İnternetin çok kullanılmaya başlanmasıyla birlikte, ben de son yıllarda hiç doğum günlerimi şaşırmaz oldum… Benim gibilerin ‘doğum günü kutlama’ gibi bir alışkanlıkları yoktu… Geçmiş yıllarda üç-beş gün sonraları bu günü hatırlar, “Hadi yahu boş ver, zati günü geçmiş, bir kutlama yapmaya da değmez” deyip geçiyordum… Ama son yıllarda dostlar, bankalar, telefon ve internet şirketleri, müşterisi olduğum AVM’ler, iletişim içinde olduğumuz gazeteler ve gazeteci arkadaşlar, değerli okuyucularım, hısım ve akrabalarım, bir gün önceden doğum günümü kutlamaya başlayınca, artık kayıtsız kalamayıp, küçük bir kutlama yapar olduk, hepsine teşekkürler!..
“16 Temmuz” benim doğum günüm… 69 yıl önce böyle bir sıcak Yaz gününde, öğleye doğru gözlerimi dünyaya açmışım… Bozüyük’teki büyükçe ve iki katlı kârgir evimizde doğumumu yaptıran yerel ebe Feriştah Nine, beni ayaklarımdan ters tutup, ‘abdestlik’ denilen yere yıkamaya götürürken, abdestliğin altına kıvrılıp da yatan iki buçuk metrelik bir karayılan görüp, benim ağlamalarımı bastıran feryatlarla, hızla içeriye kaçmış!.. Yaz günü herkes tarlada olduğundan, bu feryatları evinde olan komşumuz Zekeriya dayı duyup, tek kırmasını kaparak bize koşmuş, yılanı orada öldürüp, avluya gömmüş!.. İşte ben böyle olaylı bir vaziyette aranıza teşrif etmişim… Hani biraz bilinçli şekilde doğsaydım, o yılanın öldürülmesine mani olmaz mıydım? 1951 yılının cehalet günleri işte, o günün nesini kutlayayım ki?
Ama babam, iki kız çocuktan sonra benim gibi bir oğlu olmasına çok sevinmiş!.. Beni doğurtan ebem Feriştah Nine babama; “Para pul istemez İsmail, bana Pazar günü iki kilo oğlak eti gönderiver, hakkım sana helâl olsun, oğlan çocuğun da devlete ve millete hayırlı bir evlât olsun” demiş; babam Pazar günü bir oğlak kestirip, hepsini ona göndermiş!..”
Demem o ki; hani bu doğum günleri, evlilik yıldönümleri, tanışma ve nişan günleri, mezuniyet veya emeklilik günleri kutlamalarını eskiden pek sevmezdim!.. Bunların, alışverişi ve ticareti biraz daha arttırmak için birilerince uydurulmuş tezgâhlar olduğunu düşünür durur, hatta bunlara karşı bazı yazılar yazdığım da olmuştu… Şimdi ben de sık sık hatırlanmaya başlayınca zıvanadan mı çıktım, yolumu mu şaşırdım bilmiyorum? Dünyadaki şu son çeyrek yaşamımızda duygularımız mı değişti acaba, vallahi ben de bundan hoşlanmaya başladım!..
16 Temmuz sabah saatlerinde çarşıya çıktım; gazetelerimi almak için uğradığım Efe Market çalışanları hemen; ”Doğum gününüz kutlu olsun Sakin Amca!” deyip, kaç yaşıma girdiğimi sordular? Kooperatifin bitişiğindeki büfe yanından geçerken Büfeci Coşkun; “Hocam, doğum gününüz kutlu olsun, kaç yaşına girdik acaba?” dedi… Ercan’ın kahvesi önünde Başkanım Mustafa Öztürk, komşum Sağlıkçı Zübeyir oturuyorlarmış, hemen ikisi de doğum günümü kutlayıp, kaç yaşıma girdiğimi sordular!? Garajdan dönerken, bizim kuşçu Ünsal Erdinç günümü kutladı ve; “Yaş 75, yolun yarısı oldu mu?” dedi… Hepsine teşekkür ettim ama, kaç yaşıma girdiğimi ise hiç birine asla söylemedim; “Onu da kendiniz hesaplayın!” dedim!..
16 Temmuz gecesi, sorular dolu bir kafayla yattım… Rüyamda ne görsem iyi? Zekeriya Dayının öldürdüğü o abdestlikteki 2,5 metrelik karayılanı gördüm… Rüyamda bile öldürülmesine öyle üzüldüm ki, Zekeriya Dayıya çok kızdım!.. Dedim ki; “Ya o yılan da, Hz. Musa’nın asası gibi, benim ‘asam’ olarak o gün bana gönderilmişse?” Biliyorsunuz, Hz. Musa’nın asası, istediği zaman koca bir ‘kobra yılanı’ oluyor, onu düşmanlarından koruyor, istediğinde ona dayandığı asası oluyordu ya…
Sabah kan-ter içinde uyanmışım… Bunları sizlerle paylaşmak istedim… Abes yere yelip, vaktinizi alıp, başınızı ağrıttıysam affola; herkesin doğum günü kutlu ola!..
