Gençler toplanmış, sınırın bir adım ötesindeki yere insani yardım amacıyla gideceklerdi. Hatta giderken yanlarında, çocuklar için oyuncak ve şeker götüreceklerdi. Çocuklar oynasın, şeker de yiyebilsinler diye… Bunun için bir açıklama yapacaklardı. Amaçlarını ortaya koyacaklardı. Savaş karşıtı, barış yanlısı mesajlar vereceklerdi… Herşey güzeldi… Umutlar, hayaller, tüm düşünceler; insanlık içindi…
Bir yerde, canlı bomba hazırlanıyordu, yeni kıyımlar için. O da bir ana kuzusuydu, o da bir evlattı. Onun üzerine bomba yerleştirdiler. Bombayı patlatacak, kendisi de diğerleri gibi yok olacaktı. O’na çeşitli vaatlerde bulundular. Kahraman olacaktı. Adı unutulmayacaktı vs. vs. O’nu ölümsüzlüğüne inandırdılar. O hiç düşünmedi. Davası kutsaldı(!). O’na öyle anlattılar. O da inandı. Bombayı kuşandı ve yürüdü…
O’nun son anlarıydı bu hayatta. Üzerindeki bomba, kendisiyle birlikte başkalarının da sonu olacaktı. O, açıklama için toplanan gençlerin bulunduğu yere doğru yürümeye başladı. Soğukkanlıydı. Hiç renk vermiyordu. İnanmıştı ya da inandırılmıştı davasına(!) Çevresinden gelip geçenlere hiç aldırış etmiyordu. Bu haliyle kimsenin de dikkatini çekmiyordu. Gitti gitti, orada durdu. Topluluğa karıştı. Hiçbir şey düşünemiyordu, kendine, ailesine ve bu dünyaya ait… Kendisini, bu eylemi niye yapacağını sorgulamıyordu hiç. Kurulmuş bir saat gibiydi. Vakti geldiğinde, patlayacaktı.
Açıklama yapılan toplulukta, herkes heyecanlıydı. Coşkuluydular. Sınırın bir adım ötesindeki yere gidecekler; orada yeniden doğuşun, çocukların sevinci ve mutluluğu olacaklardı. Savaşın, çocuklarda yarattığı korkunun izlerini silmeye, onlara hayata dair yeni bir umut ışığı olmaya çalışacaklardı. Çoğu üniversite öğrencisiydi. Üniversitelerin çeşitli bölümlerindendi. İnsanlar, savaşsız bir dünyada yaşamalıydı. Dil, din, ırk, mezhep ve renk ayrımı olmadan. İnsanlar neden birbirini öldürüyorlardı? Onları, birbirini boğazlamaya iten nedenler neydi? Barış içinde, birarada yaşamak varken, bunca ecelsiz ölümler, katliamlar niçin yapılıyordu? Bu ölümler bitmeyecek miydi? Sorular, kendisine yanıt arıyordu ki…
Birden büyük bir patlama oldu. Canlı bomba, patladı. Kendisiyle birlikte 32 kişi daha yok oldu. Canlı bedenler ve oyuncaklar havaya savruldu. Her biri, bir yere düştü. Oyuncaklar da parçalara ayrıldı. 32 can için yüreklere ateş düştü. Analar ağladı, herkes ağladı.
Yeniden asker-polis-sivil ölümleri başladı. Yollar kesildi, araçlar yakıldı. Tam barış geldi, ölümler sona erdi derken, yine acı haberler ülkenin dört bir yanından duyulmaya başlandı. Ülkenin Doğu yakasından gelen kötü haberler, anaları, bir kez daha ağlattı. Her ölüm sonrasında, gözyaşları aktı, ağıtlar kara bulut oldu, yükseldi, gökyüzünü kapladı…
Uçaklar havalandı ve sınır ötesinde bir yerlere bombalar bıraktı… Bu sefer, başka analar ağladı.
Ege illerinin birinden bir ananın feryatları duyuluyordu; “Ben oğlumu askere gönderdiysem, siz öldürün diye mi gönderdim? Ben onu bu yaşlara getirinceye kadar neler çektim? Yemedim yedirdim, hasta oldu başında titredim. Ben barış istiyorum, çocuklarımız ölmesin, yetvesin gari!” Ananın feryadı göklere yükseliyor, sonra dalga dalga yayılıyordu. Ülkenin her bir yanında yankılanıyordu; kuzeyde-güneyde, doğuda-batıda, her yerde…
Bir evde, bir kadın ağlıyordu kimseye belli etmeden, sessiz sedasız, gözyaşlarını içine akıtarak… “Kendine ve masum insanlara nasıl kıydın?” diyordu belli belirsiz, mırıldanmayla karışık bir sesle ve kendi yasını tutuyordu... O, canlı bombanın annesiydi!..
