edip: “Ağabey, bir daha benim mısır tarlasına domuz bekine gelmeyin, yemin olsun bugüne kadar hiçbir domuz sürüsü sizler kadar tarlama zarar vermemişti!..” dedi…
Eh, ne yapalım; istenmediğimiz yere gitmek âdetimiz değildir zati… Ertesi hafta Gökpınarlı Niyazi Bülbül’ün tarlasına aynı ekiple domuz bekine gittik… Aradan üç sene geçti, bize geri dönüp de hâlâ; “Hadi bu sene de aynı ekiple benim oraya bir daha gelin” demedi… Demek ki, oraya da domuzlardan fazla zarar vermiştik ki, sessizlikten öyle anlaşılıyordu?
Neyse, yine domuz beki mevsimi geldi… Mısır tarlasında domuz beki yapmamızı isteyen kim olursa, çekinmeden bizleri arayabilirler… Aynı azim, heyecan ve coşkuyla, bizler mısır tarlası sahiplerinin hizmetindeyiz dostlar… 