Efendim; her lâfımızın başında bu sözü çok sarf ederiz, örnekler veririz, tembihlerde bulunuruz değil mi? İyi de, bu lâf günümüze kadar nereden gelmiş, neden gelmiş, kaçımız bunu biliriz? İşte ben bu eksiği gidermek maksadıyla, bugün bu konuyu ele almaya çalıştım. Anlatabilirsem ne âlâ, anlayabilirseniz pekâlâ, ama yine anlamazsanız, bana ne ula!?
M.Ö. IV. yüzyılda Sirakuza’da hükümdar olan Dionysous’un sarayında yaşamış ve dünyaca ünlü ’Demokles’in Kılıcı’ deyiminin zamanımıza kadar gelmesine sebep olmuş kişi, ‘Demokles’ adındaki hükümdar yalakası, bir eski Yunanlıdır!..
Efsaneye göre Demokles; Kral Dionysous’un yakın dostu olduğu için, daima kralla sohbet edermiş. Konuşmalarında çoğu defa krala, krallığın bahşettiği mutluluktan bahseder dururmuş. Bu durumdan usanan kral, bir gün Demokles’e dönerek; “Bu mutluluğu senin de tatmanı arzu ediyorum dostum Demokles” demiş.
Büyük bir ziyafet hazırlatarak, tacını ve tahtını bu krallık düşkünü Demokles’e bırakmış. Demokles de sevinçle krallık elbiselerini ve tacını giyip, şişinerek tahta oturmuş, iyi mi? Ziyafetin ortalarına doğru tam başının üstünde bir şeyin sallanmakta olduğunu gören Demokles dikkatlice bakınca, bunun tek bir at kılına bağlı, keskin mi keskin bir kılıç olduğunu görmüş…
Birden keyfi kaçan Demokles, bunun ne manaya geldiğini düşünüp; “Kral Dionysous böyle yapmakla; kendisine krallığın pek de öyle iç açıcı bir mevki olmayıp, aksine, insanın canını daima tehlikelere sokabilecek bir iş olduğunu idrak ettirmek istedi herhalde?” diye yorumlamış…
Bu eski Yunan efsanesinden kaynaklanan “Demokles’in kılıcı gibi” deyimi, günümüzde vazife alıp, büyük görev ve mesuliyetlerin, aynı zamanda büyük tehlike ve sıkıntıları da beraberinde getireceği imajını dile getirmek amacıyla kullanılmaktadır.
Kral Dionysous, krallığı süresince büyük tehlikeler ve korkular yaşadı. Hiç de huzur ve güven içinde olmadı, tarih sayfaları bunu böyle ifade etmektedir…
“Demokles’in Kılıcı” deyimine çoğu edebî eserlerde, siyasî söylemlerde, Komisyon ile Meclis tartışmalarında ve de makalelerde çok sık rastlanır… Genellikle muhalefet partileri; iktidar gücünü kullanarak baskı yapmakla suçladıkları iktidar mensuplarına bu söylemle yaklaşırlar… Ellerindeki devlet gücünü, tehdit ve baskı aracı olarak kullandıkları suçlaması, en gelişmiş devletlerden, en zayıf ülke iktidarlarına kadar her daim söylenir…
Uzağa gitmeye hiç gerek yok!.. Günümüz çalışma hayatında sendikacılığı bitirdik mi? Hem de pek güzel bitirdik!.. Şu anda ülke genelinde % 6,5 gibi gülünç bir sendikalı oranı ile ilkel Afrika ülkeleri seviyelerine düşürüldük elhamdülillah!.. Haa, bundan milletimiz çok muzdarip veya şikâyetçi mi? Yooo… Gayet rahatlar!.. Bunu nereden anlıyoruz? Hâlâ ısrarla sermaye partilerine oylarını verip, onları iktidara taşımaya devam ediyorlar!.. Üç ay sonra zamları kapılarında görünce de; “Yandım Allah, ellerim kırılsaydı da bunlara oy vermeseydik” diye feryat - figanı basıyorlar… E sandığın başındayken bunları düşünseydiniz ya bayanlar baylar, elinizi tutan mı vardı!?
Tabii, iş yerinde sendikalı olmayınca, sizin bir sahibiniz de olmuyor!.. Ücretleriniz düşük, çalışma ortamınız berbat, söz hakkınız sıfır ve bununla birlikte, “Patron”un işten çıkarma tehditleri de, başınızda “Demokles’in Kılıcı” gibi sallanıp duruyor!.. Tek bir at kılına bağlı olan o keskin “işsiz bırakma kılıcı” da, her an tepenize düşebiliyor… Patron “10 adam” işten çıkarsa, dışarıda işe girmek isteyen “on bin genç adam” sırada bekliyor nasılsa, sizin işsiz kalmanız patronun umurunda mı sanki?
Neyse; önümüzde Yerel Seçimler var, inşallah sandık başındayken benim bu yazdıklarım kulağınıza küpe olur da, bu sefer iyi bir “SEÇİM” yaparsınız…
Sakin KOŞAR…
