Geçtiğimiz 5 Mayıs Cumartesi ve 6 Mayıs Pazar günleri Ankara ve Şanlıurfa’yı sel almıştı… Bu şehirlerin caddelerinden akan sel sularını görünce, aniden bastıran yağmurun, aniden toplanıverip de hemen bir sele dönüşmesi hepimizin yüreğini ağzına getirdi!.. Sel suları o kadar güçlü ve çoktu ki, yüzlerce taksi-kamyonet ve minibüsü küçük birer oyuncak gibi sürükleyip götürdü…
Hani meşhur bir Karadeniz türkümüz vardır; “Çarşambayı sel aldı/ Bir yâr sevdim el aldı…” diye… Bugünler bizim daha iyi günlerimiz… Biz böyle şehirleşmeye, her yeri betonlama sevdasıyla yanıp-tutuşmaya devam ettiğimiz sürece, başımıza gelmeyen kalmayacaktır!.. Belki türkülerimizi de şöyle değiştireceğiz; “Ankara’yı sel aldı/ Geride kumu kaldı/ Borçla almıştım ama/ Sevgili arabamı/ Mamak’taki sel aldı…”
Özellikle 1980 sonrasında göreve gelen bütün Belediye Başkanlarımız, birbirlerinden göre göre, yönettikleri şehir ve kasabalarda adeta bir “Betonlama-Asfaltlama” yarışına giriştiler… Bazıları öyle ileri gittiler ki; şehir içindeki çıkmaz sokak yollarına kadar her yeri asfalt ve betonla kapladılar!.. Yeteri kadar geniş alt kanallar yapıp, mazgal delikleri bırakmadılar!.. Birçoğu, eski tarihi taş döşeme yolları, Arnavut Kaldırımlarını kazıyıp veya üstüne beton-asfalt kaplama yaparak, insan ayağının ve yağmur damlalarının toprakla buluşmasına mani oldular!..
Tabii, yollar böyle fiyakalı görünmeye başlayınca, bu yollar kenarında evleri olan insanlarımız da modaya uyarak, avlularındaki toprakların üzerlerini betonla kapatıp, bazıları porselenle kaplayıp; “Bak ne güzel görünüyor, tozdan-böcekten kurtulduk, hem de tertemiz oldu, süpürmesi de pek kolaylaştı kardeş…” diye diye, komşularına havalarını attılar… Yani sonuçta, insanoğlu kendi elleriyle nefes alan, birçok canlıyı bünyesinde barındıran, yağmur ve kar sularını hemen içine çeken “Benim sadık yârim kara toprak” üzerine, bütün bir şehir boyunca adeta kalın bir ‘SIVA’ çektiler!.. “Bu sular nereye gidecek” diye hiç düşündük mü?
Her yağmurda şehir merkezlerinde sel felâketlerinin yaşanmasına niye şaşırıyoruz, niye hayret ediyoruz ki!? Kendimiz ettik, kendimiz bulduk!.. Işıklı ve sırçalı salonlarda “Kara toprak dostu” şiirler ve şarkılar söyledik, dışarı çıktığımızda ise, bu aynı kara toprağı görmek bile istemedik, bulduğumuz maddeyle üzerini kapadık!.. Sonuçta ne oldu? Belki çok temiz ve parlak görünen şehirler ve mekânlar yarattık ama, gökten hasretle toprağa kavuşmak isteyen yağmur ve kar sularını kızdırıp, kendimize düşman ettik!..
Evet, böylece 21. Yüzyılda “Milenyum Yılı”nı yaşadığımız şu günlerde, yaptığımız imar hatalarıyla aslında eskiye dönüp, yeni bir “Cilâlı Taş Devri”ni geri getirdik, biliyor musunuz? Eğer bu kafayla gidersek, yeşile-doğaya-kara toprağa hasret olacak olan yeni nesil evlâtlarımız da, büyük bir özlemle “Yontma Taş Devri”ni geri getirip, “Fret Çakmaktaş” gibi yaşamayı seçeceklerdir belki de, ne bileyim ben?
Dedim ya, yaşadığımız olaylardan anladığımız kadarıyla, bugünler daha iyi günlerimiz!.. Artık herkes aklını başına toplamalı, şehir merkezi yolları ile konut avlularını bu cilâlı taş örtülerden kurtarmalı, yeniden kara toprağımızın yüzünü güneşe ve bulutlara göstermeliyiz!.. Zati dağlarda ormanlarımızı bırakmadık, ovalarda kurutmadık dere ve yeşillik bırakmadık; kendi ellerimizle bindik bir alâmete, gidiyoruz kıyamete!..
Bu gidişle çok yakında göreceğiz ki; Çarşambayı da sel alacak, Perşembeyi de, Pazarı da… Gelin akıllı olalım, ne diyordu Âşık Veysel, ona bir kere daha kulak verelim:
“Dost dost diye nicesine sarıldım/ Benim sadık yârim kara topraktır/ Beyhude dolandım, boşa yoruldum/ Benim sadık yârim kara topraktır!../ Koyun verdi, kuzu verdi, süt verdi/ Yemek verdi, ekmek verdi, et verdi/ Kazma ile dövmeyince kıt verdi/ Benim sadık yârim kara topraktır!../ Karnın yardım kazmayınan, belinen/ Yüzün yırttım tırnağınan, elinen/ Yine beni karşıladı gülünen/ Benim sadık yârim kara topraktır!..” 