Son iki günde yaşadığımız olaylara bakınız bir:
1-) Manisa-Akhisar’daki 9 yaşındaki Umut, TCDD İstasyonu’nda, kilitli olmayan su kuyusunda ölü bulundu… Annesinin ilgisizliği ve oyun arkadaşının korkup da konuşmaması yüzünden, bu çocuğumuzun cesedi günler sonra o sahipsiz kuyuda bulunabildi… Peki, bu sahipsiz ve tedbirsiz kuyuların sorumluları için ne yapıyoruz? Bu kaçıncı ihmal ve çocuk ölümü?
2-) Adana’da 6 yaşındaki Gizem’i intikam için kaçıran 25 yaşındaki katil; “Ablasını istedim, ailesi vermedi” diye, akrabası Gizem yavrumuzu öldürmüş, herhalde başka haltlar da işlemiş olmalı ki, bir de cesedini yakmış… Ne dersiniz, bu tükürülesi katil hapisten çıkınca Gizem’in ablasını tekrar ister, ayıp kaçmasın diye kızı da verirler ve evlenir artık, değil mi (!?)
3-) Eskişehir Cezaevi’nden kaçan mahkûm baba, güya oğlunu görmek için, ayrıldığı eşinin evinin çatısından girip, hepsinin gözü önünde eski eşini silâhla rehin aldı. Keskin nişancılar kolundan vurup da bu sabıkalıyı yakalayabildiler… A be cahil adam, çok sevdiğin ve özlediğini söylediğin çocuğunun gözü önünde bunları yapmaktan hiç utanmadın mı?
Bu ülke; “Uluslararası İnsan ve Hayvan Hakları Beyannameleri” altına, yıllar önce imza atmadı mı?
Bu ülkenin yöneticileri; “Uluslararası Çocuk Hakları Beyannamesi” altına imza atmadı mı?
Bu ülkenin Yüce Meclisi; çocuklarımızın korunması, bakımı ve eğitimleri için “Çocuk Hakları Kanunları” çıkarmadı mı? Hani uygulamaları nerede!?
Eee; niye bu acı, kabul edilmesi zor, hep cehalete ve sorumsuzluğa dayalı çocuk ölümleri bizim başımıza geliyor!? Yasaları süs olsun, ellere karşı ayıp kaçmasın diye mi çıkardık biz!? Eğer şu “okumayan-izlemeyen-dinlemeyen” insanlarımızı bu konuda bilinçlendiremedik ve eğitemediysek, bütün bunların çocuklarımıza ne yararı olacak ki!?
Her olay sonrasında, o çocukların ailelerini görüyorsunuz; ağlamalar, sızlanmalar, dövünmeler, pişmanlıklar, intikam yeminleri, fotoğraflarına yüz sürmeler, geride kalan giysilerini koklayıp-öpmeler, herkesi suçlamalar ve yok olup giden güzelim hayatlar…
Bunların hiç biri, ebediyen giden canlarımızı geri getirmiyor!.. “Keşke, keşke!” söylemleri, derdimize derman olmuyor!.. Her tedbir, her koruma ve kollama, zamanında geçerlidir!.. Çocuk katilleri için idam cezasını geri getirmek de dahil, acaba başka yolu da yok mu ki!?
Bir türlü değerlerini bilemediğimiz çocuklarımız neler yapıyorlar oysa… Dün Osmaniye’de, ayağı kırıldığı için, vicdansız sahibi tarafından sokağa atılan bir tayı (at yavrusunu) bulan çocuklarımız, hemen evlerine koşmuşlar; küçük kardeşlerinin biberonlarına süt ve su doldurarak, bu aç ve yaralı taya sahip çıkmışlar. Bütün bunlardan sonra da, Belediye Veterinerine haber verip, korumaya aldırmışlar. Saygıdeğer Veteriner tayın tedavisini yaptığını, yine iyileşmezse, tayın kırık ayağına protez takacaklarını söylüyordu, ne güzel…
İşte çocuklarımız ve işte biz büyüklerinin yaptıkları… İçinde hiçbir kötülük barındırmayan bu çocuklarımızı bizler bir türlü anlayamıyoruz!? Onları tıpkı kendimiz gibi, tıpkı her şeyi bilen biz büyükleri gibi sanıyor, hatalarını ve kusurlarını hiç bağışlamıyoruz!.. Onlara sürekli ceza vererek, şiddet yoluyla onları yola getireyim derken, tamamen kaybediyoruz!.. Günlük işlerimizi düşünmekten, onlara zaman ayırmıyor, telâfisiz hatalar yapıyoruz!..
Umarız bu son olaylar aklımızı başımıza getirir!.. İnşallah, siyasilerimiz de şu çok önemli (!) “havanda su dövme kavgalarını” bırakırlar da, biraz da çocuklarımız için çalışmayı akıl ederler, inşallah!..
Sakin KOŞAR…
