Sizleri bilemem, ama ben; alt dudağı aşağı doğru kıvrılmış, gözleri kısılmış, bir elini yumruk yapıp, gözyaşları aşağı süzülen güzel gözlerini ovuşturan, çaresiz ve masum bir şekilde hıçkıra hıçkıra ağlayan bir çocuk gördüğümde dayanamam, hemen ben de ağlamaklı oluveririm!..
Hepimiz çocukluktan geldik, biliriz… O masumların yalanı, dolanı, çıkar kavgası, gizli hesabı, menfaat kıvırtmaları yoktur!.. Hepsi bakıma, korunmaya, kollanmaya muhtaçtır!.. Anneleri hariç, herkese karşı mesafeleri aynıdır!.. Neyin iyi, neyin kötü olduğunun farkında değildirler!.. Bize göre kötü bir davranışta bulunmaları sonucu, hemen onları cezalandırmak, biz büyüklerin yaptıkları en kötü tepki ve davranış şeklidir!..
Yüreğinde en ufak sevgi, şefkat, anlayış ve saygı taşıyan her insan, bu masum çocuklarımızın neşe içinde gülüp-oynamasından sadece mutluluk duyar!.. O masumlarımızın çok büyük beklentileri yoktur; her çocuk, ona verdiğimiz en küçük hediyelerle mutlu olur…
En sinirli, en çaresiz, kafanızın en karışık olduğu zamanlarda; hısım-akrabadan, konu-komşudan bir çocuğa beş-on kuruş harçlık, bir şeker-çikolata veya bir mevsimlik meyve veriniz, onun mutlu gülümsemesi sizi de rahatlatacak, normal hale gelmenizi sağlayacaktır!.. İnanmayan varsa bir defa denesin; göreceksiniz ve bana hemen hak vereceksiniz!.. Nasıl ki kendi çocuğunuz veya torununuzu hasretle kucaklayıp, o güzel ve eşsiz deodorantlarda bile olmayan kokusunu içinize çektiğinizde her şeyi unutup, terapiden çıkmış gibi rahatlıyorsanız; tanımadığınız bir çocuğu sevindirmek de her insan psikolojisine iyi gelir!..
Çağdaş ve gelişmiş ülkelere bir bakınız, her şey çocuklar içindir!.. Çıkarılan yeni koruma yasaları, sağlık ve eğitim yatırımları, çocuk park ve bahçeleri, sağlıklı ve tehlikesiz oyuncaklar, kılı kırk yararak üretilen zararsız giysiler, her şey, ama her şey çocuklar içindir!..
Zaman zaman basında yer alan bazı haberlere bakınca, bizim ülkemizin bu konuda yapacağı daha çok iş var!.. Ailelerin maddi imkânsızlıkları yüzünden, zamanında tedavisi yapılamayan bazı çocuklarımızın görüntüleri hepimizi kahrediyor!.. Hemen aklımıza “Devlet Nerede!?” sorusu geliyor… Bana göre, yapılan hiçbir devlet yatırımı, bir çocuğun hayatını kurtarmaktan daha önemli olamaz!.. Geleceğimizi düşünüyorsak eğer, öncelikle çocuklarımızı sağlıklı yetiştirecek, diğer işlere daha sonra zaman ve para harcamalıyız!.. Sağlıklı insanı olmayan devletlerin, sağlıklı geleceği mi olurmuş!?
Yetişkinlerin, çocuklarımıza karşı bir suç işlememeleri için, çok caydırıcı ceza yasaları çıkarılması gerekir!.. Aksi halde, savunmasız olan masumlarımızı bu sapık ve sapkın insanlara karşı koruyamayız!.. Çocuğa karşı işlenen suçların cezaları, cinayet işlemiş suçlulara verilen cezalar gibi olmalıdır!.. Neticede, bir yetişkin tarafından taciz veya tecavüze uğramış bir yavrumuz, yaşasa da hayatı boyunca o travmayla yaşayacaktır!.. Öyleyse, buna sebep olanları biz niye acıyalım ki!? Milletimizin Vekillerinden, bu konuda yeni çalışmalar ve caydırıcı yasalar bekliyoruz!.. Ne olur, çocuklarımızı artık ağlatmayalım!..
Yazımızı Orhan Veli’nin, II. Dünya Savaşı’nın hüküm sürdüğü Mayıs-1940 yılında yazdığı “Harbe Giden Çocuk” şiiriyle bitirelim:
“Harbe giden sarı saçlı çocuk/ Gene böyle güzel dön/ Dudaklarında deniz kokusu/ Kirpiklerinde tuz/ Harbe giden sarı saçlı çocuk!..”
