Ünlü şairlerimizden hangilerini çok beğenirsiniz bilmiyorum? Tabii ki her bünyenin kabul ettiği, sevdiği veya sevmediği şairler-şiirler vardır… Kimse kalkıp da, illâ birini sevmenizi sizden isteyemez, bu bir gönül, bir yapı, bir yetişme ortamı veya bir eğitim farkı sorunudur… Kimi aşk şiirlerini, kimi memleket şiirlerini, kimi mizahi taşlamaları, kimi de siyasi şiirleri severler… Ancak, söz konusu Türkiye olunca, tabii ki ilk akla gelenlerin başında Mehmet Akif Ersoy, Nazım Hikmet, Orhan Veli Kanık, Cahit Sıtkı Tarancı, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Yahya Kemal Beyatlı, Ümit Yaşar Oğuzcan, Orhan Şaik Gökyay gibi isimler hemen öne çıkarlar…
1939 yılında II. Dünya Savaşı’na sebep olan Adolf Hitler’in edebiyata merak saldığı haberi üzerine bakın Orhan Veli “Gangster” şiirinde Hitler’le nasıl kafa buluyor:
“Şiir yazdım bunca senedir/ Ne buldum?/ Eşkıyalık edeceğim bundan sonra…/ Haberi olsun yol kesenlerin/ İş yok artık kendilerine/ Dağ başlarında…/ Madem ki ekmeklerini alıyorum ellerinden/ Buyursunlar onlar da benim yerime/ Münhal var edebiyat âleminde!..”
1940’lı yıllarda bazı şehir zenginleri ormana, dağ evlerine dinlenmeye, tatile gitmeye başlayınca, yine Orhan Veli “Tenezzüh” adlı şiirinde onlara şöyle diyordu:
“Böyle gece yarısından sonra/ Ne diye ışık yanar bu dağ evinde?/ Ne yaparlar acaba içeridekiler?/ Konuşurlar mı, tombala mı oynarlar?/ Belki o, belki bu/ Konuşurlarsa ne konuşurlar/ Muharebeden mi, vergilerden mi?/ Belki de hiçbir şey yapmazlar/ Çocuklar uyumuştur/ Efendi gazete okur/ İyâli dikiş dikmektedir/ Onu da yapmazlar belki de?/ Kim bilir/ Belki de yazılmaz ne yaptıkları?”
Yine savaş yıllarında, 1942’de Cahit Sıtkı Tarancı’nın Azrail’le kafa bulduğu “Ben Ölecek Adam Değilim” şiirinden bazı bölümler şöyle:
“Kapımı çalıp durma ölüm/ Açmam!/ Ben ölecek adam değilim!../Alıştım bir kere gökyüzüne/Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar/ Sıkılırım/ Kuşlar cıvıldamasa dallarında/ Yemişlerini doymadığım ağaçların/ Yağmur mu yağıyor/ Güneş mi var/ Fark etmeliyim!.. Kapımı çalıp durma ölüm/ Açmam!/ Ben ölecek adam değilim!..”
Yine aynı şairimizin ölümle kafa bulan bir başka şiiri şöyle:
“Öldük, ölümden bir şeyler umarak/ Bir büyük boşlukta bozuldu büyü/ Nasıl hatırlamazsın o türküyü/ Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü/ Alıştığımız bir şeydi yaşamak!../ Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok/ Yok bizi arayan, soran kimsemiz/ Öylesine karanlık ki gecemiz/ Ha olmuş, ha olmamış penceremiz/ Akarsuda aksimizden eser yok!..”
Kendisi ile en iyi kafa bulan şairlerimizin başında, belki de birincisi “Bizim Deli, Orhan Veli”dir!.. “Misafir” adlı şiirinde bakınız kendisiyle nasıl dalgasını geçiyor:
Dün fena sıkıldım, akşama kadar/ Bir paket cigara ‘bana mısın’ demedi/ Yazı yazacak oldum, sarmadı/ Keman çaldım ömrümde ilk defa/ Dolaştım/ Tavla oynayanları seyrettim/ Bir şarkıyı başka makamla söyledim/ Sinek tuttum bir kibrit kutusu/ Allah kahretsin, en sonunda/ Kaktım, buraya geldim!..”
Siyaset ve sanatla ilgisi olmayan zamanın kadınları için ise “Cımbızlı Şiir”de şöyle demiştir:
“Ne atom bombası/ Ne Londra Konferansı/ Bir elinde cımbız/ Bir elinde ayna/ Umurunda mı dünya?”
Siz siz olun, önce kendinizle kafa bulmaya çalışın, başkalarıyla zati kafa bulmak çok kolaydır!.. Baksanıza etrafınıza bir, şu İstanbul’da olanlara bir baksanıza, gülünecek ve yazılacak o kadar çok şey var ki…
