Manisa-Kırkağaç’ta 1847’de doğup, Osmanlının son döneminde yetişen; 1870’ten sonramemur ve Kaymakam olarak İzmir, Aydın ve Denizli’de birçok İlçede görev yapan, çenesini tutamadığından sürülen, tekrar görev verilen, 1909’da emekli olup Kırkağaç’a yerleşen, 1912’de de vefat eden, ağzı en pis şairlerimizdendi…
Onun döneminde İzmir Valisi Kâmil Paşa’ydı… Hani o Medresede okuyan oğlu ile Çakırcalı Mehmet Efe’nin aynı Medrese’den can arkadaş olan, o ünlü Vali işte… Şair Eşref’in emekli olduğu 1909 yılında, Çakırcalı Çetesi de Gökbel’de Muğla Postası’nı soymuştu…
Vali Kâmil Paşa ne kadar kızsa da, aslında Şair Eşref’in şiirlerini sever, onun çalışkan, adaletli, dürüst ve mert biri olduğunu bildiğinden pek de ona kıyamazmış…
Şair Eşref bir gün yine sürgünden İzmir’e dönmüş. Kâmil Paşa onun işsiz ve parasız olduğunu bildiğinden, İzmir-Konak’ta bir devlet dairesinde geçici göreve atamış… Şair Eşref birkaç gün çalışır, Vali’nin kendisini ziyaret edeceğini öğrenir. Muzır Şair Eşref, prostat hastası olduğunu bildiği Vali’nin, kendinden önce helâya uğrayacağını tahmin ederek; Vali’nin çok korkunç ve çirkin bir resmini tuvalet duvarına asar, gelir masasına oturur…
Biraz sonra ekibiyle Vali gelir. Kimseye selâm bile vermeden doğruca helâya koşar. Tam çişini yapacakken, duvardaki kendi resmini görür, öfkeyle dışarı fırlar, doğruca Şair Eşref’in masasına yönelir!.. Donunun önü açıktır; bir eliyle donunu, diğer eliyle pipisini tutarken bağırır; “Bre zındık, bire nankör adam, o kenefteki resmimin hali ne ulan!?” diye sorar…
Şair Eşref; “Müsaade ederseniz maruzatımın sebebini anlatayım efendim” der…
Vali Kâmil Paşa çok kızmıştır, ağzından köpükler saçarak; “Ulan ben sana aç kalma, namerde muhtaç olma diye iş vereyim, sen benimle alay edercesine, Kont Drakula kılıklı resmimi kenefe as, el-âleme rezil et, öyle mi nankör deyyus!?” diye tepinir. Sonra toparlanıp, önünü ilikleyerek Şair Eşref’i dinler…
Şair Eşref; “Efendim, üzerinize afiyet ben biraz kabız oldum, bir türlü büyük abdestimi yapamıyordum. Ne zaman ki sizin resminizi oraya astım, sizin korkunuzla hemen bağırsaklarımda ne varsa çıkarıveriyorum efendim! Resminizin oraya asılma sebebi budur, bir hatam varsa bağışlayınız” demez mi?
Biraz önce sinirden titreyen koca Vali, karnını tuta tuta gülmeye başlar, Şair Eşref’i de affederek geri döner…
Kendisi de devlet görevleri yapmasına rağmen; çalışmayan, vatandaşı eziyet eden, rüşvet yiyenleri asla affetmemiş, üstelik de şiirleriyle canlarına okumuştur… İşte bazıları:
“Vakti istibdatta söz söylemek memnu (yasak) idi/ Ağlatırdı ağzını açsan, hükümet ananı/ Devr-i hürriyetteyiz şimdi, değişti kaide/ Söyletirler evvela, sonra severler ananı!..”
Kendisi için şu dörtlüğü söylemiştir: “Eylemem, ölsem de kimseyi ihtiyar/ Doğruyu söyler-gezer bir şairim/ Bir güzel manzum bulunca eşrafa/ Kendimi de hicveylemezsem kâfirim!..”
O devrim siyasileri ve memurları için de şöyle demiştir:
“Millete; erbab-ı mansıptan biri ‘eşek’ demiş/ Reddedilmez böyle bir söz, ama pek can sıkar/ Olsa da millet eşek; ‘eşek’ diyen bilmez mi ki/ Sadrazam ve Valiler de bu milletten çıkar!../ Her biri kendince zulüm etmekte/ İnsan bir memur görünce eşkıya sanıyor/ Ey zavallı boşuna yakınma, bağırıp-çağırma/ Ezilenin ahını duyanlar, bunları musiki sanıyor!..”
Böyle insanlar bir sayfaya sığmazlar ya, bugünlük bu kadar yeter… Sakin KOŞAR…
