Seversiniz sevmezsiniz… Yaşı uygun olanlar olarak belki ona oy verdiniz, belki de benim gibi hiç oy vermediniz… Yakından tanıma fırsatınız oldu veya olmadı, bilemiyorum?
Ama bildiğim bir şey var; partisi Adalet Parti (AP) başında ilk Başbakan olduğu 1965 yılından bugüne kadar; en çok karikatürü çizilen, en çok eleştirilen, en çok sevilen, yemesi-içmesi-yürümesi-koşması-konuşması-şivesi en çok taklit edilen, fötr şapkasını en çok kaptıran lider, sayın Süleyman Demirel’dir…
Cumhuriyet yazarları rahmetli İlhan Selçuk, Aziz Nesin, Uğur Mumcu ve Mustafa Ekmekçi’den; karikatürist Turhan Selçuk, Nehar Tüblek, Bedri Koraman ve Oğuz Aral’dan çektiklerini, yemin olsun ayağındaki nasırından çekmemiştir… Ama hiç birisini bir kere olsun mahkemeye filân vermemiştir…
Bir gün uçakla yurt dışı gezisine giderken, Başbakan Demirel’in korumaları, aşırı kalabalık oldu bahanesiyle, davetli olduğu halde Cumhuriyet Yazarı Mustafa Ekmekçi’yi uçağa almamışlar. Sayın Demirel uçak penceresinden bakınca; o meşhur şapkası ve eski paltosuyla, tek başına ve mazlum bir şekilde uçağa bakan Mustafa Ekmekçi’yi görür. Neden içeri almadıklarını öğrenince kızar ve derhal onu uçağa getirtir. Ama o gezi dönüşünde en sert siyasi eleştirileri, yine kendi elleriyle uçağa bindirdiği Mustafa Ekmekçi yazılarından alır…
Sayın Demirel’in, herkesi hayran bırakan bir hafızası vardır. Ben bunu bizzat kendim şahit oldum: 1979 yılında Ecevit iktidardaydı ve 5 milletvekilliği için bir “Ara Seçim” yapıldı. Muğla Valiliği önündeki meydanda konuşan Demirel, onca insanın içinde, sadece bir defa görüştüğü bizim Şahinler Köyü Muhtarı Aziz Alp’i tanıdı ve “nassın Aziz Ağa, gel yanıma” diyerek yanına çağırıp, köyün Termik Santralden ötürü istimlâk edilecek arazilerini sormuştu...
Aynı gün, sayın Demirel’in arkasından mitingleri takip eden gazetecilerden, merhum Aziz Nesin’le tanışmıştım: Valilik duvarı üzerine oturmuş, sırtında kol uçları tiftiklenmiş, dirsekleri erimiş kırmızı, eski bir kazakla, Demirel’in konuşmalarını not alıyordu…
Baba Demirel’in hafızasının büyüklüğü için bir fıkra anlatırlar: Demirel bir gün seçim gezisi sırasında Güneydoğu’yu gezmektedir. Dört eşi ve 47 çocuğu olan bir Köy Ağası, yanında getirdiği bir oğlan çocuğunu Demirel ile tanıştırır. Sonra bu çocuk kaybolur. Yıllar sonra çıkagelir ama; ne Ağa, ne de karısı o çocuklarının adını bir türlü hatırlayamazlar… Aynı gün, Demirel’in Siirt’e geldiğini duyarlar. Ağa bu çocuğunu alıp, doğru Demirel’in yanına varır: “Daha önce sizi bu çocuğumla tanıştırmıştım Baba” diyerek çocuğa döner; “Öp ülen Başbakanımızın elini” deyince, Demirel çocuğu kısa bir süre süzmüş; “Gel bakalım Yusuf, ne kadar da büyümüşsün, maşallah!..” deyince, Ağa sevinçten ellerini çırpıp; “Allah’a çok şükür Demirel sayesinde çocuğumun adını öğrendim, Yusuf’muş üle bunun adı, sağolasın Demirel Babam” diyerek, müjdeyi vermek üzere karısının yanına koşmuş…
Rahmetli İsmet İnönü, çok renkli parti liderleriyle çalıştı. Bunların en ünlülerinden biri, CKMP lideri merhum Osman Bölükbaşı ile Demirel idi… Birbirlerine karşı zekâya ve kültüre dayalı bir sürü esprili öyküler anlatırlar. Biri de şöyledir: Demirel’in yeni Başbakan olduğu 1965 yılındaki bir törende, zamanın Anamuhalefet Partisi lideri İsmet İnönü ile birlikte Anıtkabir – Aslanlı Yolu yürüyerek geçerler.
Yolun sonunda İnönü, yeni Başbakan Demirel’e takılmak için: “Aslanlı Yol kenarlarında kaç aslan heykeli gördünüz Süleyman Bey?”diye sorar. Demirel hemen; “24 tane aslan heykeli vardı!..” deyince, bu sefer İnönü; “Aslanlı yol kaç metredir?” diye sorar. Demirel yine; “262 metre yürüdük Paşam” deyince, İnönü ensesini kaşıyıp, kendi kendine; “Bu sefer kolay yenilip - yutulmaz bir lokma karşımda duruyor, bununla işimiz zor” diye mırıldanır…
Sizleri bilmem ama, bence böyle çok zor bulunan siyasetçilerin nesilleri tükeniyor…
11 Kasım 2013…
Sakin KOŞAR… 