Çiftçi ve köylü üreticilerimiz konusuna girmeden önce, ünlü Halk Ozanımız Âşık Veysel'in dillerden düşmeyen “Kara Toprak” şiirinden bazı bölümleri aktaralım: “Dost dost diye nicesine sarıldım,
Benim sadık yârim kara topraktır.
Beyhude dolandım, boşa yoruldum,
Benim sadık yârim kara topraktır.
Koyun verdi, kuzu verdi, süt verdi,
Yemek verdi, ekmek verdi, et verdi,
Kazma ile dövmeyince kıt verdi,
Benim sadık yârim kara topraktır.
Karnın yardım kazmayınan, belinen,
Yüzün yırttım tırnağınan, elinen,
Yine beni karşıladı gülünen,
Benim sadık yârim kara topraktır…”
Evet, bir türlü vazgeçemediğimiz kara topraklar üzerindeki çiftçilerimiz, plansız ve programsız yaptıkları üretimlerle, her yıl biraz daha geriliyor, fukaralaşıyorlar… Dağlarımızda ve ovalarımızda küçükbaş hayvanlar tükenmek üzere. Sürüler ve çobanlar git gide azalıyor. Biliyorsunuz, geçen Kurban Bayramı'nda, yıllardır bizim hayvan ihraç ettiğimiz ülkelerden küçükbaş ve büyükbaş hayvan ithal etmek zorunda kaldık…
Pamuk üretimi düştü, kimse artık buğday ekmek istemiyor, fiyatlar düşük olduğu için araziler boş kalıyor ve bu yıl ülke tarihinde ilk defa “Saman” ithal etmek zorunda kaldık… Bu durum pirinçte, mısırda, pancarda, tütünde de böyle…
Son yıllarda halkımız; narenciye, nar, erik, ayva, kayısı, ceviz, zeytin, çilek gibi meyve yetiştiriciliğine özendi. Üretilen meyveler Pazar bulunup da ihraç edilemediğinden ya ağaçların başında kaldı, ya yollara döküldü, ya da “öldüm pahası”na yerli toptancılara verilmek zorunda kalındı...
Karpuz, kavun, lâhana ve karnabahar yetiştiriciliği tam bir kumar!.. Az üretildiği ve ihracat yapıldığı yıllarda fiyatlar uçuyor, millet satın almakta zorlanıyor; çok üretildiklerinde de ürünler tarlada kalıyor ve hayvan yemi oluyorlar…
Tıpkı bizim Halk Ozanımız Âşık Veysel'in dediği gibi, bu kara topraklar bizim en sadık yâ-rimiz!.. Karnını yarıyor, sürüyo-ruz… Yüzünü yırtıyoruz, çapalı-yoruz… Toprağımız bize kızmı-yor, istediğimiz ürünü veriyor da, bizim planlı ve programlı üretim yapmamız gerekiyor… Örneğin: Ülke ihtiyacı 500 bin ton karpuz, bir o kadar kavun ise, sen bunu 900 bin ton üretirsen, tabii ki elde kalır…
Et ve sütün esas üreticisinin hakkını vermez, yem ve ilâç fiyatlarında destek olmazsan, tabii ki hayvan sayısı azalır… Narenciye, zeytin, erik, nar, kayısı, elma ve armut ihraç edecek pazarları önceden bulamazsan, üretici bir daha meyve ağacı diker mi? Mevsimlere göre ürün koruma kursları, üreticiye mecbur edilmelidir. Ağaçların ve sebzelerin yapraklanmasında, çiçekte, meyvede nasıl bakılacakları iyice öğretilmelidir. En önemlisi de; soğuklardan, yağmurlardan, çiğden, doludan, kardan önce ve sonraları neler yapmaları gerektiğini herkes bilmelidir.
Velhasılı kelâm çiftçilik; meşakkatli, biraz mevsim koşulları ve kadere bağlı, zor bir meslektir. Zati onun için tüm çiftçilerin bu yıl yapamadıklarının umudunu ertesi seneye bırakması, “seneye inşallah” demeleri de bundandır…
sekabet - sultanbet - süperbahis - supertotobet - tempobet
