Onlar ‘insan yavrusu’ olarak dünyaya gelen, her ulusun ‘Geleceği’ gözüyle bakılan, hiç kimseye zararı olmayan, sadece aç kalınca ağlayıp, karnı doyunca da herkesle ‘gülüp-oynayıp-uyuyan’ masum canlılardır!.. Onlarla ilgili her yasa çıkarıldığında, yukarıda söylediğimiz özellikleri asla göz önünden uzak tutulmamalı, bu masum yavrularımıza zarar veren herkes de, artık gına geldiğimiz şu bütün ‘hafifletici sebeplerden’ uzak şekilde, suçlu büyüklerine verilebilecek ‘En Ağır’ hukukî cezalar verilmeli, bunlar asla af kapsamına da sokulmamalıdır!..
Ülkemizde son yıllarda çok sıkça eleştirilen ‘Yargımız’ için bugüne kadar çok şeyler yazılıp, söylendi: “Hukuk, Guguk Oldu” dediler... “Cezalar Caydırıcı Değil!” dediler... “Hapishanelerde Yer Kalmadı, Bunun İçin Suçlular Dışarıda Geziyor!” dediler... “Adam Öldürenlerin Bazıları, Maktulün ’52. Gün Hayrına’ Yetişir Oldu!” dediler... Bazıları da bu ‘Cezasızlık’ durumunu görüp, daha da ileri giderek; “Hilâfet geri gelmeli; insan öldürenin başı, hırsızlık edenin eli, yalan söyleyenin de dili kesilmeli artık!” bile dediler...
Evet, her gün en az bir veya birkaç kadınımız, kendi kocaları-sevgilileri-yakınları tarafından katlediliyor!.. Uzun zamandır bunun önüne bir türlü geçilemedi!.. Birçok beyin özürlü insanımız çıkıp; “E canım, bu işte kadınların da hiç suçu yok mu!? Onlar da kendilerini düzeltip, biraz da susmasını bilseler ya!?” dediler, aklı başında insanlardan duymadıkları hakaret kalmadı; kimileri görevlerinden, kimileri partilerinden atıldılar, biliyorsunuz!..
Benim bu konulardaki esas derdim ‘Yetişkinler’ değil; daha dünyayı tanımayan, konuşmasını beceremeyen, herkese gülücükler dağıtan, kimseye zararı olmayan ‘masum bebeklerimiz ve çocuklarımızdır’ dostlar!.. Dünyanın en gelişmiş ve çağdaş ülkelerinin yasalarına bir bakınız, hepsinde de bu masum yavrularımıza karşı ‘Yetişkinlerin’ işledikleri suçlar en ağır şekilde cezalandırılır, asla ‘Af Kapsamına’ alınmaz, o suçu işleyenleri toplum da bir daha asla bağışlamaz, oralarda herkes de bu masum kesime karşı çok saygılı, duyarlı ve dikkatlidir!.. Bir de bize bakınız; ‘Yenidoğan Çetesi’ rezaletinde bile, şimdilik 12 Bebeğin sırf para için Özel Hastanelerde öldürüldüğü tespit edilmesine rağmen, maşallah bu işteki bazı doğrudan sorumlular hâlâ o koltuklarında oturmuş, utanmadan görevlerine devam ediyorlar!.. Bu olay BATI’da olsaydı, o ülkede çoktan yer yerinden oynardı, işte farkımız bu dostlar!..
1969-1970 eğitim öğretim yılında, yeni mezun bir Öğretmen olarak Yatağan İlçemizin, şimdiki adı ‘Esenköy’ olan, o yıllarda Şeref Köyü – Mağara Mahallesi’nde tek öğretmen olarak göreve başlamıştım... Mahallede okul yoktu, Veli Baş amcanın damı okul yapılmış, öğrenci başına ‘7 TL’ düşen yıllık kirayla orada duruyorduk... Büyük bir heves ve gençlik heyecanıyla işimi yaparken, birinci sınıf öğrencim Hasan ile defalarca sınıfta kalmış 4. Sınıf öğrencim Yaşar, bütün hevesimi kırmaya başlamıştı: Hasan, ellerini bir türlü pantolonu cebinden çıkarmıyor, Yaşar ise her teneffüste diğer öğrencilere karşı işlediği suçlarla başıma belâ olmuştu!.. Aldığımız onca Psikoloji, Sosyoloji, Meslek Dersi eğitimime rağmen, bu iki çocuğun hakkından bir türlü gelemiyordum...
Bir hafta sonu köyüme gidince, köylümüzün ‘Muallim Hüseyin’ olarak çok saygı duyduğu eski Eğitmen Hüseyin Çulha’ya gidip, öncelikle Hasan’ın durumunu anlattım... Bana gülerek; “Ondan kolay ne var evlât, o Hasan’ın ceplerini annesine diktiriversene!” demez mi? Pazartesi okula dönünce Hasan’ın ceplerini annesine diktirip, o dertten ilelebet kurtuldum!.. Ertesi hafta da gidip, bu sefer ‘Şer Yaşar’ın durumunu anlattım, yine bana gülerek; “O çocuğu hizaya getirmek çok kolay, onu hemen ‘Okul Başkanı’ yap!” demez mi? Ben bu işe itiraz ettimse de, çaresizce gidip dediğini yaptım, kısa sürede hayretle sonucunu da gördüm: Herkesin şikâyet ettiği Yaşar, artık her teneffüste gelip, diğer öğrencilerden o şikâyet ediyor, bütün o önlenemez ‘Şerliği’ gitmiş, ‘ben-ailesi-köylüsü’ de rahata ermiştik!.. İşte o çocuklarımıza siz ‘bir veriniz’, o masumlardan ‘on kat’ iyilik karşılığını alırsınız!.. Ben bunu bizzat yaşayarak gördüm; sadece bunu bilir, bunu söylerim!..
